Skip to content

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΥΠΤΗ νο 2

23/09/2015

                                           ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΥΠΤΗ (ΝΟ-2)

        ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑΟ Δ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (1918-2011)

Ο Νίκος Κωνσταντίνου, έχοντας πλέον απολυθεί από το πολεμικό ναυτικό κι έχοντας επιστρέψει στη μεγάλη του αγάπη τη θάλασσα

Ο Νίκος Κωνσταντίνου, έχοντας πλέον απολυθεί από το πολεμικό ναυτικό κι έχοντας επιστρέψει στη μεγάλη του αγάπη τη θάλασσα

Για εμπειρίες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα δύσκολα μεταπολεμικά ή ορθότερα μετακατοχικά χρόνια, με τα εμφυλιακά πάθη στο ζενίθ τους έχω ξανά αναφερθεί, μέσα από βιωματικής φύσης διηγήσεις του Νικόλαου Δ. Κωνσταντίνου.
Σήμερα θα προσπαθήσω να αποδώσω, όσο πιο πιστά γίνεται, δύο ακόμα που αφορούν τα ταραγμένα χρόνια του εμφύλιου, δίχως να έχουν επίκεντρο ηρωικά κατορθώματα της μιας ή της άλλης πλευράς, αλλά «αντί- ηρωικά» όσο και πραγματικά συμβάντα που αν μη τι άλλο καταδεικνύουν πως πίσω από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα και την Ιστορία (όποια πλευρά κι αν τη γράφει), υπάρχουν ποικίλες αθέατες θεάσεις και πλήθος παρενέργειων που επηρεάζουν τη μοίρα των ανθρώπων. Άλλωστε, οι σύγχρονοι Ιστορικοί έχοντας πια ξεφύγει από το μοντέλο του άκρατου Ιστορικισμού, έχουν υιοθετήσει πολλούς διαφορετικούς τρόπους συλλογής στοιχείων, επεξεργασίας, μελέτης και εν τέλει γραφής, αρκετοί απ τους οποίους, ξεφεύγοντας από μια απλή καταγραφή της ιστορίας των ηγετών, εξετάζουν πλέον τα ιστορικά δεδομένα με διεπιστημονικό τρόπο, αξιοποιώντας εργαλεία όπως η (άνθρωπο)γεωγραφία, τα μαθηματικά και οι στατιστικές σειρές, οι αντιδράσεις και οι εμπειρίες των ανθρώπων «από τα κάτω» κ.ο.κ.
Μετά απ αυτόν το σύντομο πρόλογο περνώ στην εξιστόρηση δύο περιστατικών, με κάποιες αξιοπρόσεκτες παραμέτρους: διαδραματίστηκαν περίπου το ίδιο χρονικό διάστημα, αφορούν τον ίδιο πρωταγωνιστή με την αθέλητη εμπλοκή του σε περιστατικά που τον ξεπερνούν, αλλά συνάμα τον φέρνουν ερήμην του αντιμέτωπο και με τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.


ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ
Το πρώτο λοιπόν άρχισε να διαδραματίζεται στα τέλη του 1944 με αρχές του 1945 και χρειάστηκαν αρκετά χρόνια μέχρι την οριστική διευθέτηση και διαλεύκανση του. Ο Νικόλαος Κωνσταντίνου, βρίσκεται εκείνη την περίοδο στο αντιτορπιλικό «Μιαούλης» το οποίο έχει επιστρέψει στον Πειραιά μαζί με τον υπόλοιπο ελληνικό στόλο και τον αέρα νικητή. Ωστόσο, ειδικά στα πληρώματα των πλοίων δεν είναι πάντα καθαρή η εικόνα των κρίσιμων ιστορικών στιγμών που βιώνει ο τόπος και τα μεγάλης έντασης και σημασίας γεγονότα όπως τα

Το αντιτορπιλικό Μιαούλης

Το αντιτορπιλικό Μιαούλης

Δεκεμβριανά του 1944, αφενός μειώνουν τον αρχικό ενθουσιασμό της επιστροφής στην πατρίδα κι αφετέρου αυξάνουν τον προβληματισμό τους. Οι εναλλαγές εικόνων και συναισθημάτων υπήρξαν ιδιαίτερα έντονα σ’ εκείνη την «πυκνή» ιστορικά περίοδο. Αξίζει ίσως να αναφέρουμε δύο περιστατικά στην προσπάθεια περιγραφής του κλίματος. Από τη μία λοιπόν, ο Ν. Κωνσταντίνου ως εξοδούχος πέφτει άθελα του σε ένα συλλαλητήριο του ΕΑΜ και οι διαδηλωτές θεωρώντας πως ο ένστολος δίοπος συμμετέχει ενεργά μαζί τους, τον σηκώνουν κυριολεκτικά στα χέρια φωνάζοντας εν χωρώ «το ναυτικό είναι μαζί μας!». Από την άλλη, ο πλοίαρχος του «Μιαούλης» τον καλεί για να του απευθύνει την ερώτηση εάν φοβάται να τον συνοδεύσει στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Κολωνάκι που βρίσκονταν η οικία του. Ο δίοπος Κωνσταντίνου αγνοώντας τι ακριβώς διαδραματίζονταν εκείνες τις ημέρες απόρησε με την ερώτηση και απάντησε κατηγορηματικά πως δεν έχει λόγους να φοβάται. Όταν έφτασαν στον προορισμό τους και άφησε τον πλοίαρχο σπίτι του, κατηφόρισε στην Πλατεία Συντάγματος. Καθώς ακόμα τότε δεν γνώριζε την Αθήνα καλά ρώτησε κάποιον χωροφύλακα πως μπορεί να πάει στην οδό Αγησιλάου όπου διέμεναν μια θεία του και η πρώτη του ξαδέλφη. Ο χωροφύλακας έκπληκτος από την «αποκοτιά» τον προειδοποίησε πως ισοδυναμούσε με αυτοκτονία να προσπαθήσει να περάσει ένστολος στη ζώνη που έλεγαν οι αντάρτες. Μονάχα τότε ο Ν. Κωνσταντίνου άρχισε να συνειδητοποιεί πως η επιστροφή στην πατρίδα δεν ήταν τόσο ρόδινη όσο την είχε φανταστεί και τα δεινά του τόπου κάθε άλλο παρά είχαν τελειώσει.
Φυσικά τα Δεκεμβριανά τελείωσαν με τη γνωστή κατάληξη κι έτσι σε επόμενη έξοδό του κατάφερε να επισκεφτεί τις δύο αγαπημένες του συγγενείς. Ωστόσο, παρά το πρόσχαρο καλωσόρισμα και την προφανή χαρά των δύο γυναικών, έπιασε στον αέρα πως το κλίμα στο σπίτι ήταν κάπως «μαγκωμένο» και οι φωνές τους χαμηλωμένες και φοβισμένες. Κατάφερε να οδηγήσει την εξαδέλφη του στην κουζίνα και την πίεσε να του πει τι συμβαίνει. Εκείνη έπεσε κλαίγοντας στην αγκαλιά του και του εκμυστηρεύτηκε πως κάποιος υψηλόβαθμος άντρας των Ταγμάτων Ασφαλείας είχε επιτάξει κάποια δωμάτια του σπιτιού και η ψυχολογική βία που ασκούσε στις δύο γυναίκες ήταν ανυπόφορη. Δυστυχώς, οι αυθαιρεσίες, ο τυχοδιωκτισμός και η απανθρωπιά όσων υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να έχουν δικαστεί για εσχάτη προδοσία, όπως έγινε στην υπόλοιπη Ευρώπη, στην εμφυλιακή Ελλάδα βρήκε πρόσφορο έδαφος για την εξαπόλυση νέου κύματος τρομοκρατίας. Πραγματικά όσο η γυναίκα εξιστορούσε το μπελά που τους βρήκε, ο ταγματασφαλίτης έχοντας παρακολουθήσει κρυφά τον διάλογο εμφανίστηκε στην πόρτα της κουζίνας και με περίσσιο θράσος απείλησε την κοπέλα πως θα τα πουν αργότερα οι δυο τους. Ο Ν. Κωνσταντίνου δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί κι ας συνυπολογίσουμε πως ο μεγάλος του αδελφός εκτελέστηκε εν μέσω κατοχής από μέλη της συγκεκριμένης συμμορίας. Όρμησε στον άνθρωπο που απειλούσε την ξαδέλφη του και έπειτα από σύντομη συμπλοκή τον προειδοποίησε πως αν τολμήσει να πειράξει κάποια από τις συγγενείς του θα έχει άσχημη κατάληξη. Ο αντίπαλός του αιφνιδιασμένος από την έλλειψη φόβου, τον οποίο είχε προφανώς συνηθίσει να προκαλεί, πήρε τα λόγια που άκουσε τις μετρητοίς και πραγματικά δεν τόλμησε να ξαναπειράξει τις δύο γυναίκες. Ωστόσο, κατά φεύγοντας στο δωμάτιο του πρόλαβε να ξεστομίσει την απειλή «αυτό που έκανες θα μου το πληρώσεις» και για ασφάλεια κλείδωσε την πόρτα. Από το μυαλό του Ν. Κωνσταντίνου δεν πέρασε εκείνη τη στιγμή μέχρι που μπορούσε να φτάσει η εκδικητικότητα τέτοιας ποιότητας ανθρώπων.
Όταν λοιπόν απολύθηκε από το πολεμικό ναυτικό, έκανε συνεχείς αιτήσεις έκδοσης φύλλου αποδημίας, ώστε να ξαναγυρίσει στην αγαπημένη του θάλασσα. Μάλιστα λόγω προϋπηρεσίας στη Μέση Ανατολή, η ικανοποίηση του αιτήματός του είχε προτεραιότητα. Αντίθετα όμως οι αιτήσεις του απορρίπτονταν δίχως καμία εξήγηση. Το συγκεκριμένο γεγονός τον έφερε πολλές φορές στα όρια των αντοχών του, αισθανόμενος φοβερά αδικημένος. Η λύση στο απρόσμενο και μυστηριώδες πρόβλημα δόθηκε κάποια στιγμή, όταν η κυβέρνηση Πλαστήρα ίδρυσε γραφείο παραπόνων για το αρμόδιο υπουργείο, το οποίο δέχονταν πολίτες μια φορά την εβδομάδα. Παρά την συγκεκριμένη θετική εξέλιξη, χρειάστηκε ακόμα και η μεσολάβηση του θείου του και Μητροπολίτη Κομοτηνής Βασίλειου Κωνσταντίνου, ώστε να καταφέρει να περάσει την πόρτα του υπουργείου και να εκθέσει το παράπονό του. Την κρίσιμη ημέρα τον υποδέχτηκε ένας υπαξιωματικός του ναυτικού, έχοντας μπροστά του ένα φάκελο και του υπέβαλε διάφορες ερωτήσεις. Κάποια στιγμή ήρθε κι η ώρα της κρισιμότερης όλων, τι έκανε δηλαδή κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο πρώην δίοπος εξήγησε πως υπηρέτησε στη Μέση Ανατολή και αμέσως δέχτηκε την επόμενη ερώτηση αν όσα ισχυρίζονται μπορούσε να τ αποδείξει. Απάντησε θετικά και επεσήμανε πως εκτός του απολυτηρίου μπορούσε να προσκομίσουν και μνείες ναυάρχων. Η έκπληξη του υπαξιωματικού μεγάλωνε διαρκώς, μέχρι που τηλεφώνησε στον ανώτερο του για βοήθεια. Ο σύντομος διάλογος χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη του Ν. Κωνσταντίνου: Κύριε Διοικητά έχω να κάνω με ένα μεγάλο μυστήριο! Έχω μπροστά μου έναν κύριο που ένα ισχυρίζεται πως υπηρέτησε στην Μέση Ανατολή, ταυτόχρονα υπάρχει επώνυμη καταγγελία από την οδό Αγησιλάου πως ο ίδιος κύριος στα Δεκεμβριανά προσπάθησε ως λοχαγός του ΕΛΑΣ να καταλάβει την Αθήνα από την πλευρά των Αμπελοκήπων! Ξαφνικά όλη η αλήθεια φωτίστηκε στο μυαλό του πρώην Μεσανατολίτη. Άρχισε να διαμαρτύρεται έντονα; εξηγώντας πως γνώριζε τον υπεύθυνο της δολοπλοκίας. Ο υπαξιωματικός προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, υιοθετώντας την ερμηνεία της «κατά λάθος παρεξήγησης».
Τελικά ο Ν. Κωνσταντίνου κατάφερε να πάρει το πολυπόθητο φύλλο αποδημίας, ξεπερνώντας μια ραδιουργία που θα μπορούσε να έχει και πολύ χειρότερη κατάληξη. Όσο για τον υπεύθυνο της συγκεκριμένης δολοπλοκίας ούτε για αυτό το αδίκημα, ούτε για πόσα ακόμα σοβαρότερα δε λογοδότησε ποτέ και πουθενά.


ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ

Βεβαίωση υπηρεσίας με το αντιτορπιλικό Μιαούλης

Βεβαίωση υπηρεσίας με το αντιτορπιλικό Μιαούλης

  Το δεύτερο περιστατικό, όπως εξηγήσαμε και στον πρόλογο, έλαβε χώρα την ίδια χρονική περίοδο και μέσα στο ίδιο κλίμα, όπου ακόμα κι αυτό το ύψιστο αγαθό της ζωής, είχε απολέσει για αρκετούς την αξία του και πολλές αποφάσεις για το ποιος θα ζήσει ή θα πεθάνει κρίνονταν δίχως υπερβολή «επί του κρεοπωλείου».
Το πλαίσιο αποτελεί και πάλι το αντιτορπιλικό «ΜΙΑΟΎΛΗΣ» που έχει δέσει στον Πειραιά. Το πλήρωμα επανδρώνουν και νέοι άντρες, οι οποίοι δεν είχαν λάβει μέρος στις επιχειρήσεις της Μέσης Ανατολής ή στην απόβαση στην Ιταλία. Μπροστά σ’ αυτή τη νέα κατάσταση, κάποιοι αριστερών φρονημάτων ναύτες που γλύτωσαν από τα «σύρματα» και τις εκκαθαρίσεις των πληρωμάτων από τους αριστερούς, βρήκαν ευκαιρία και στις τουαλέτες του πλοίου έγραψαν συνθήματα υπέρ του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και Κ.Κ.Ε. Το γεγονός ήταν αδύνατον να περάσει απαρατήρητο εν μέσω εμφυλίου.
Για να προσπαθήσουμε να δώσουμε μια εικόνα, λίγους μήνες μετά το περιστατικό που περιγράφουμε, γράφτηκε η λεγόμενη «μαύρη σελίδα του πολεμικού ναυτικού», όταν ο ναύαρχος Σακελλαρίου, θέλοντας να εξαλείψει τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», διέταξε την εκτέλεση δεκάδων αντρών, ακόμα και ανώτερων αξιωματικών, πολλών εκ των οποίων το ενοχοποιητικό στοιχείο ήταν πως διάβαζαν την εφημερίδα «Το Βήμα»!
Εκείνη την περίοδο αρχαιότερος μεταξύ του πληρώματος ήταν ο δίοπος Κωνσταντίνου. Έτσι, όταν ο πλοίαρχος τον κάλεσε εσπευσμένα, υποψιάστηκε εξαρχής το λόγο. Εκτός αυτού όμως γνώριζε και ποιοι συμπολεμιστές του είχαν γράψει τα συνθήματα, με τους οποίους μπορεί να μην ασπάζονταν τις ιδέες τους, είχαν όμως αναπτύξει στενές φιλικές σχέσεις. Όπως έλεγε χαρακτηριστικά “Παιδιά που είχαν κάνει απερισκεψία ήταν, αλλά όχι επικίνδυνοι”. Πραγματικά ο πλοίαρχος τον ρώτησε αν είχε πάει στις τουαλέτες κι είχε παρατηρήσει τίποτα ασυνήθιστο. Εκείνος προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο απάντησε όχι κι όταν εκείνος τον έστειλε να δει και να επιστρέψει να του πει τι είχε παρατηρήσει, βρήκε την ευκαιρία και προειδοποίησε τους φίλους του να προσέξουν και να μην κάνουν άλλη τέτοια απερισκεψία, διότι δεν γλύτωναν το εκτελεστικό απόσπασμα. Όταν επέστρεψε στον πλοίαρχο για να δώσει αναφορά, εκείνος του ανέθεσε να ερευνήσει και να βρει τους ενόχους. Ο Ν. Κωνσταντίνου βρέθηκε σε τρομερά δύσκολη θέση, ωστόσο η ευστροφία του τον βοήθησε να βρει μια πειστική δικαιολογία. Την επόμενη ημέρα λοιπόν, επισκέφτηκε τον πλοίαρχο και του ανέφερε πως είχε ερευνήσει διεξοδικά το ζήτημα, δίχως να μπορεί να καταλογίσει ευθύνες σε κάποιον από το πλήρωμα. Ωστόσο, συνέχισε πως κατά τη γνώμη του, τα συνθήματα είχαν γραφτεί το προηγούμενο Σαββατοκύριακο που είχε επισκεπτήριο κι έτσι διάφοροι πολίτες είχαν εύκολη πρόσβαση στις τουαλέτες. Τα μάτια του πλοίαρχου σπίθισαν κι απάντησε ανακουφισμένος “Κωνσταντίνου, αυτό πραγματικά δεν το είχα σκεφτεί”. Έτσι τέλειωσε και το περιστατικό.
Λίγες μέρες αργότερα, οι ναύτες στους οποίους είχε σώσει τη ζωή, επισκέφτηκαν ένα ραφτάδικο που ήταν περίπου απέναντι από εκεί που είχε δέσει το “Μιαούλης”. Το ραφτάδικο είχε ένα πατάρι που λειτουργούσε ως γιάφκα της ΟΠΛΑ (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών), ένα σκληρό, συνωμοτικό μόρφωμα, στο οποίο επιλέγονταν για μέλη του οι πιο σκληροί κι αφοσιωμένοι σταλινικοί. Σίγουρα υπάρχει θέμα αν η συγκεκριμένη οργάνωση δικαιολογούσε το όνομα και το ρόλο της κι αν δε θέλω να περάσω σε πιο ενδελεχή κριτική δεν είναι για κανέναν άλλο λόγο, παρά για να μη θεωρηθεί πως προσπαθώ να κάνω ισολογισμό της βίας μεταξύ της γερμανοτσολιάδικης τρομοκρατίας σε συνεργασία με κράτος-παρακράτος και της αριστερής ένοπλης βίας εκείνη την περίοδο. Θα περιοριστώ να αναφέρω πως οι τρόποι προστασίας των λαϊκών αγωνιστών από την οργάνωση είναι σε αρκετές περιπτώσεις ελεγχόμενοι κι ανάμεσα στα θύματά της, δεν υπήρξαν μονάχα συνεργάτες των Γερμανών, αλλά και ιδεολογικοί αντίπαλοι, ακόμα και αριστεροί με πρώτους και καλύτερους τους τροτσκιστές ως “εσωτερικός εχθρός”!
Για να επιστρέψουμε στην ιστορία, στην ημερήσια διάταξη εκείνης της ημέρας τέθηκε κι ένα ζήτημα για δύο μέλη του «Μιαούλης», για τα οποία υπήρχαν πληροφορίες πως ήταν συνεργάτες των αντιπάλων τους. Για

