Skip to content

CAFE DES POETES, μια Ποιητική ανάσα στην πλατεία Βικτωρίας

02/09/2016

Εδώ και αρκετά χρόνια επισκέπτομαι το cafe Des Poetes, συνήθως για να πάρω καφέ για εμένα και για άλλους συναδέλφους. Κάθε φορά που παραγγέλνω στην ευγενική και άκρως εξυπηρετική υπάλληλο, επαναλλαμβάνεται η ίδια ιστορία, σε βαθμό που κινδυνεύω να παρεξηγηθώ για ακραία αγένεια, καθώς της στρέφω την πλάτη μου και κοιτώ προς τους τοίχους. Ο λόγος κρύβεται στην διακόσμηση, μιας και δεν υπάρχει μέρος που να μην τον καλύπτουν μεγαθήρια της  Ποίησης: Ελύτης, Σεφέρης, Ρίτσος, Καρυωτάκης, Παλαμάς, Λειβαδίτης, Καβάφης και τόσοι άλλοι που αν τους μνημονεύσω θα χρειαστεί ολόκληρος κατάλογος. Η σκέψη φεύγει και χάνεται στη ρίμα, αν και συχνά την αποσπάει κάποια ενδιαφέρουσα κουβέντα από τους πιστούς θαμώνες τους καφέ.

ΕΛΥΤΗΣ-ΡΙΤΣΟΣ-ΣΕΦΕΡΗΣ

Σήμερα πρώτη φορά, τόλμησα και ζήτησα την άδεια από την ιδιοκτήτρια του καφέ, ώστε να μπορέσω να βγάλω κάποιες φωτογραφίες. Από την ευγένεια στη φωνή κι από τις ερωτήσεις της, καταλαβαίνεις πως αγαπάει το βιβλίο σε βαθμό λατρείας. Με αυτήν την τόσο ιδιαίτερη αγαπή που έχουν οι βιβλιόφιλοι και δεν περιορίζεται μονάχα στην ανάγνωση, αλλά επεκτείνεται σε όλες σχεδόν τις αισθήσεις. Την αφή στο χάϊδεμα του εξώφυλλου, την όραση στην βιβλιοδεσία και κυρίως, την όσφρηση και την ικανοποίηση που προσφέρει η μυρωδιά του κάθε νεοτυπωμένου βιβλίου. «Σας αρέσει η Ποίηση;», «μήπως γράφετε;», «ειδικά σ’ αυτούς τους καιρούς, η Ποίηση είναι ευεργετική», εύστοχη τόσο στις ερωτήσεις όσο και στις καταφάσεις.

Αν είχαμε περισσότερο χρόνο για συζήτηση θα τολμούσα να συναινέσω, κάνοντας και την σύνδεση με το βίωμα αλλά και την εργασία, πως η Ποίηση και η Τέχνη γενικότερα επενεργούν λυτρωτικά στην Ψυχική Υγεία. Το έχω βιώσει και το έχω δει να συμβαίνει. Θυμήθηκα θεραπευτικούς χώρους που συνάμα αποτελούσαν και πολιτιστική όαση, με Ποιητικές βραδιές, Θεατρικές παραστάσεις κι άλλα δρώμενα. Ένα δομικό συστατικό στη θεραπευτική διαδικασία και φιλοσοφία, αποτελεί η Τέχνη.

ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ-ΡΙΤΣΟΣ

Στη συνέχεια της σύντομης κουβέντας μας, μου έδειξε έναν πίνακα όπου κάποιοι απ’ τους θαμώνες αναρτούν δικούς τους στίχους  και μου πρότεινε αν θέλω να φέρω κάτι δικό μου, κάτι που εγώ θεωρώ αντιπροσωπευτικό. Δε θέλει πολλή σκέψη θα το κάνω, το δύσκολο είναι να επιλέξω ποιο απ’ όσα έχω γράψει με αντιπροσωπεύει περισσότερο σήμερα, όντας σε μια μεταβατική περίοδο σε διάφορα επίπεδα.

ΠΑΛΑΜΑΣ

Καθώς επέστρεφα στη δουλειά, θυμήθηκα πως κάποτε είχα προτείνει σε μια φίλη να πιούμε εκεί τον καφέ μας. «Στην πλατεία Βικτωρίας;» ρώτησε κι απέρριψε την πρόταση. Γιατί όχι, υπάρχει κι αυτή η πλατεία Βικτωρίας και σίγουρα είναι πιο πραγματική απ’ αυτή των καναλιών, δίχως να αρνούμαι πως υπάρχουν μεγάλες αλλαγές στην περιοχή. Τώρα μετανιώνω που δεν είχα επειμείνει περισσότερο σ’ αυτήν την πρόταση. Αν το είχα κάνει, ίσως βοηθούσε να αντιληφθούμε καλύτερα ο ένας τις ανάγκες του άλλου. Εκεί στο καφέ των Ποιητών, ίσως γίνεται αντιληπτό καθαρότερα, το πως ο Έρωτας, ο Πόνος, η Αγωνία, οι άστατες φοβίες, η Τρυφερότητα, η Αγάπη κι όλα αυτά που εν τέλει έχουμε ανάγκη να επικοινωνήσουμε αλλά γίνονται κόμπος στο λαιμό, μετουσιώνονται σε ρίμα

 

@n.@vlonis

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: