Έργα διάσημων ζωγράφων που έπασχαν από κατάθλιψη (αναδημοσίευση)

               Έργα διάσημων ζωγράφων που έπασχαν από κατάθλιψη (αναδημοσίευση)

                         10 Οκτωβρίου – Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας

 

1

Πολλές φορές η διαφαινόμενη σκιά της δημιουργικότητας χαρακτηρίζεται από ψυχικές ασθένειες, από την άβυσσο της κατάθλιψης και από το άγχος. Πολλοί καλλιτέχνες, κυρίως ζωγράφοι που έπασχαν από ψυχικές και συναισθηματικές διαταραχές καθ’ όλη τη σταδιοδρομία τους, έχουν επηρεαστεί από αυτό το σκοτάδι.

Ζούσαν σε ένα ατελείωτο εφιάλτη όπου το μαρτύριο, η σύγχυση και διαταραχές τους απαθανατίστηκαν στα έργα ζωγραφικής τους. Αυτοί οι εσωτερικές δαίμονες τους έγιναν οι πρωταγωνιστές όχι μόνο της τέχνη τους, αλλά και της ζωής τους. Παρόλο που δεν έπασχαν όλοι οι αυτοί οι ζωγράφοι από παραισθήσεις, διπολικές διαταραχές, σχιζοφρένεια ή αγχωτικές επιθέσεις, οι περισσότεροι από αυτούς τους καλλιτέχνες μπόρεσαν να εκφράσουν την κατάθλιψη μέσα από κάθε πινελιά τους.

Στην πραγματικότητα, μερικοί από αυτούς τους καλλιτέχνες είδαν τις ασθένειές τους ως μέρος της πηγής έμπνευσης τους που μεταμόρφωσε τις ζωγραφιές τους σε απαράμιλα έργα τέχνης. Ο Munch μοιράστηκε επίσης αυτή την πεποίθηση:

«Ο φόβος για τη ζωή μου είναι απαραίτητος για μένα, όπως είναι και η ασθένειά μου. Χωρίς το άγχος και τις ασθένειες μου, είμαι ένα πλοίο χωρίς πηδάλιο. Η τέχνη μου στηρίζεται σε αντανακλάσεις πάνω στη διαφορετικότητα μου σε σχέση με τους άλλους. Τα βάσανα μου είναι μέρος του εαυτού μου και της τέχνης μου. Αυτά είναι δυσδιάκριτα από μένα και η απομόνωσή τους θα μπορούσε να ζημιώσει την τέχνη μου. Θέλω να διατηρήσω αυτά τα βάσανα. Η θεραπεία των μη ισορροπημένων μυαλών των καλλιτεχνών, θα σήμαινε την εξαφάνιση της επιτυχίας τους ως καλλιτέχνες».

Black in Deep Red

Mark Rothko

2

Η ζωή αυτής της ιδιοφυΐας ήταν γεμάτη από αντιφάσεις και παράδοξα. Ο Rothko ήταν ένας καλλιτέχνης, του οποίου η φήμη μεγάλωσε παράλληλα με την κατάθλιψη του, σε σημείο που τον οδήγησε στην αυτοκτονία του. Παρά τον τραγικό του θάνατο, ο Rothko ήταν γνωστός από την αρχή της καριέρας του ως οπαδός του εξπρεσιονισμού και της αφηρημένης τέχνης. Πολλοί εντοπίζουν την έναρξη της κατάθλιψης του με το διαζύγιό του και το δεύτερο γάμο του, ο οποίος αντί να οδηγήσει στην άρση του συναισθηματικού του κατρακυλίσματος, τον οδήγησε σε βαθύτερη κατάθλιψη.

Η μικρή ομάδα των έργων του χωρίς τίτλο, γνωστά ως Multiforms που ζωγράφισε μεταξύ της περιόδου 1947-1949, προηγούνται των ώριμων έργων του, για τα οποία και έχει ιδιαίτερα επαινεθεί. Μέσω της χειραγώγησης χρωμάτων σε μεγάλη κλίμακα, παίζει με ζωηρά χρώματα και απαλές ανοιχτόχρωμες βαφές και καθώς η καριέρα του άρχισε να απογειώνεται, τα έργα του άρχισαν αργότερα να κλίνουν προς ένα απύθμενο σκοτάδι. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα αφηρημένα έργα του άρχισαν να αποσπώνται από τον κόσμο της τέχνης και ακόμα και από την ίδια τη ζωή.

Φαίνεται ότι αυτός ο καλλιτέχνης του εξπρεσιονισμού προσπάθησε να φιμώσει, ίσως για πάντα, τις συνέπειες των ψυχολογικών παθήσεων του, που σε εκείνη τη φάση της ζωής του είχαν φτάσει σε ένα κρίσιμο επίπεδο. Δεν μπορούσε να υπάρξει επιστροφή για αυτόν και τα έργα του άρχισαν να εκφράζουν πτυχές τραγωδίας, αγαλλίασης, έκστασης, ακόμα και θανάτου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 τα έργα του άρχισαν να γίνονται σκοτεινότερα, και η παρουσία του γκρι, του μπλε, του μαύρου και του καφέ ήταν παρούσα σχεδόν σε κάθε έργο του. Σε αυτό το βαθύ σκοτάδι, τα έργα του ζωγράφου έγιναν μονοχρωματικά, ένα τελικό αντίο από τον Rothko, πριν να δώσει τέλος στη ζωή του.

The Harlequin’s Carnival

Joan Miró3

‘Ήταν γνωστό ότι ο Miró ταλαιπωρούταν από χρόνια κατάθλιψη, η οποία τον οδήγησε σε μία ζωή με ψυχοπάθεια, εναλλαγές της διάθεσής του και σε περιόδους επιτυχημένης παραγωγικότητας και αμετάκλητης αδράνειας. Τα έργα αυτού του ζωγράφου συμβολίζουν την κατάθλιψή του. Διέθετε μία έντονη αντίληψη που του επέτρεπε να αποσπά την πραγματικότητα και να την αιχμαλωτίζει μέσα στους πίνακες του. Από την αρχή της καριέρας του, υπέστη παραληρητικές αμφιβολίες και άγχος και σε αυτές τον οδηγούσαν οι εκρήξεις της συμπεριφοράς του. Από πολύ νεαρή ηλικία βίωσε δύσκολες καταστάσεις που τον οδήγησαν σε ακραία θλίψη και σε απόγνωση, όπως για παράδειγμα το ότι ο πατέρας του τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την τέχνη και να εργαστεί σε ένα φαρμακείο.

Τα καλλιτεχνικά στάδια του Miró είναι οριοθετημένα. Μπορούμε να εντοπίσουμε τις περιόδους που η δημιουργικότητά του ήταν πλούσια και ήταν σε θέση να ζωγραφίσει μέχρι 130 έργα ζωγραφικής σε λιγότερο από δύο χρόνια, καθώς και περιόδους που είχε παραλύσει από την κατάθλιψη. Είναι εντυπωσιακό το πώς τα έργα του μεταδίδουν τα συναισθήματά του, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις, χαρακτηρίζονται έντονα από μία ατελείωτη αγωνία.

 

Blue Poles

Jackson Pollock

4

Ο Jackson Pollock έκανε το χάος μία μορφή τέχνης. Υπήρξε μανιώδης αλκοολικός και ιδιοφυής καλλιτέχνης που πέθανε σε ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του. Ήταν ένα θαυμάσιος ζωγράφος που χρησιμοποίησε μία τεχνική που κανείς δεν είχε πειραματιστεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1940. Γύρισε τον κόσμο της τέχνης ανάποδα με τα αντι-παραδοσιακά του έργα που αντανακλούν τα μπερδεμένα πλαίσια του μυαλού του. Σε κάθε πινελιά επιδεικνύει την ψυχική ασθένεια που μπορεί να κρύβεται μέσα σε όλους μας. Η παράξενη τεχνική που χρησιμοποίησε ο Pollock μετέτρεψε τους πίνακές του σε ισχυρές καταθέσεις ψυχής. Ο μόνος τρόπος για να επικεντρωθεί στη δουλειά του ήταν επιτρέποντας στον ασυνείδητο νου του να αναλάβει τον έλεγχο του σώματος του και των χρωμάτων και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που το στυλ του είναι ισχυρό και απρόβλεπτο, πανομοιότυπο με το είδος της ζωής που ζούσε.

Η ιστορία του είναι γεμάτη από αγωνία, κατάθλιψη, αλκοολισμό και ανεξέλεγκτη παρόρμηση να ενεργεί πάντα με αυθόρμητο τρόπο και η ζωή του ήταν εξίσου απρόβλεπτη.

 

The Yellow Christ

Paul Gauguin

5

Τα πειράματα με το χρώμα και τα διάφορα στοιχεία, επέτρεψαν σε αυτόν τον μετά-ιμπρεσιονιστή καλλιτέχνη να αποκτήσει μεγάλη φήμη. Ενώ φαινόταν ότι ζούσε μία ήσυχη ζωή με τη γυναίκα του και τα πέντε παιδιά τους, ο καλλιτέχνης υπέστη επίσης ακραίες περιόδους κατάθλιψης που τον οδήγησαν να διαπράξει αρκετές απόπειρες να αφαιρέσει τη ζωή του. ‘Ηταν γνωστή η απογοήτευσή του για το κίνημα του ιμπρεσιονισμού και ως εκ τούτου, αναζητούσε νέα σχήματα και σύμβολα που θα έδιναν νέο νόημα στην τέχνη του. Έχοντας απηυδήσει με τη δυστυχία και την έλλειψη επιβεβαίωσης που λάμβανε από τον κόσμο, αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ταϊτή. Εκεί, εκτός από τη ζωγραφική, έμπλεξε με δραστηριότητες που τον οδήγησαν στη φυλάκισή του. Το 1903 λόγω σύφιλης έφυγε από τη ζωή, μία ζωή που σημαδεύτηκε από το αλκοόλ, τη μοναξιά και τη βαθιά απογοήτευση.

 

Edgar Degas

The Absinthe Drinker

6

Λίγοι καλλιτέχνες μπορούν να παρουσιάσουν τόσες πολλές αντιφάσεις στο έργο τους, όπως ο Degas. Εξαρτώμενος σε μεγάλο βαθμό από τη μητέρα του από τα νεανικά του χρόνια, ο θάνατός της τον επηρέασε υπερβολικά. Από μικρή ηλικία αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στην τέχνη και επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από άλλους καλλιτέχνες όπως ο Gustave Moreau.

Αυτός ο ιμπρεσιονιστής καλλιτέχνης, επίσης επηρεάστηκε πολύ από το χορό, ένα θέμα που βλέπουμε ξανά και ξανά στα πρώτα του έργα. Με το πέρασμα του χρόνου, τα έργα του έγιναν πιο περίπλοκα και επηρεάστηκαν από διάφορα προσωπικά ζητήματα που στοίχειωναν τον καλλιτέχνη, όπως η οικονομική κρίση της οικογένειάς του, ο θάνατος του πατέρα του και η κακή φήμη που είχε αποκτήσει.

Τίποτα όμως δεν ήταν περισσότερο τραυματικό για τον καλλιτέχνη από την προοδευτική απώλεια της όρασης που τον εμπόδισε να ολοκληρώσει πολλά από τα έργα του. Οι πίνακές του απεικονίζουν έναν εσωτερικό κόσμο και μια διαστρεβλωμένη αίσθηση της πραγματικότητας. Μερικοί πιστεύουν ότι έπασχε από σχιζοφρένεια, ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι είχε πέσει σε βαθιά κατάθλιψη.

 

The Witchy Brew

Francisco de Goya

7

Ο κύριος λόγος για τον οποίο τα έργα του Goya υπέστησαν τόσες πολλές αλλαγές οφείλεται στην ψυχική διαταραχή από την οποία έπασχε. Ενώ δεν υπήρξε ποτέ καμία επίσημη διάγνωση, είναι γνωστό ότι υπέστη περιόδους κατάθλιψης που εξωτερικοποιήθηκαν στις μεταλλάξεις της ζωγραφικής του.

Καταστροφικά γεγονότα, μαύρο χρώμα, σκούρες αποχρώσεις της ώχρας και του κόκκινου, σύμβολα βίας, προοπτική χωρίς πειθαρχία, και παραμορφωμένες ανθρώπινες φιγούρες είναι μερικά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα έργα του. Ήταν αιχμάλωτος της κατάθλιψης και, ως αποτέλεσμα, ζωγράφισε παγκοσμίου φήμης έργα και επαινέθηκε για τις αινιγματικές φιγούρες του.

Ο Francisco de Goya εξέφρασε τα διάφορα στάδια της ψυχικής ασθένειάς του μέσα από το κατακερματισμένο καλλιτεχνικό στυλ του. Ξεκίνησε με περίπλοκα έργα ζωγραφικής πλούσια από φως και αυτοί οι πίνακές του υποδηλώνουν το παιδικό όραμα του καλλιτέχνη. Σιγά-σιγά υπό την επήρεια της κατάθλιψης, τα έργα του απέκτησαν τερατώδεις φιγούρες που εξαπέλυσαν μία ψυχολογική κρίση, από την οποία ο καλλιτέχνης δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να δραπετεύσει.

 

The Scream

Edvard Munch

8

Πιθανολογείται ότι αυτός ο εξπρεσιονιστής καλλιτέχνης έπασχε από σχιζοφρένεια, αλλά στην πραγματικότητα έπασχε από κατάθλιψη που τροφοδοτούταν από την εσωστρεφή φύση του, τον αλκοολισμό και την εμπειρία του με το θάνατο, καθώς υπήρξε μάρτυρας των θανάτων της μητέρας του και των αδελφών του.

Το πιο διάσημο έργο του Νορβηγού καλλιτέχνη είναι Η Κραυγή, από το οποίο μπορούμε να συλλάβουμε τα διάφορα συναισθήματα που μάστιζαν το μυαλό του καλλιτέχνη, όπως η ανεξέλεγκτη μελαγχολία, η αφόρητη κούραση και η απελπισία εξαιτίας του φόβου που βίωνε. Κάθε εμπόδιο που αντιμετώπιζε το αποθανάτιζε στα έργα του, με την κατάθλιψη να είναι πρωταγωνιστής.

 

At Eternity’s Gate

Vincent van Gogh

9

Αυτός ο Ολλανδός καλλιτέχνης είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Η προσωπική ζωή του ήταν εξαιρετικά αμφιλεγόμενηκαι τον τοποθέτησε ως έναν από τους πιο προβληματισμένους ζωγράφους. Ήταν μανιοκαταθλιπτικός και η καθημερινότητά του ήταν γεμάτη από ψευδαισθήσεις, οράματα και επιληπτικά επεισόδια, τα οποία του δημιούργησαν σύγχυση σε τέτοιο βαθμό που έπασχε από αμνησία και από ψύχωση που επηρέασαν τη δημιουργική ικανότητα του. Η γοητεία αυτού του καλλιτέχνη απεικονίζεται στα έργα που δημιούργησε στις οξείες φάσεις της ασθένειάς του, ενώ νοσηλευόταν στο ινστιτούτο ψυχικής υγείας του Saint-Rémy.

Ο προσωπικός αγώνας που έδωσαν αυτοί οι καλλιτέχνες, συνεχίζει να έχει απήχηση ακόμα και σήμερα μέσα από την καλλιτεχνική κληρονομιά τους. Τα έργα ζωγραφικής τους που κρέμονται σήμερα στα πιο γνωστά μουσεία και γκαλερί τέχνης του κόσμου, διαιωνίζουν την πεποίθηση ότι οι καλλιτέχνες είναι πιο επιρρεπείς σε ψυχικές διαταραχές. Φαίνεται ότι η ψυχική ασθένεια ζει πολλές φορές μαζί με τη δημιουργικότητα.

Επιμέλεια – Απόδοση: Psychologynow.gr

Πηγή: culturacolectiva.com

Advertisements

     «ΤΟ ΕΝΤΟΣ ΑΓΑΛΜΑ»: Έκθεση πορτρέτων αρχαίων Ελλήνων της Εύης Σαραντέα   

 

                                                                   «ΤΟ ΕΝΤΟΣ ΑΓΑΛΜΑ»

                                       Έκθεση πορτρέτων αρχαίων Ελλήνων της Εύης Σαραντέα                                               στο Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά                                                                                 (17.10.2018 – 17.12.2018)

Οι εκφράσεις και ο εσωτερικός κόσμος στα αγάλματα των αρχαίων Ελλήνων

 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Το Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά παρουσιάζει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, 23 ζωγραφικές αναπαραστάσεις επιφανών ανδρών του αρχαιοελληνικού κόσμου – ποιητές, φιλοσόφους, στρατηγούς, ρήτορες κ.ά. – φιλοτεχνημένες από την Εύη Σαραντέα, βασισμένες σε μελέτες αρχαίων γλυπτών.

 

Πρόκειται για μετουσίωση αρχαίων γλυπτών σε ζωγραφικά πορτρέτα, με έμφαση στις εκφράσεις των αγαλμάτων. Οι ομοιότητες των φυσιογνωμιών μεταξύ αρχαίων και σύγχρονων Ελλήνων εντυπωσιάζουν. Ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί η προεκβολή του ψυχικού και πνευματικού κόσμου κάθε απεικονιζόμενου, καθώς είναι αστείρευτη η ποικιλία της εκφραστικής δύναμης των αρχαιοελληνικών αγαλμάτων που αναπαριστούν κορυφαίες προσωπικότητες. Η επιστημονική μεταφορά της γλυπτής σε ζωγραφική μορφή είναι επιπλέον μια συμβολή στην προσέγγιση του σκεπτικού και του στόχου των Ελλήνων γλυπτών της μεγαλειώδους πορείας από τον 5ο έως τον 1ο αι π.Χ.

Η πρωτότυπη και ποιοτική εργασία της Εύης Σαραντέα είναι αποτέλεσμα πολύχρονων ερευνών, σπουδής και συγκριτικής έρευνας εκατοντάδων αρχαίων γλυπτών, μελέτης αρχαίων κειμένων και σύγχρονων ειδικών συγγραμμάτων.

 

Θα προλογίσουν ο κ. Ξενοφών Μουσάς, καθηγητής Φυσικής Διαστήματος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, και η κα Ποτίτσα Γρηγοράκου, καθηγήτρια στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ιστορικός Ελληνιστικού Πολιτισμού της Ανατολής.

ΠΛΑΤΩΝ
ΠΛΑΤΩΝΑΣ

Στον χώρο του Μουσείου εκτίθεται επίσης το έργο της Εύης Σαραντέα «Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων». Ο κ. Ξενοφών Μουσάς θα εξηγήσει στους προσκεκλημένους τον «Μηχανισμό» και τη λειτουργία του, με αφορμή τον πίνακα που η ζωγράφος παρουσιάζει.

 

 

ΠΟΥ: Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά (Πινδάρου 6 & Ακαδημίας, Κολωνάκι)

ΠΟΤΕ: 17 Οκτωβρίου έως 17 Δεκεμβρίου 2018, ώρα 18:30. Είσοδος ελεύθερη.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Σύντομο βιογραφικό

Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά, Πινδάρου 6 & Ακαδημίας, Κολωνάκι, 10671 Αθήνα

Επικοινωνία: 211 4110044, 6907 292002

Ώρες λειτουργίας: 09:00–17:00 καθημερινά και Σαββατοκύριακα

Website: http://kotsanas.com/

Facebook: @KotsanasMuseumOfAncientGreekTechnology

Instagram: @kotsanasmuseum

 

Ovartaci – O Καλλιτέχνης και η Τρέλα

Ovartaci – O Καλλιτέχνης και η Τρέλα. Ένα ενδιαφέρον κείμενο για τη ζωή του ζωγράφου Ovartaci, το οποίο κρίνουμε σκόπιμο να αναδημοσιεύσουμε, αφενός λόγω ανάλογης θεματολογίας που υπάρχει αναρτημένη στην κατηγορία ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, αφετέρου λόγω της εργασίας που δημοσιεύσαμε πρόσφατα με τίτλο: «Λογοτεχνία: Παρεκλίνουσα συμπεριφορά και Ψυχική Νόσος. Μια προσπάθεια ψηλάφησης της συγκεκριμένης σχέσης από τον Δημήτρη Κωνσταντίνου», με στόχο να λειτουργήσει ως επικουρική ανάρτηση

Aikaterini Tempeli

.

Ovartaci-with-smoking-phantom

.

Μετά τον Peder Severin Krøyer, ένας ακόμηΔανός, ο  Louis Marcussen, περισσότερο γνωστός με το όνομα Ovartaci, είναι ο καλλιτέχνης  ο οποίος θα μας απασχολήσει σήμερα εδώ. Διάβασα πρόσφατα την ιστορία του καθώς και του ειδικού που τον ανέλαβε και θεώρησα πως αξίζει να μοιραστώ μαζί σας κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία, μιας και δεν υπάρχει καμιά σπουδαία αναφορά για κείνον στα ελληνικά.

.

Ο Marcussen λοιπόν γεννήθηκε στη Δανία τo 1894 κι ως πνεύμα ανήσυχο, μετανάστευσε την Αργεντινή κι έμεινε εκεί απ’ το 1923 ως το 1929. Ζωγράφιζε συνεχώς, αλλά ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρει μια δουλειά η οποία θα τον βοηθούσε να τα βγάλει πέρα οικονομικά.

.

Προσέγγισε μια φυλή αυτόχθονων Ινδιάνων, απ’ τους οποίους φαίνεται να πήρε και το όνομα Ovartaci και δοκίμασε όσο διέμενε μαζί τους διάφορες ψυχοτροπες ουσίες. Τότε, είχε ένα όραμα, όπως εμπιστεύτηκε πολλά χρόνια μετά σε κάποιον φίλο του, πως…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 883 επιπλέον λέξεις

21 υπέροχα σκίτσα ενός πρόσφυγα

21 υπέροχα σκίτσα ενός πρόσφυγα
Τα σχέδια είναι του Mahmoud Salameh, ενός πρόσφυγα που έζησε 17 μήνες φυλακισμένος σε κελί στην Αυστραλία, περιμένοντας να εγκριθεί η αίτηση παροχής ασύλου.

Κοινωνικό Καφενείο

Τα σχέδια είναι του Mahmoud Salameh, ενός πρόσφυγα που έζησε 17 μήνες φυλακισμένος σε κελί στην Αυστραλία

Δείτε την αρχική δημοσίευση 10 επιπλέον λέξεις

«ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ»-τα 13 εικαστικά πορτρέτα του Γιάννη Ψυχοπαίδη

                                 «ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ»-τα 13 εικαστικά πορτρέτα του Γιάννη Ψυχοπαίδη

ΚΑΤΣΟΡΙΔΑΣ                  «Βιογραφία», είναι ο τίτλος της Έκθεσης Ζωγραφικής του Γιάννη Ψυχοπαίδη.

Πρό­κει­ται για 13 πρό­σω­πα, τα οποία ση­μά­δε­ψαν τον καλ­λι­τέ­χνη, όσον αφορά τον τρόπο που σκέ­φτε­ται, που δια­μορ­φώ­θη­κε και που ζει. Πρό­σω­πα από το χώρο της τέ­χνης και της πο­λι­τι­κής, οι οποί­οι με την στάση και την προ­σφο­ρά τους, ση­μά­δε­ψαν όχι μόνο τη δική του πο­ρεία, αλλά και την πο­ρεία μιας ολό­κλη­ρης γε­νιάς, πλά­θο­ντας προ­σω­πι­κό­τη­τες, χα­ρα­κτή­ρες και συ­νει­δή­σεις. «Πυ­ξί­δες πο­ρεί­ας», όπως τους χα­ρα­κτη­ρί­ζει ο ίδιος.

Σε­φέ­ρης, Μπου­ζιά­νης, Ελύ­της, Ρί­τσος, Αλέ­κος Πα­να­γού­λης, Μα­νώ­λης Γλέ­ζος, Χα­λε­πάς, Μίκης Θε­ο­δω­ρά­κης, Κα­ρυω­τά­κης, Νίκος Μπε­λο­γιάν­νης, Τσίρ­κας, Κα­ζαν­τζά­κης, Κα­βά­φης, είναι τα πρό­σω­πα που πα­ρου­σιά­ζο­νται στην Έκ­θε­ση.

Όλοι τους, άν­θρω­ποι της τέ­χνης (ποί­η­ση, λο­γο­τε­χνία, ζω­γρα­φι­κή, μου­σι­κή) και της πο­λι­τι­κής, που λει­τούρ­γη­σαν σε μια έντο­να πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νη εποχή, σε μια κοι­νω­νία σε ανα­βρα­σμό, σε κί­νη­ση, σε αλ­λα­γή, που στά­θη­καν όρ­θιοι στα δύ­σκο­λα, πη­γαί­νο­ντας πολ­λές φορές κό­ντρα στο ρεύμα. Προ­σω­πι­κό­τη­τες, οι οποί­ες με το έργο τους εξα­κο­λου­θούν, ακόμη και σή­με­ρα, να μας εμπνέ­ουν. Να εμπνέ­ουν αν­θρώ­πους που, όπως λέει ο Ψυ­χο­παί­δης, «έχουν ανά­γκη να μεί­νουν όρ­θιοι, να μην πα­ρα­συρ­θούν στον εξο­βε­λι­σμό της αν­θρω­πιάς» (από συ­νέ­ντευ­ξή του στη εφ. Η Αυγή, 22-11-2015). Άν­θρω­ποι, οι οποί­οι, ο κα­θέ­νας με τον τρόπο του, συ­νέ­βα­λαν στη δια­μόρ­φω­ση της νε­ό­τε­ρης ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας, της ιδε­ο­λο­γί­ας, της πο­λι­τι­κής, του πο­λι­τι­σμού. Απο­τε­λούν τα κλω­νά­ρια ενός γε­νε­α­λο­γι­κού δέ­ντρου, στο οποίο όλοι/-ες υπα­γό­μα­στε και μας κάνει να αι­σθα­νό­μα­στε ότι εί­μα­στε μέρος και συ­νέ­χεια αυτού του δέ­ντρου· μας κάνει να αι­σθα­νό­μα­στε πως δεν εί­μα­στε μόνοι/-ες μέσα στις αντί­ξο­ες κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες που ζούμε, πως το νήμα της ιστο­ρί­ας δεν κό­πη­κε ή και αν ακόμη κό­πη­κε εί­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να το συν­δέ­σου­με, εκ νέου, ανα­ζη­τώ­ντας το «εγώ» μέσα στο «εμείς», «το ατο­μι­κό μέσα στο συλ­λο­γι­κό, το σή­με­ρα μέσα στο χθες και το χθες μέσα στο παρόν, τις συ­νέ­χειες μέσα στις ασυ­νέ­χειες, με­θο­δεύ­ο­ντας τη σκέψη για το αύριο ως ανα­στο­χα­σμό, ως γό­νι­μη και δη­μιουρ­γι­κή διευ­θέ­τη­ση ενός πα­ρελ­θό­ντος πα­ντα­χού πα­ρό­ντος», όπως λέει πάλι ο Ψυ­χο­παί­δης.

Η ιστο­ρία, οι αγώ­νες, ο πο­λι­τι­σμός, η αλ­λη­λεγ­γύη, το μοί­ρα­σμα, τα κοινά στοι­χεία, απο­τε­λούν τους συν­δε­τι­κούς κρί­κους για μια νέα κοι­νω­νι­κή ανα­γέν­νη­ση απέ­να­ντι στα φαι­νό­με­να πα­ρακ­μής που ζούμε και μας κα­λούν να ανα­λά­βου­με τη δική μας ευ­θύ­νη απέ­να­ντι στην ιστο­ρία που είναι και δική μας ιστο­ρία.

Η εν λόγω έκ­θε­ση γί­νε­ται στην Γκα­λε­ρί Ζου­μπου­λά­κη (πλ. Κο­λω­να­κί­ου 20), μέχρι της 12-12-2015.

ΠΗΓΗ: http://rproject.gr/

V. KADINSKI/ επιμέλεια Ελένη Παπαγεωργίου

                                                                            Βασίλι Καντίνσκι -1V. KADINSKI

 

O Βασίλι Καντίνσκι ήταν ρώσος ζωγράφος και θεωρητικός της τέχνης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα και ένας από τους πρωτοπόρους της αποκαλούμενης αφηρημένης τέχνης. Έλαβε μέρος σε ορισμένα από τα σημαντικότερα ρεύματα της μοντέρνας τέχνης εισάγοντας τις δικές του καινοτομίες και μία νέα αντίληψη για τη ζωγραφική, καταγράφοντας ένα πλούτο θεωριών και ιδεών στην πραγματεία Για το πνευματικό στην τέχνη.
2
Νεανικά χρόνια

Γεννήθηκε στη Μόσχα, μοναδικό παιδί εύπορης οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν έμπορος τσαγιού. Το 1871 η Βασίλι Καντίνσκι -2οικογένεια μετακόμισε στην Οδησσό, όπου ο πατέρας του ανέλαβε θέση διευθυντή σε εργοστάσιο τσαγιού. Σύντομα, μετά τη μετακίνηση αυτή, οι γονείς του Καντίνσκι χώρισαν και την ανατροφή του ανέλαβε η θεία του Ελισάβετ, αδελφή της μητέρας του.

Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του και παρακολούθησε ιδιαίτερα μαθήματα μουσικής, ζωγραφικής και σχεδίου. Το 1886 επέστρεψε στη Μόσχα και ξεκίνησε σπουδές νομικής και οικονομικών στο Πανεπιστήμιο, ασχολούμενος παράλληλα στον ελεύθερο χρόνο του με τη ζωγραφική. Το 1889, επισκέφτηκε την επαρχία Βόλογκντα, με σκοπό την καταγραφή της τοπικής αγροτικής νομοθεσίας, στα πρότυπα έρευνας της Εταιρείας Φυσικών Επιστημών, Εθνογραφίας και Ανθρωπολογίας. Μετά από την έρευνά του, έγινε μέλος της Εταιρείας, γεγονός που του πρόσφερε καλύτερες προοπτικές να ακολουθήσει μία ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Παράλληλα ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1892, έγινε μέλος της Ένωσης Νομικών και του προσφέρθηκε μία θέση λέκτορα στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας.

Την περίοδο αυτή γνώρισε και παντρεύτηκε την ξαδέλφη του Άνια Τσιμιάκινα. Παρά την ακαδημαϊκή του πορεία, το ενδιαφέρον του για την τέχνη παρέμενε ζωντανό και τονώθηκε ακόμα περισσότερο εξαιτίας δύο γεγονότων. Το πρώτο αφορούσε στην έκθεση των Γάλλων ιμπρεσιονιστών στη Μόσχα και το δεύτερο στην παρουσίαση του έργου Λόενγκριν του Ρίχαρντ Βάγκνερ στο Βασιλικό Θέατρο της Μόσχας, που εντυπωσίασε τον Καντίνσκι.
3
Βασίλι Καντίνσκι -3  Καλλιτεχνική διαμόρφωση (1896-1911)

Το 1896, σε  ηλικία τριάντα ετών, εγκατέλειψε τη Μόσχα και εγκαταστάθηκε στο Μόναχο, με σκοπό να ακολουθήσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες. Η πόλη του Μονάχου ήταν εκείνη την εποχή καλλιτεχνικό κέντρο ενώ από το 1892 είχε δημιουργηθεί η Απόσχιση (Sezession) του Μονάχου, ομάδα που συσπείρωνε καλλιτέχνες που ακολουθούσαν διαφορετικές τεχνοτροπίες. Ο Καντίνσκι φοίτησε αρχικά στη σχολή ζωγραφικής του Αντόν Αζμπέ και αργότερα προσέγγισε τον Φραντς φον Στουκ, ο οποίος αποτελούσε έναν από τους σημαντικότερους δασκάλους σχεδίου και ζωγράφους. Εκείνος του πρότεινε να παρακολουθήσει μαθήματα στην Ακαδημία του Μονάχου, ωστόσο ο Καντίνσκι απέτυχε στις εξετάσεις και όταν πλησίασε εκ νέου τον Στουκ, τον δέχθηκε στην τάξη του, όπου υπήρξε συμφοιτητής με τον Πάουλ Κλέε.
Βασίλι Καντίνσκι -4
Τον επόμενο χρόνο εγκατέλειψε το εργαστήριο του Στουκ με στόχο να ακολουθήσει αυτόνομη πορεία και να συνενώσει άλλους καλλιτέχνες που μοιράζονταν κοινά πρότυπα και αντιλήψεις. Το 1901 ίδρυσε την ένωση Phalanx και οργάνωσε την πρώτη έκθεση έργων δικών του καθώς και άλλων καλλιτεχνών. Παράλληλα ξεκίνησε να δημοσιεύει κριτικές σε περιοδικά της Ρωσίας, καυτηριάζοντας το συντηρητισμό και τον ακαδημαϊσμό της καλλιτεχνικής σκηνής του Μονάχου. Μέχρι τη διάλυσή της το 1904, η Phalanx παρουσίασε συνολικά δώδεκα εκθέσεις, μέσα από τις οποίες αναδείχθηκε το έργο συμβολιστών, μεταϊμπρεσιονιστών και καλλιτεχνών της Αρ Νουβό. Στο σύνολό τους αντιμετωπίστηκαν με αδιαφορία ή εχθρότητα, καθώς θεωρήθηκαν αρκετά τολμηρές για τα δεδομένα της καλλιτεχνικής ζωής του Μονάχου. Ο ίδιος ο Καντίνσκι επεδίωκε μέσα από το έργο του, αλλά και σε συνεργασία με άλλους ομοϊδεάτες καλλιτέχνες, να θεμελιώσει μία νέα τάξη πραγμάτων στην τέχνη, στη βάση νέων αρχών. Την ίδια περίοδο δημιούργησε στενή σχέση με τη νεαρή ζωγράφο Γκαμπριέλε Μύντερ, με την οποία συνεργάστηκε και έζησε μετά το χωρισμό του από τη σύζυγό του.

4
Βασίλι Καντίνσκι -5Ο Καντίνσκι παρουσίασε έργα του στις εκθέσεις «Salon d’ Automne» και «Salon des Indépendants» στο Παρίσι, όπου είχε τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με εκπροσώπους των κινημάτων του φωβισμού και του κυβισμού. Την Άνοιξη του 1908 επέστρεψε στο Μόναχο, έπειτα από σύντομα ταξίδια στη Δυτική Ευρώπη και τη Ρωσία, ενώ για μεγάλα διαστήματα έζησε στην μικρή πόλη Μούρναου, στους πρόποδες των Άλπεων. Τα έργα που ολοκλήρωσε εκεί χαρακτηρίζονταν από μεγάλες επιφάνειες έντονων χρωματισμών και αντιθέσεων, σταδιακά απομακρυνόμενων από το αναπαραστατικό στοιχείο και περισσότερο αφηρημένα.

Τον Ιανουάριο του 1909 ίδρυσε τη «Νέα Ένωση Καλλιτεχνών», οργανώνοντας ομαδικές εκθέσεις στο Μόναχο και κατορθώνοντας να προσελκύσει σε αυτές σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως ο Ζωρζ Μπρακ και ο Πάμπλο Πικάσσο. Η νέα ανεικονική εικαστική εξέλιξη του Καντίνσκι βρήκε ωστόσο επικριτές και εξαιτίας της ακύρωσης εκθέσεων της Ένωσης για αυτό το λόγο, οδηγήθηκε στην παραίτησή του από τη θέση του προέδρου. Μαζί με το ζωγράφο Φραντς Μαρκ, σχεδίασε την έκδοση ενός βιβλίου, με τίτλο Γαλάζιος Καβαλάρης (Der Blaue Reiter) στο οποίο θα εξέθετε τις νέες κατευθύνσεις στην τέχνη.

5
Στις 18 Δεκεμβρίου 1911 οργανώθηκε η πρώτη έκθεση της ομάδας του Γαλάζιου Καβαλάρη με Βασίλι Καντίνσκι -6συμμετοχή του Καντίνσκι, του Μαρκ, του Αουγκούστ Μάκε, του Ρομπέρ Ντελωναί και άλλων. Ο κατάλογος της έκθεσης προανήγγειλε επίσης την κυκλοφορία του ομώνυμου αλμανάκ, το οποίο προετοίμαζε ο Καντίνσκι σε συνεργασία με τον Μαρκ. Την ίδια περίπου περίοδο δημοσιεύτηκε η πραγματεία του Καντίνσκι Για το Πνευματικό στην Τέχνη, η οποία «υποστήριξε» την έκθεση εκθέτοντας συγχρόνως τις θεωρητικές ιδέες του. Για τον Καντίνσκι, όλες οι μορφές τέχνης είχαν αρχίσει να προσεγγίζουν το αφηρημένο, το οποίο αποτελούσε και τον αντικειμενικό τους σκοπό.
Οι αντιλήψεις του για το χρώμα και τη δομή θα οδηγούσαν σε μία «καθαρή ζωγραφική»,

«[…] μία ανάμειξη χρώματος και φόρμας όπου το καθένα υπάρχει ξεχωριστά αλλά και μαζί, σε μία κοινή ζωή που ονομάζεται εικόνα και προκύπτει ως εσωτερική αναγκαιότητα.».
Βασίλι Καντίνσκι -8
Το κίνημα του Γαλάζιου Καβαλάρη ήταν για τους Καντίνσκι και Μαρκ κάτι ευρύτερο από ένα κίνημα στη ζωγραφική, φιλοδοξώντας να αποτελέσει έκκληση για μία πνευματική αναγέννηση σε όλες τις μορφές τέχνης. Η πρώτη ομαδική έκθεση της ομάδας περιόδευσε στην Κολωνία, στο Βερολίνο, στη Βρέμη και στη Φρανκφούρτη. Τον Οκτώβριο του 1912, ο Καντίνσκι πραγματοποίησε επίσης την πρώτη του ατομική έκθεση στη γκαλερί Der Sturm του Χέρβαλτ Βάλντεν. Η δραστηριότητα της ομάδας έφθασε σύντομα στο απόγειό της, ωστόσο υπήρξε τελικά βραχύβια, διοργανώνοντας συνολικά δύο ομαδικές εκθέσεις.
6
Επιστροφή στη Ρωσία

Με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, ο Καντίνσκι κατέφυγε στην Ελβετία ενώ αργότερα επέστρεψε στη Μόσχα. Τα προηγούμενα χρόνια, φρόντιζε να διατηρεί αρκετές επαφές με τη Ρωσία και τις καλλιτεχνικές εξελίξεις που διαδραματίζονταν εκεί. Ειδικότερα, είχε συνεργαστεί με τα μέλη του Γαλάζιου Ρόδου, μίας ομάδας συμβολιστών καλλιτεχνών, έχοντας συμμετοχή σε ομαδικές εκθέσεις τους.

Στη Ρωσία παντρεύτηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1911 για δεύτερη φορά, τη Νίνα Αντρεγιέφσκαγια, κόρη στρατηγού. Από το 1918 μέχρι το 1920 ασχολήθηκε με τη διδασκαλία της τέχνης και την αναδιοργάνωση των μουσείων, ως μέλος του Τμήματος Καλών Τεχνών (IZO). Παράλληλα, δίδασκε ως επικεφαλής στα Ελεύθερα Κρατικά Καλλιτεχνικά Εργαστήρια (SVOMAS) της Μόσχας και τα μαθήματά του ήταν βασισμένα στις ιδέες που είχε νωρίτερα διατυπώσει στο Για το πνευματικό στην τέχνη. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα διετέλεσε ακόμα διευθυντής του Ινστιτούτου για την Καλλιτεχνική Παιδεία (IΝChUK) της Μόσχας, το οποίο αργότερα εγκατέλειψε για τη Ρωσική Ακαδημία Αισθητικής, όπου προσπάθησε να καταρτίσει το πρόγραμμα σπουδών του τμήματος Ψυχολογίας και Φυσιολογίας. Παράλληλα με τις διδακτικές του δραστηριότητες συμμετείχε σε επτά εκθέσεις ενώ έγραψε και αρκετά δοκίμια για τη kadinskyζωγραφική.

Μετά την επικράτηση του σταλινισμού και την επιβολή του δόγματος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, τα έργα του απομακρύνθηκαν από τα μουσεία της Σοβιετικής Ένωσης και ο ίδιος αναχώρησε από την πατρίδα του εξαιτίας μίας σταθερής εχθρότητας εκ μέρους των συναδέλφων του.
7
Μπάουχαους

Ο Καντίνσκι δίδαξε στη σχολή Μπαουχάους, προσκεκλημένος – όπως και άλλοι διακεκριμένοι καλλιτέχνες της εποχής – του ιδρυτή της Βάλτερ Γκρόπιους και κλήθηκε να αναλάβει το εργαστήριο τοιχογραφίας. Παράλληλα ανέλαβε ένα μάθημα με θέμα τη φόρμα, σε συνεργασία με το Πάουλ Κλέε και η διδασκαλία του ήταν εμπλουτισμένη με στοιχεία από προσωπικές του θεοσοφικές και αποκρυφιστικές μελέτες. Οι πίνακες του, εκείνης της περιόδου, διακρίνονται από μία αυστηρότητα και εμφανή γεωμετρικά στοιχεία. Τα θερμά χρώματα που χρησιμοποιούσε παλαιότερα στο Μόναχο, είχαν αντικατασταθεί από μία «ψυχρή» χρήση του χρώματος, χαρακτηριστικό της αποκαλούμενης και «ψυχρής περιόδου» του Καντίνσκι, που είχε τις απαρχές της στην περίοδο της Ρωσίας.
8
Στη σχολή της Βαϊμάρης παρέμεινε μέχρι το 1925 και έπειτα από αντιδράσεις κύκλων και κομμάτων της δεξιάς εγκαταστάθηκε αργότερα στο Ντεσάου, διδάσκοντας στην τοπική σχολή Μπαουχάους. Στα σημαντικότερα έργα του Καντίνσκι αυτής της περιόδου συγκαταλέγεται ο πίνακας Κίτρινο-κόκκινο-μπλε, ο οποίος συμπυκνώνει τη νέα στροφή του στον «ψυχρό ρομαντισμό». Μετά την εκστρατεία των Ναζί εναντίον του Μπαουχάους και το κλείσιμο της σχολής, ο Καντίνσκι εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, στο προάστιο Νεϊγύ-συρ-Σεν.
9
Παρίσι

kadinsky-2Η αφηρημένη ζωγραφική του Καντίνσκι δεν έγινε θερμά δεκτή στη λεγόμενη Σχολή των Παρισίων και αρκέστηκε στην επανασύνδεσή του με παλιούς φίλους καλλιτέχνες, όπως ο Ντελωναί. Ο Καντίνσκι εκτιμούσε το έργο του Χουάν Μιρό, του Ζαν Αρπ και του Αλμπέρτο Μανιέλι. Την περίοδο αυτή, έζησε και εργάστηκε απομονωμένος, προχωρώντας σε νέες διαφοροποιήσεις της εικαστικής του έκφρασης αλλά και μία σύνθεση τωω παλαιότερων ιδεών του. Χρησιμοποίησε πρωτότυπους συνδυασμούς χρωμάτων, σπάνια βασισμένους σε βασικά χρώματα, ενώ διαφαίνεται επίσης η αλληλεπίδρασή του με τους Μιρό και Αρπ. Στα έργα του κυριαρχούν τα λεγόμενα «βιομορφικά» σχήματα, έχοντας ως πηγή έμπνευσης εγκυκλοπαίδειες και εργασίες βιολογίας, όπως τα έργα του Ερνστ Χέκελ (Kunstformen der Natur) ή του Καρλ Μπλόσφελντ (Unformen der Natur).

Το 1939, το μουσείο Jeu De Paume, αγόρασε το έργο του Σύνθεση ΙΧ, ενώ από την άλλη μεριά των συνόρων, πολλά έργα του καταστράφηκαν από το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας. Στις 13 Δεκεμβρίου 1944, πέθανε από αρτηριοσκλήρωση σε ηλικία 78 ετών και η ταφή του τελέστηκε στο Νεϊγύ-Συρ-Σαιν.
Πηγη:http://www.yousouroum.gr/forum/showthread.php?t=7475

DIEGO RIVERA-ΔΕΙΓΜΑ ΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ/ επιμέλεια Ελένη Παπαγεωργίου

                                                                           DIEGO RIVERA

Ρ-1

Ο Ριβέρα γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1886 στην πόλη Guanajuato. Σε ηλικία δέκα ετών ξεκίνησε τις σπουδές του Ρ-2στην Ακαδημία Τεχνών του Σαν Κάρλος. Όταν ενηλικιώθηκε συνέχισε να σπουδάζει στην Ισπανία με κρατική υποτροφία και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Στη γαλλική πρωτεύουσα άρχισε να διαμορφώνει και το προσωπικό του ύφος, επηρεασμένος από το κίνημα του κυβισμού και τις νωπογραφίες της Αναγέννησης. Ανάμεσα στους στενούς του φίλους ήταν και ο Μοντιλιάνι. Περίπου το 1917, εμπνευσμένος από τον Σεζάν, μεταπήδησε στον μετα-ιμπρεσιονισμό. Τότε ξεκίνησαν και οι πίνακες του να προσελκύουν την προσοχή και είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει τα έργα του σε διάφορες εκθέσεις.

Ρ-3

Ρ-4Το 1920 ταξίδεψε στην Ιταλία συνεχίζοντας τις σπουδές του, ενώ το 1921 επέστρεψε στο Μεξικό, όπου μαζί με τους ομοτέχνους του Χοσέ Ορόσκο, Νταβίντ Σικέιρος και Ρουφίνο Ταμάιο φιλοτέχνησε μια σειρά από τοιχογραφίες με λαϊκά θέματα για λογαριασμό του Υπουργείου Παιδείας. Οι τοιχογραφίες του διηγούνταν ιστορίες με θέματα από την μεξικάνικη ιστορία και κοινωνία. Χρησιμοποιούσε τολμηρά, ζωηρά χρώματα και μεγάλες επίπεδες, απλοποιημένες φιγούρες με επιρροές από την τέχνη των Αζτέκων.
Ρ-5

Κάποιες από τις πιο γνωστές τοιχογραφίες του είναι στην Εθνική Σχολή Γεωπονίας στο Chaping, στο Παλάτι Cortés στην Ρ-6Cuernavaca και στο Εθνικό Μέγαρο της πόλης του Μεξικού. Το φθινόπωρο του 1927 πήγε στη Μόσχα προσκεκλημένος του ΚΚΣΕ, προκειμένου να λάβει μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις για τα δεκάχρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Μάλιστα, του ανατέθηκε να κατασκευάσει μια τοιχογραφία στη λέσχη του Κόκκινου Στρατού. Ωστόσο, το 1928 τα σχέδια ακυρώθηκαν και ο Ριβέρα, «θύμα» της διαμάχης Στάλιν – Τρότσκι, διεγράφη από το Κομουνιστικό Κόμμα του Μεξικού.

Ρ-7

Ρ-8Το 1930 έγινε γνωστός και στις ΗΠΑ, όπου έπειτα από μια αναδρομική έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, ανέλαβε τη δημιουργία τοιχογραφιών σε διάφορες πόλεις. Οι τοιχογραφίες αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, εξαιτίας της θεματολογίας τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι η τοιχογραφία του «Άνθρωπος στο σταυροδρόμι», που φιλοτέχνησε στο Κέντρο Νέλσον Ροκφέλερ της Νέας Υόρκης το 1933, έγινε δεκτή με διαδηλώσεις και πολλά αρνητικά δημοσιεύματα, επειδή περιείχε τη μορφή του Λένιν. Το 1934 η τοιχογραφία καταστράφηκε, ωστόσο ο Ριβέρα την ανακατασκεύασε τον επόμενο χρόνο στην πόλη του Μεξικού.
Ρ-9

Παντρεύτηκε τέσσερις φορές, τις δύο με τη Φρίντα Κάλο. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 71 ετών. Στο Μεξικό κληροδότησε το Anahuacalli και τα στούντιο τέχνης Kahlo, που σήμερα είναι εθνικά μουσεία.

Ρ-10

Πηγη:http://tvxs.gr/…/%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B…

CLAUDE MONET-ΔΕΙΓΜΑ ΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ/ επιμέλεια Ελένη Παπαγεωργίου

    CLAUDE MONET

Ο Κλώντ Μονέ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 14 Νοεμβρίου 1840 και ήταν ο κύριος ιδρυτής της Γαλλικής Ιμπρεσσιονιστικής ζωγραφικής και ο πιό συνεπής και παραγωγικός εξασκητής της φιλοσοφίας του εκφράζειν με ζωγραφική στην ύπαιθρο.
Ο όρος «ιμπρεσσιονισμός» προέρχεται από τον πίνακά του «εντύπωση: ανατολή ηλίου».

μονε-1

Ο Μονέ ήταν γιός του Αδόλφου και Λουίζας Μονέ, κατοίκους Παρισίου, αλλα σε ηλικία 5 ετών μετακόμισαν στην Χάβρη, λιμάνι της Μάγχης. Ο πατέρας του τον προώριζε γιά το οικογενειακό τους επάγγελμα (παντοπωλείο, αλλά ο νεαρός Κλώντ ήθελε να γίνει καλλιτέχνης. Η μητέρα του ήταν τραγουδίστρια.

Το 1851 ο Μονέ μπήκε στην Δευτερεύουσα Σχολή Τέχνης της Χάβρης. Πρώτα έγινε γνωστός γιά τις καρικατούρες του με κάρβουνο που πουλούσε γιά 10 μέχρι 20 φράγκα. Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής τα πήρε από τον Jaques-Francois Ochard που ήταν πρώην μαθητής του ξακουστού ζωγράφου Jaques-Louis David. Στην παραλία της Νορμανδίας συνάντησε τον ζωγράφο Eugene Boudin που έγινε ο καθοδηγητής του και τον έμαθε να χρησιμοποιεί λαδομπογιές. Ο Boudin τον έμαθε και την τεχνική της ζωγραφικής στην ύπαιθρο.
μονε-2Στις 28 Ιαν. 1857 πέθανε η μητέρα του. Σε ηλικία 16 χρονών άφησε το σχολείο και η χήρα θεία του Marie-Jeanne Lacadre τον πήρε στο σπίτι της.

Οταν ο Μονέ πήγε στο Παρίσι να επισκεφτεί το Λούβρο, είδε ζωγράφους να αντιγράφουν τους πίνακες των μεγάλων καλλιτεχνών. Ο Μονέ, που ειχε φέρει τα χρώματα και άλλα εργαλεία ζωγραφικής μαζί του, προτιμούσε να κάθεται κοντά στο παράθυρο καί να ζωγραφίζει ότι έβλεπε. Ο Μονέ έμεινε στο Παρίσι πολλά χρόνια και
γνώρισε πολλούς ζωγράφους που έγιναν στενοί του φίλοι και ακολούθησαν και
αυτοί τον ιμπρεσσιονισμό. Ενας απ’αυτούς τους φίλους ήταν και ο Edouard Manet.

Τον Ιούνιο του 1861 κατετάγη στο Πρώτο Σύνταγμα του Αφρικανικού Ελεφρού Ιππικού στην Αλγερία γιά 2 χρόνια, αλλά όταν κόλλησε την αρρώστεια του τύφου η θεία του Κα Lacadre φρόντισε να τον αποστρατέψει, υπό τον όρο να συμπληρώσει σπουδές καλών τεχνών σε Πανεπιστήμιο. Απαγοητευμένος με την παραδοσιακή τέχνη το 1862 που διδασκόταν στα πανεπιστήμια, έγινε μαθητής του Charles Gleyre στο Παρίσι, όπου γνώρισε τους Pierre-Auguste Renoir, Frederic Bazille και Alfred Sisley. Και οι τρείς μοιραζόταν νέες προσεγγίσεις προς την τέχνη, ζωγραφίζοντας την επίδραση του φωτός στην ύπαιθρο με «σπασμένο» χρώμα και γρήγορες πινελιές, αυτό που αργότερα ονομάστηκε Ιμπρεσιονισμός.
μονε-3Ο πίνακας του Μονέ «Η γυναίκα με το πράσινο φόρεμα» που του έφερε αναγνώριση,
ηταν μία από τις πολλές εργασίες όπου απεικόνισε την μέλλουσα σύζυγό του
Camille Doncieux που λίγο αργότερα έμεινε έγκυος με το πρώτο τους παιδί, τον Jean. To 1868 λόγω οικονομικών προβλημάτων, ο Μονέ αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει πηδώντας στον Σηκουάνα.

Κατά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870-1871 ο Μονέ κατέφυγε στην Αγγλία.
Στην εκεί διαμονή του μελέτησε τις εργασίες των John Constable και Joseph Mallord William Turner, τα τοπεία των οποίων ενέπνευσαν τον Μονέ στις καινοτομίες του γιά την χρήση των χρωμάτων.
μονε-4Από το 1871 μέχρι 1878 ο Μονέ έζησε στο Argenteuil, ένα χωριό επί του Σηκουάνα κοντά στο Παρίσι και εκεί ζωγραφίστηκαν μερικά από τα πιό γνωστά του έργα.

Οταν επέστρεψε στή Γαλλί το 1872, ζωγράφισε την «εντύπωση: ανατολή ηλίου»
που απεικονίζει τοπίο της Χάβρης . Την έβαλαν στην πρώτη Ιμπρεσιονιστική έκθεση το 1874 και επιδεικνύεται τώρα στο μουσείο Marmottan-Monet στο Παρίσι. Από τον τίτλο του πίνακα ο κριτικός καλλιτεχνίας Louis Leroy επινόησε τον όρο «Ιμπρεσσιονισμός» με ταπεινωτικό προορισμό, αλλά οι ιμπρεσσιονιστές υιοθέτησαν τον όρο γιά δική τους χρήση.
μονε-5Το 1870, ο Μονέ και η παντρεύτηκαν και το 1873 μετακόμισαν σε σπίτι στο Argenteuil κοντά στον Σηκουάνα. Γεννήθηκε και άλλος γιός, ο Michel, στις 17 Μαρτίου 1878. Η Κα Monet πέθανε από φυματίωση στα 1879.

Η απεφάσισε να βοηθήσει τον Μονέ τα δύο παιδιά του με τα δικά της. Τον Απρίιο 1883 μετακόμισαν σε σπίτι στο όπου φύτεψαν μεγάλον κήπο που ζωχράφιζε την υπόλοιπη ζωή του. Ο και η παντρεύτηκαν το 1892.
μονε-6Στις δεκάδες του 1880 και 1890 ο Μονέ άρχισε να ζωγραφίζει «σειρές» όπου το
θέμα απεικονιζόταν σε διαφορετικές καταστάσεις φωτισμού και καιρικών συνθηκών.
Η πρώτη σειρά του ήταν από θημονιές χόρτου, ζωγραφισμένες από δαφορετικά σημεία σε διάφορετικές ώρες της ημέρας. Δεκαπέντε από αυτούς τους πίνακες εκθέτονταν στο Durand-Ruel το 1891. Αργότερα ζωγράφισε σειρές πινάκων του καθεδρικού ναού της Rouen, λεύκες, πρωϊνά στον Σηκουάνα, και τα νούφαρα στην ιδιοκτησία του στο Giverny.
μονε-7

Ο Μονέ απεβίωσε από καρκίνο στους πνεύμονες στις 5 Δεκεμβρίου 1926 σε ηλικία 86 ετών και θάφτηκε στο νεκροταφείο της εκκλησίας του Giverny. Το περιφημο σπίτι του με τον ο κήπο μέ την λιμνούλα με τα νούφαρα και την Ιαπωνική γέφυρα στο Giverny είναι προτιμητός τουριστικός προορισμός. Στο σπίτι αυτό υπάρχουν πολλών ειδών Ιαπωνικές τυπωμένες ξυλογραφίες κρεμασμένες στους τοίχους.

μονε-8

Πηγη:http://greekddl.com/foroum/100-Φωτογραφία-Ζωγραφική/32437-Ο-πατέρας-του-ιμπρεσσιονισμού-Claude-Monet.html