Ο δίοπος του αντιτορπιλικού Μιαούλης Νικόλαος Κωνσταντινου

Ο δίοπος του αντιτορπιλικού Μιαούλης Νικόλαος Κωνσταντινου

τον πρώτο , οι υπεύθυνοι της ΟΠΛΑ ήταν σίγουροι, καθώς μόλις είχε ναυτολογηθεί στο Μιαούλης και κατά τη διάρκεια της κατοχής είχε πλούσια δράση με την οργάνωση «Χ» του Γρίβα, γεγονός άλλωστε που περηφανεύονταν ανοιχτά κι ίδιος. Για τον δεύτερο, που λέγονταν Κωνσταντίνου, δεν είχαν στοιχεία, αλλά κατέληγαν στο συμπέρασμα πως ήταν «αντιδραστικός», καθώς ήταν αμετάθετος πολλά χρόνια, δεν είχε περάσει από τα σύρματα και δεν είχε εκδηλώσει καμία απολύτως πολιτική δράση, γεγονότα που τον καθιστούσαν κάτι παραπάνω από ύποπτο και υποψήφιο στόχο.
Από τους ναύτες του «Μιαούλης», ένας αριστερός Ικαριώτης που άκουγε τις κατηγορίες, τινάχτηκε κυριολεκτικά σαν να τον χτύπησε ρεύμα από την καρέκλα, φωνάζοντας στην επιτροπή της ΟΠΛΑ πως αυτά που λένε είναι απαράδεκτα. Του ζήτησαν να ηρεμήσει κι όταν επιτεύχθηκε τον ρώτησαν γιατί υπερασπίστηκε με τέτοιο πάθος τον αμετάθετο δίοπο. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική, τους εξήγησε, γεγονός που επιβεβαίωσε και δεύτερος ναύτης, πως όταν πήραν την εντολή να γράψουν στις τουαλέτες του πλοίου τα συνθήματα, ήταν αυτός που τους έσωσε τη ζωή προειδοποιώντας τους και καλύπτοντας τους από τις έρευνες του πλοιάρχου. Χάρη σ’ αυτή την παρέμβαση ο Κωνσταντίνου εξαιρέθηκε από τη λίστα των στόχων. Δε συνέβη το ίδιο όμως και με το μέλος της «Χ», ο οποίος την επόμενη κιόλας ημέρα πυροβολήθηκε δύο ή τρεις φορές στα πόδια.
Ο Ικαριώτης, υπήρξε ένας σεμνός κι έντιμος άνθρωπος κι ουδέποτε ομολόγησε στο φίλο του, πως

τώρα κι αυτός του είχε σώσει τη ζωή. Την ιστορία την έμαθε ο Ν. Κωνσταντίνου αρκετά αργότερα από τον δεύτερο παρευρισκόμενο στο ραφτάδικο, με καταγωγή από τη Σάμο. Μάλιστα, οι δύο άντρες πέραν της στενής φιλίας απόκτησαν και συγγένεια καθώς έγιναν κουμπάροι. Όμως έπειτα από κάποιο διάστημα οι δρόμοι τους χώρισαν και χάθηκαν.
Πολλά χρόνια αργότερα και σε προχωρημένη ηλικία, ο Ν, Κωνσταντίνου μου ζητούσε συχνά, αν μπορώ να εντοπίσω το φίλο του μέσω της τεχνολογίας. Τον έψαξα αρκετές φορές στο διαδίκτυο και δυστυχώς τον εντόπισα πολύ αργά. Τον βρήκα σε ένα φύλλο του Ριζοσπάστη, καθώς οι είχε πεθάνει και οι συγγενείς ζητούσαν αντί στεφάνου τα χρήματα να κατατεθούν στο κόμμα. Το μικρό αφιέρωμα κοσμούσε και μια φωτογραφία σε προχωρημένη ηλικία. Μέσα μου παζάρεψα αν έπρεπε να μοιραστώ τα θλιβερά νέα, καθώς ήξερα τη δύναμη της συγκεκριμένης σχέσης, τελικά όμως αποφάσισα πως δεν είχα δικαίωμα να κρύψω την αλήθεια.
Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βουρκωμένο βλέμμα να κοιτάει την οθόνη του υπολογιστή και να μονολογεί «Αχ βρε Ζαχαρία, δε σε πρόλαβα»!


Δημήτρης Ν. Κωνσταντίνου

Advertisements
One Comment
  1. ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΤΟΥ FACEBOOK: AVLONARI,such a lovely place

    ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΥΠΤΗ…!!
    Ένα εξαιρετικό δημοσίευμα του Δημήτρη Κωνσταντίνου που αφορά τον πατέρα του Νικόλαο Κωνσταντίνου, της γνωστής οικογένειας του Αυλωναρίου.
    Ο Δημήτρης αποτίει φόρο τιμής στον αγαπημένο του πατέρα, άλλωστε οι άνθρωποι μας ζουν όσο τους μνημονεύουμε και τους θυμόμαστε…παράλληλα όμως αναλύει με περισσή αντικειμενικότητα την δύσκολη πραγματικότητα της εποχής, όσο επιτρέπει η χρονική απόσταση…
    Δημήτρη συγχαρητήρια …!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: