Skip to content

3 ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ Χ.Α.-ΠΑΝΟΣ ΚΟΣΜΑΣ-Νο:3/3

11/10/2013

  Με την επιχείρηση «εξάρθρωσης» της Χρυσής Αυγής γλιτώσαμε από το φασισμό;

                                                                                 του Π. ΚΟΣΜΑ

Μεγάλο μέρος του κινήματος και της Αριστεράς στέκουν αμήχανα μπροστά στην επιχείρηση «εξάρθρωσης» της Χρυσής Αυγής. Βασικός λόγος αυτής αμηχανίας είναι η μη κατανόηση της φύσης του φασισμού, για την οποία πρέπει επειγόντως να συζητήσουμε σε βάθος.

Ο φα­σι­σμός, «μακρύ χέρι»» και «όρ­γα­νο» κά­ποιων «κέ­ντρων» του συ­στή­μα­τος;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΜΟΡΦΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΥ ΜΕΝΤΟΡΑ ΡΟΥΝΤΟΛΦ. ΕΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΜΟΡΦΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΥ ΜΕΝΤΟΡΑ ΡΟΥΝΤΟΛΦ. ΕΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Στην Αρι­στε­ρά, όπου η συ­νω­μο­σιο­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή κουλ­τού­ρα έχει βα­θιές ρίζες, δεν ήταν λίγοι αυτοί που θε­ω­ρού­σαν μέχρι πρό­σφα­τα, ίσως ακόμη και τώρα, το φα­σι­σμό γε­νι­κά και τη Χρυσή Αυγή ιδιαί­τε­ρα «μακρύ χέρι του συ­στή­μα­τος», ένα πο­λι­τι­κό φαι­νό­με­νο που εξα­πο­λύ­ε­ται -και επο­μέ­νως εύ­κο­λα «μα­ζεύ­ε­ται»- απ’ τα πάνω, από «κέ­ντρα» του συ­στή­μα­τος που τον σαν «όρ­γα­νό» τους.

Στην Ελ­λά­δα, όπου ο φα­σι­σμός είναι ταυ­τι­σμέ­νος με την ξένη κα­το­χή ή τη δι­κτα­το­ρία των συ­νταγ­μα­ταρ­χών και οι φα­σί­στες με τους ταγ­μα­τα­σφα­λί­τες-συ­νερ­γά­τες των ναζί κα­τα­κτη­τών, όπου η έν­νοια φα­σι­σμός θε­ω­ρεί­ται συ­νώ­νυ­μη του χου­ντι­κός, ακρο­δε­ξιός, ακόμη και του φορέα αυ­ταρ­χι­κών ιδεών και πρα­κτι­κών (ο Αγ­γε­λά­κας πρό­σφα­τα είπε ότι «το ση­μα­ντι­κό είναι να σκο­τώ­σου­με το φα­σί­στα που έχου­με μέσα μας»…), η κα­τα­νό­η­ση του τι είναι φα­σι­σμός και με αυτή την έν­νοια μια βαθιά αντι­φα­σι­στι­κή κουλ­τού­ρα δεν υπάρ­χει παρά πολύ ανε­παρ­κώς.

Ο φα­σι­σμός, στην πε­ρί­πτω­σή μας η Χρυσή Αυγή ή όποια με­τάλ­λα­ξή της την αντι­κα­τα­στή­σει, είναι μεν πρά­κτο­ρας του χρη­μα­τι­στι­κού κε­φα­λαί­ου όσον αφορά την τα­ξι­κή του φύση και την ιστο­ρι­κή του απο­στο­λή, αλλά αυτό δεν ση­μαί­νει ότι είναι «μακρύ χέρι του συ­στή­μα­τος», δη­λα­δή απλό «εξάρ­τη­μα» του κρά­τους «έκτα­κτης ανά­γκης». Πα­ρό­λο που στο ξε­κί­νη­μά του ιδιαί­τε­ρα αλλά και σε όλη τη δια­δρο­μή του μια στα­θε­ρά της «γραμ­μής οι­κο­δό­μη­σής» του είναι ο «ει­σο­δι­σμός», η δη­μιουρ­γία και διεύ­ρυν­ση θυ­λά­κων στο «βαθύ κρά­τος», στα ει­δι­κά σώ­μα­τα της αστυ­νο­μί­ας και του στρα­τού, ο φα­σι­σμός οι­κο­δο­μεί­ται σαν πο­λι­τι­κό κί­νη­μα απ’ τα κάτω. «Γο­νι­μο­ποιεί­ται» στο έδα­φος της εκτε­τα­μέ­νης κοι­νω­νι­κής εξα­θλί­ω­σης, της μα­ζι­κής κα­τα­στρο­φής των μι­κρο­α­στι­κών στρω­μά­των αλλά και της λου­μπε­νο­ποί­η­σης ερ­γα­τι­κών στρω­μά­των. Γί­νε­ται μα­ζι­κό πο­λι­τι­κό ρεύμα εκ­φρά­ζο­ντας την «αντε­πα­να­στα­τι­κή απελ­πι­σία» που γεν­νιέ­ται μα­ζι­κά σ’ αυτή τη βάση.

Σαν τέ­τοιο πο­λι­τι­κό κί­νη­μα, ο να­ζι­σμός έχει στοι­χεία αυ­το­νο­μί­ας, έχει στρα­τη­γι­κή κα­τά­λη­ψης της εξου­σί­ας με φα­σι­στι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα, και ο δρό­μος του προς την εξου­σία περ­νά­ει από την κα­τά­λη­ψη της εξου­σί­ας στο δρόμο, τις γει­το­νιές και τους κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους, και τη συ­ντρι­βή των ορ­γα­νώ­σε­ων του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς με τη φυ­σι­κή βία.

Γι’ αυτό ακρι­βώς, η δια­κύ­βευ­ση της πάλης ενά­ντια στο φα­σι­σμό δεν είναι απλώς μια πο­λι­τι­κή ήττα ή, ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο η πτώση του δη­μο­σκο­πι­κών ή εκλο­γι­κών πο­σο­στών, αλλά η ολο­σχε­ρής συ­ντρι­βή, η πλή­ρης διά­λυ­ση των ερ­γα­τι­κών, λαϊ­κών και αρι­στε­ρών συλ­λο­γι­κο­τή­των, οι ζωές των αγω­νι­στών και αγω­νι­στριών του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς – στην κυ­ριο­λε­ξία.

Ο φα­σι­σμός είναι μεν πρά­κτο­ρας του χρη­μα­τι­στι­κού κε­φα­λαί­ου όσον αφορά την τα­ξι­κή του φύση και την ιστο­ρι­κή του απο­στο­λή, αλλά αυτό δεν ση­μαί­νει ότι είναι «μακρύ χέρι του συ­στή­μα­τος», δη­λα­δή απλό «εξάρ­τη­μα» του κρά­τους «έκτα­κτης ανά­γκης» ή απλώς ένα από τα αλ­λη­λο­συ­μπλη­ρού­με­να «κέ­ντρα» του συ­στή­μα­τος. Ή, για να το πούμε αλ­λιώς, στο βαθμό που θέ­λου­με να τον δούμε σαν ένα από τα «κέ­ντρα» του συ­στή­μα­τος, ταυ­τό­χρο­να έχει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πο­λι­τι­κού κι­νή­μα­τος από τα κάτω, που στρα­τη­γι­κή του έχει όχι απλώς να συ­μπλη­ρώ­σει τη φα­ρέ­τρα των όπλων του κρά­τους αλλά να το κα­τα­λά­βει και να το «ανα­μορ­φώ­σει» ρι­ζι­κά, να κα­τα­λά­βει την εξου­σία με φα­σι­στι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα, κα­τα­λύ­ο­ντας την αστι­κή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δη­μο­κρα­τία και εγκα­θι­δρύ­ο­ντας τη φα­σι­στι­κή δι­κτα­το­ρία.

Αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν μπο­ρεί να κα­τα­νοη­θεί από τις αντι­λή­ψεις που τον θέ­λουν απλά «μακρύ χέρι» και όρ­γα­νο κά­ποιων «κέ­ντρων» του συ­στή­

Η ΘΗΡΙΟΔΙΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΩΝ

Η ΘΗΡΙΟΔΙΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΩΝ

μα­τος. Οι συ­νέ­πειες μιας τέ­τοιας λάθος αντί­λη­ψης είναι πολ­λές. Από την ιστο­ρία του Με­σο­πο­λέ­μου μας έρ­χε­ται η εξί­σω­ση του φα­σι­σμού με άλλες εκ­δο­χές του κρά­τους έκτα­κτης ανά­γκης ή η ταύ­τι­σή του με κυ­βερ­νή­σεις που υπη­ρε­τούν τα συμ­φέ­ρο­ντα του κε­φα­λαί­ου. Στη βάση αυτή, το στα­λι­νι­κό Κ.Κ. της Γερ­μα­νί­ας στο Με­σο­πό­λε­μο αρ­νή­θη­κε το ενιαίο μέ­τω­πο με το σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κό κόμμα ενά­ντια στο φα­σι­σμό, έκανε δι­μέ­τω­πο ενά­ντια στο φα­σι­σμό (το να­ζι­στι­κό κόμμα του Χί­τλερ) και το Σο­σια­λι­στι­κό Κόμμα, ονο­μά­ζο­ντας τους σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες «σο­σιαλ­φα­σί­στες» και τόλ­μη­σε μά­λι­στα να πει ότι «ύστε­ρα από τον Χί­τλερ θα έρθει η σειρά μας». Όλοι ξέ­ρου­με τη συ­νέ­χεια, αλλά και την τύχη του Κ.Κ. Γερ­μα­νί­ας, που δεν υπέ­στη απλώς μια ήττα αλλά εξα­φα­νί­στη­κε από το χάρτη…

Στη ση­με­ρι­νή ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά δεν έχου­με τέ­τοιες ακραί­ες εκ­δο­χές αυτής της θε­ώ­ρη­σης, αλλά η θε­ω­ρία «φα­σι­σμός-μα­κρύ χέρι του συ­στή­μα­τος», στη­ριγ­μέ­νη και στη βαθιά ρι­ζω­μέ­νη συ­νω­μο­σιο­λο­γι­κή κουλ­τού­ρα που τεί­νει να εξη­γεί τα πάντα με τη δράση «κέ­ντρων» του συ­στή­μα­τος, πα­ρά­γει ταυ­τό­χρο­να την υπο­τί­μη­ση του φα­σι­στι­κού κιν­δύ­νου και την υπερ­τί­μη­ση των δυ­να­το­τή­των του συ­στή­μα­τος.

Όσον αφορά το πρώτο,με­γά­λο μέρος της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς μόλις το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, με το εκλο­γι­κό και δη­μο­σκο­πι­κό ξε­πέ­ταγ­μα της Χρυ­σής Αυγής και με την τρο­μα­κτι­κή επέ­κτα­ση των δο­λο­φο­νι­κών της δρα­στη­ριο­τή­των, πεί­σθη­κε ότι χρεια­ζό­μα­στε ένα μα­ζι­κό – ενω­τι­κό αντι­φα­σι­στι­κό κί­νη­μα που δεν θα είναι πά­ρερ­γο των γε­νι­κών κι­νη­μα­τι­κών μας κα­θη­κό­ντων ενά­ντια στο μνη­μό­νιο, την κυ­βέρ­νη­ση κ.λπ.

Όσον αφορά το δεύ­τε­ρο,το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα είναι το «φο­βι­κό σύν­δρο­μο» με το οποίο τμή­μα­τα της Αρι­στε­ράς και του κι­νή­μα­τος υπο­δέ­χτη­καν τις εξε­λί­ξεις ύστε­ρα από τη δο­λο­φο­νία, κυ­ρί­ως όμως ύστε­ρα από την επι­χεί­ρη­ση «εξάρ­θρω­σης» της Χ.Α. από την κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά, που από διά­φο­ρες πλευ­ρές βιώ­θη­κε σαν… ήττα και πλήγ­μα ενά­ντια στην… Αρι­στε­ρά.

Στην άποψη ότι η δο­λο­φο­νία του Παύ­λου Φύσσα είναι έργο «σκο­τει­νών κέ­ντρων» και όχι έκ­φρα­ση κλι­μά­κω­σης της φα­σι­στι­κής επι­θε­τι­κό­τη­τας συ­μπυ­κνώ­θη­καν τόσο η υπο­τί­μη­ση του φα­σι­στι­κού κιν­δύ­νου (απλώς τα «σκο­τει­νά κέ­ντρα» έδρα­σαν πάλι) όσο και η υπερ­τί­μη­ση των δυ­να­το­τή­των του συ­στή­μα­τος (όχι, δεν υπάρ­χουν αντι­φά­σεις, ρήγ­μα­τα και πο­λι­τι­κή κρίση, αλλά η πα­ντο­δύ­να­μη δράση των «κέ­ντρων»).

Με τη δο­λο­φο­νία του Παύ­λου Φύσσα πά­ντως εί­χα­με και έκ­δη­λες αντι­φά­σεις κά­ποιων υπο­στη­ρι­κτών της αντί­λη­ψης για το φα­σι­σμό σαν «μακρύ χέρι του συ­στή­μα­τος»: ενώ η Χρυσή Αυγή ως τέ­τοια θα έπρε­πε να ελέγ­χε­ται από αυτά τα «κέ­ντρα», την ίδια στιγ­μή τα «κέ­ντρα» ορ­γά­νω­σαν επί­σης τη δο­λο­φο­νία με στόχο να δια­λύ­σουν τη Χρυσή Αυγή. Ναι, σί­γου­ρα υπάρ­χουν πολλά «κέ­ντρα» του συ­στή­μα­τος, και όλα έχουν τους σχε­δια­σμούς τους. Αλλά δεν μπο­ρού­με έτσι να ερ­μη­νεύ­ου­με πο­λι­τι­κά φαι­νό­με­να και πο­λι­τι­κά γε­γο­νό­τα. Πα­λιό­τε­ρα, με­γά­λο μέρος της Αρι­στε­ράς πί­στευε ότι η «17 Νο­έμ­βρη» και γε­νι­κά οι ένο­πλες ορ­γα­νώ­σεις της ατο­μι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας ήταν «πρά­κτο­ρες σκο­τει­νών κέ­ντρων», μέχρι που τα μέλη της 17Ν συ­νε­λή­φθη­σαν και οι «πρά­κτο­ρες» τώρα εκτί­ουν βα­ριές ποι­νές.

Αν στο άμεσο διά­στη­μα ύστε­ρα από τη δο­λο­φο­νία του Παύ­λου Φύσσα η άποψη ότι ο φα­σι­σμός είναι όρ­γα­νο κά­ποιων «κέ­ντρων» είχε τον κίν­δυ­νο να μην κα­τα­νοη­θεί η κρί­σι­μη ση­μα­σία της πάλης ενά­ντια στον επε­λαύ­νο­ντα φα­σι­σμό, σή­με­ρα, με την επι­χεί­ρη­ση «εξάρ­θρω­σης» της Χ.Α. σε εξέ­λι­ξη, ο κίν­δυ­νος από αυτή την αντί­λη­ψη είναι να θε­ω­ρή­σου­με ότι τα «κέ­ντρα» μάς απάλ­λα­ξαν πραγ­μα­τι­κά (για τους δι­κούς τους λό­γους) από τον κίν­δυ­νο του φα­σι­σμού και άρα μπο­ρού­με να αφιε­ρω­θού­με απο­κλει­στι­κά στον αγώνα ενά­ντια στην κυ­βέρ­νη­ση και το σύ­στη­μα.

Η ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΩΝ ΝΕΟΝΑΖΙ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΞΑΛΕΙΨΕΙ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ; Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΠΩΣ ΟΧΙ

Η ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΩΝ ΝΕΟΝΑΖΙ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΞΑΛΕΙΨΕΙ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ; Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΠΩΣ ΟΧΙ!

Η πρό­ω­ρη επί­θε­ση του να­ζι­σμού

Ιστο­ρι­κά, οι πρό­ω­ρες-απο­τυ­χη­μέ­νες επι­θέ­σεις των φα­σι­στών είναι ένα φαι­νό­με­νο τυ­πι­κό, είτε στην πρώ­ι­μη φάση της ρα­γδαί­ας ανά­πτυ­ξής τους είτε σε στιγ­μές κο­ρύ­φω­σης των κιν­δύ­νων για το σύ­στη­μα. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα που φέρ­νουν τέ­τοιες επι­θέ­σεις είναι δια­φο­ρε­τι­κά κατά πε­ρί­πτω­ση και εξαρ­τώ­νται κατά κύριο από την κα­τά­στα­ση της Αρι­στε­ράς και του κι­νή­μα­τος. Τέ­τοιες πρό­ω­ρες-απο­τυ­χη­μέ­νες επι­θέ­σεις εί­χα­με το 1924 στη Γερ­μα­νία με το «πρα­ξι­κό­πη­μα της μπι­ρα­ρί­ας» που οδή­γη­σε στην ολι­γό­μη­νη φυ­λά­κι­ση του Χί­τλερ (το απο­τυ­χη­μέ­νο πρα­ξι­κό­πη­μα έγινε μετά την ήττα της επα­νά­στα­σης στη Γερ­μα­νία το 1923 και γι’ αυτό η φυ­λά­κι­ση του Χί­τλερ απο­δεί­χτη­κε ένα «χάδι», ενώ το comebackτου φα­σι­σμού σε λίγα χρό­νια ήταν εντυ­πω­σια­κό και δέκα χρό­νια αρ­γό­τε­ρα τους οδή­γη­σε στην κα­τά­λη­ψη της εξου­σί­ας), το 1934 στη Γαλ­λία (όταν η απο­τυ­χη­μέ­νη επί­θε­ση των φα­σι­στών στο Κοι­νο­βού­λιο έφερε στην εξου­σία το βο­να­παρ­τι­σμό της κυ­βέρ­νη­σης Ντου­μέργκ και βά­θυ­νε την προ­ε­πα­να­στα­τι­κή κρίση, που δύο χρό­νια αρ­γό­τε­ρα κα­τέ­λη­ξε στο με­γά­λο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα της κα­τά­λη­ψης των ερ­γο­στα­σί­ων), το 1935 στην Ισπα­νία (όταν το φα­σι­στι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα απέ­τυ­χε και σε αντί­δρα­ση εί­χα­με την εξέ­γερ­ση της ερ­γα­τι­κής τάξης και την «επί­ση­μη» έναρ­ξη του εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου). Βε­βαί­ως, σε όλες αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις μι­λά­με για «κα­νο­νι­κή» επί­θε­ση, δη­λα­δή για από­πει­ρα κα­τά­λη­ψης της εξου­σί­ας και επι­βο­λής φα­σι­στι­κού πρα­ξι­κο­πή­μα­τος.

Η τω­ρι­νή φθι­νο­πω­ρι­νή επί­θε­ση της Χ.Α. δεν ήταν προ­φα­νώς κάτι τέ­τοιο, αλλά είχε το χα­ρα­κτή­ρα ανα­βάθ­μι­σης του πο­λι­τι­κού και επι­χει­ρη­σια­κού δόγ­μα­τος της Χ.Α., που απει­λού­σε με απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση το αστι­κό-μνη­μο­νια­κό σύ­στη­μα και με «θερμή» ανα­μέ­τρη­ση με το κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά.

Ήταν αυτές οι απει­λές τις οποί­ες έφερ­νε η πρό­ω­ρη επί­θε­ση των φα­σι­στών που ανά­γκα­σαν τον Σα­μα­ρά, ενώ μέχρι τώρα είχε στα­θε­ρή γραμ­μή πλεύ­σης να χτυ­πά­ει στα αρι­στε­ρά, να αλ­λά­ξει πρό­σκαι­ρα κα­τεύ­θυν­ση και να χτυ­πή­σει στα δεξιά.

Θα οδη­γή­σει η επι­χεί­ρη­ση «εξάρ­θρω­σης» σε διά­λυ­ση της Χ.Α.;          

Η Χ.Α. ως εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση μπο­ρεί να με­το­νο­μα­στεί και να δώσει τη θέση της σε «κάτι άλλο».  Σί­γου­ρα όμως δεν θα εξα­λει­φθεί ο κίν­δυ­νος του φα­σι­σμού – όχι μόνο γε­νι­κά αλλά και συ­γκε­κρι­μέ­να. Πα­ρό­τι είναι ακόμη πολύ νωρίς, δια­κιν­δυ­νεύ­ου­με μια πρό­βλε­ψη, βάσει των γε­νι­κό­τε­ρων εκτι­μή­σε­ών μας: η με­το­νο­μα­σία-με­ταμ­φί­ε­ση μπο­ρεί να γίνει υπο­χρε­ω­τι­κή, όμως αυτό που θα δη­μιουρ­γη­θεί δεν θα είναι ένα ακρο­δε­ξιό κόμμα με φα­σί­ζου­σες επιρ­ρο­ές, αλλά ένα φα­σι­στι­κό κόμμα φτια­σι­δω­μέ­νο κα­τάλ­λη­λα για την πε­ρί­στα­ση και με προ­σω­ρι­νή «προ­σαρ­μο­γή» τα­κτι­κής. Ό,τι οι­κο­δο­μή­θη­κε τα τρία τε­λευ­ταία χρό­νια σαν φα­σι­στι­κό κόμμα, με χι­λιά­δες «μα­χη­τές» στα τάγ­μα­τα εφό­δου, με εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες ψη­φο­φό­ρους, με κυ­κλώ­μα­τα ελέγ­χου και «προ­στα­σί­ας» πε­ριο­χών, με πο­λυ­πλό­κα­μους μη­χα­νι­σμούς από­σπα­σης οι­κο­νο­μι­κών πόρων, με δι­κτύ­ω­ση σε όλη την Ελ­λά­δα, που έχει ήδη κάνει τα μέλη του να νιώ­σουν τη μέ­θε­ξη του να ασκούν εξου­σία σε πε­ριο­χές και να είναι «ανί­κη­τα», δεν μπο­ρεί να εξα­φα­νι­στεί σαν μην υπήρ­ξε ποτέ! Ήδη στις δη­μο­σκο­πή­σεις των ημε­ρών η Χ.Α. δια­τη­ρεί ένα εντυ­πω­σια­κό 6,5% (τώρα, ύστε­ρα από όσα έγι­ναν!) που σί­γου­ρα είναι με­γα­λύ­τε­ρο αν σκε­φτού­με ότι πολ­λοί δι­στά­ζουν τώρα να δη­λώ­σουν ότι ψη­φί­ζουν Χ.Α. – μια σαφής δη­μο­σκο­πι­κή έν­δει­ξη της αντο­χής του να­ζι­στι­κού ρεύ­μα­τος. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση δυ­στυ­χώς, αλλά τα κόμ­μα­τα που στη­ρί­ζο­νται σε βά­σεις και επιρ­ροή στην κοι­νω­νία (και τα φα­σι­στι­κά κόμ­μα­τα, όπως και η Χ.Α., είναι τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις) ούτε κα­τα­σκευά­ζο­νται από «κέ­ντρα» ούτε αλ­λά­ζουν χα­ρα­κτή­ρα με κι­νή­σεις απ’ τα πάνω και με το πά­τη­μα ενός κου­μπιού. Η Χ.Α. υπήρ­χε σαν να­ζι­στι­κή γκρού­πα επί­ση­μα από το 1987, αλλά μόνο στα χρό­νια του μνη­μο­νί­ου απέ­κτη­σε τη δυ­να­μι­κή και το ρόλο που όλοι ξέ­ρου­με.

Ούτε ο ίδιος ο Σα­μα­ράς και το νέο-εμ­φυ­λια­κό του κρά­τος θέ­λουν την ου­σια­στι­κή διά­λυ­ση ολό­κλη­ρου του μη­χα­νι­σμού της Χ.Α., με­τα­ξύ άλλων γιατί θα απο­κα­λύ­ψει την έκτα­ση της πο­λι­τι­κής αυ­τουρ­γί­ας της ΝΔ και της κυ­βέρ­νη­σης αλλά και της φυ­σι­κής αυ­τουρ­γί­ας τμη­μά­των του κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού. Εξάλ­λου, κάτι τέ­τοιο θα είναι με­γά­λο κενό για το νέο-εμ­φυ­λια­κό κρά­τος, θα δώσει χώρο και δυ­να­μι­κή στην Αρι­στε­ρά και θα ση­μά­νει την πλήρη απώ­λεια όλων των «κε­κτη­μέ­νων» της τρί­χρο­νης ρα­γδαί­ας ανά­πτυ­ξης της Χ.Α. Και θα είναι διαρ­κής αι­μορ­ρα­γία για την κυ­βέρ­νη­ση η με­γά­λη χρο­νι­κή πα­ρά­τα­ση της δια­δι­κα­σί­ας «εξάρ­θρω­σης», με τον όγκο των «πα­ρά­πλευ­ρων» απο­κα­λύ­ψε­ων για πο­λι­τι­κή συ­γκά­λυ­ψη και επι­χει­ρη­σια­κή ανοχή, κά­λυ­ψη και συ­νερ­γία. Τέλος, το «υλικό» της Χ.Α., το μη­χα­νι­σμό της, τα κε­κτη­μέ­να της οι­κο­δό­μη­σής της δεν είναι εύ­κο­λο να «σφε­τε­ρι­στούν» και να «υιο­θε­τή­σουν» ακρο­δε­ξιά πο­λι­τι­κά ρα­μο­λι­μέ­ντα σαν τον Κα­ρα­τζα­φέ­ρη.

Οι συλ­λη­φθέ­ντες αρ­χη­γοί, από την άλλη, ξέ­ρουν ότι είναι χα­μέ­νοι αν το κόμμα τους δια­λυ­θεί, δη­λα­δή χωρίς να δια­θέ­τουν του­λά­χι­στον ένα ερ­γα­λείο δια­πραγ­μά­τευ­σης. Εντε­λώς ανα­με­νό­με­να λοι­πόν «το παί­ζουν ήρωες», απο­λο­γού­νται με ιδε­ο­λο­γι­κά μα­νι­φέ­στα, επι­λέ­γουν «εθνι­κή» και «αντι­μνη­μο­νια­κή» γραμ­μή υπε­ρά­σπι­σης επεν­δύ­ο­ντας στην υπο­χρε­ω­τι­κή στρο­φή της πο­λι­τι­κής ατζέ­ντας σύ­ντο­μα στα νέα μέτρα και το τρίτο μνη­μό­νιο, κα­λούν τον κομ­μα­τι­κό τους «λαό» σε συ­σπεί­ρω­ση και προ­σπα­θούν να εμπνεύ­σουν τον κομ­μα­τι­κό πα­τριω­τι­σμό. Στη νο­ο­τρο­πία των να­ζι­στών ηγε­τών και στε­λε­χών, η φυ­λα­κή και οι διώ­ξεις δεν είναι παρά προ­σω­ρι­νά εμπό­δια, πρό­σκαι­ρες κα­τα­στά­σεις. Όχι, δεν είναι «ρο­μα­ντι­κοί», απλώς πι­στεύ­ουν ότι θα έρθει η ώρα τους γρή­γο­ρα και δεν θα χρεια­στεί καν να εκτί­σουν πο­λυ­ε­τείς ποι­νές – εξάλ­λου, και ο Χί­τλερ φυ­λα­κί­στη­κε το 1924 για απο­τυ­χη­μέ­νο πρα­ξι­κό­πη­μα και έμει­νε στη φυ­λα­κή μόνο 5 μήνες.

Το νέο-με­ταλ­λαγ­μέ­νο φα­σι­στι­κό κόμμα θα (ανα)προ­σαρ­μό­σει την τα­κτι­κή του σε ένα σχέ­διο ανα­σύ­ντα­ξης, με ορί­ζο­ντα τις ευ­ρω­ε­κλο­γές και τις αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές. Όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο «πο­λι­τι­κό κε­φά­λαιο» συ­γκε­ντρώ­σει, τόσο κα­λύ­τε­ρα και για τους φυ­λα­κι­σμέ­νους ηγέ­τες του.

Δεν ξε­μπλέ­κου­με λοι­πόν έτσι εύ­κο­λα ούτε με το φα­σι­σμό γε­νι­κά ούτε καν με τη Χ.Α. ει­δι­κά! Με όποια με­το­νο­μα­σία, φτια­σί­δω­μα, προ­σω­ρι­νή προ­σαρ­μο­γή τα­κτι­κής, θα έχου­με να κά­νου­με με κα­μου­φλα­ρι­σμέ­νο φα­σι­στι­κό κόμμα και όχι με ακρο­δε­ξιά τύπου ΛΑΟΣ ούτε καν με φα­σί­ζου­σα ακρο­δε­ξιά τύπου Εθνι­κού Με­τώ­που. (Το Εθνι­κό Μέ­τω­πο δεν είναι φα­σι­στι­κό κόμμα που υλο­ποιεί «ευ­έ­λι­κτη», προ­σαρ­μο­σμέ­νη στα όρια του κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού τα­κτι­κή, είναι ακρο­δε­ξιό κόμμα με φα­σί­ζου­σες επιρ­ρο­ές. Γι’ αυτό και τα κα­θα­ρά φα­σι­στι­κά επι­χει­ρη­σια­κά τμή­μα­τα είναι έξω από το Εθνι­κό Μέ­τω­πο, δια­σκορ­πι­σμέ­να σε δε­κά­δες να­ζι­στι­κές γκρού­πες.)

Δεν θα μας απαλ­λά­ξουν λοι­πόν από το φα­σι­σμό ο Σα­μα­ράς και ο Δέν­διας – ούτε θέ­λουν αλλά ούτε και μπο­ρούν! Και όσο η κοι­νω­νι­κή τρα­γω­δία των

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΥΠΟΒΟΣΚΕΙ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ "ΦΤΙΣΙΔΩΜΕΝΟΣ"

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΥΠΟΒΟΣΚΕΙ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ «ΦΤΙΑΣΙΔΩΜΕΝΟΣ»

ακραία τα­ξι­κών πο­λι­τι­κών παίρ­νει πιο απο­κρου­στι­κές μορ­φές, όσο η κοι­νω­νι­κή απελ­πι­σία επε­κτεί­νε­ται, όσο η Αρι­στε­ρά πα­ρα­μέ­νει διεκ­δι­κη­τής της (κυ­βερ­νη­τι­κής) εξου­σί­ας, ο φα­σι­σμός θα πα­ρα­μέ­νει στο δρόμο μας θα­νά­σι­μος κίν­δυ­νος. Η συ­ζή­τη­ση γι’ αυτόν τώρα μόλις αρ­χί­ζει στα σο­βα­ρά. Πρέ­πει να συ­νε­χι­στεί, να κα­τα­λή­ξου­με σε γρή­γο­ρα συ­μπε­ρά­σμα­τα, ενώ ταυ­τό­χρο­να θα ορ­γα­νώ­νου­με την αντε­πί­θε­σή μας για να του κα­τα­φέ­ρου­με όσο πιο σο­βα­ρά πλήγ­μα­τα μπο­ρού­με, τώρα που πα­ρα­πα­τά­ει.

Το σο­βα­ρό πλήγ­μα που ανα­γκά­ζε­ται να δώσει στη Χ.Α. η μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση απλώς μας δίνει πο­λύ­τι­μο χρόνο για να ετοι­μά­σου­με κα­λύ­τε­ρα τον αγώνα ενά­ντια στο να­ζι­σμό. Δεν πρέ­πει να σπα­τα­λή­σου­με ούτε λεπτό από αυτό το χρόνο!

H Χρυσή Αυγή είναι εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση, για μας ση­μαί­νει ότι το κί­νη­μα και η Αρι­στε­ρά, μέσα από τις μα­ζι­κές τους εκ­φρά­σεις και τη μα­ζι­κή τους δράση θα επι­βά­λουν απ’ τα κάτω την απα­γό­ρευ­ση των δρά­σε­ων των φα­σι­στι­κών πυ­ρή­νων σε όλη τη χώρα! Πρέ­πει χωρίς χρο­νο­τρι­βή να αξιο­ποι­ή­σου­με την ευ­και­ρία για να ξα­να­κλεί­σου­με τους φα­σί­στες στις τρύ­πες τους, να δυ­σκο­λέ­ψου­με στο μέ­γι­στο βαθμό τη δια­δι­κα­σία ανα­σύ­ντα­ξής τους!

Το αντι­φα­σι­στι­κό κί­νη­μα όχι μόνο δεν πρέ­πει να πε­ρι­πέ­σει σε κα­τά­στα­ση αμη­χα­νί­ας, αλλά πρέ­πει να ανα­πτυ­χτεί με νέα ορμή, με στόχο να «ανα­κα­τα­λά­βου­με τους χώ­ρους» που εί­χα­με χάσει από το φα­σι­σμό στις γει­το­νιές, στα σχο­λεία, στην κοι­νω­νία συ­νο­λι­κά.

Η «ανάσα» χρό­νου που δί­νε­ται στην Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα για να ορ­γα­νώ­σει τον αντι­φα­σι­στι­κό αγώνα πρέ­πει να αξιο­ποι­η­θεί χωρίς καμία χρο­νο­τρι­βή. Καμία αυ­τα­πά­τη λοι­πόν ότι τε­λειώ­σα­με με τους φα­σί­στες, καμία αυ­τα­πά­τη ότι μπο­ρού­με πλέον να αφιε­ρω­θού­με απο­κλει­στι­κά στον αγώνα ενά­ντια στα μνη­μό­νια, τη λι­τό­τη­τα και την κυ­βέρ­νη­ση και ότι δεν χρεια­ζό­μα­στε πλέον ένα αυ­τό­νο­μο, ενω­τι­κό, δι­κτυω­μέ­νο σε γει­το­νιές, συν­δι­κά­τα και κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους σε όλη την Ελ­λά­δα αντι­φα­σι­στι­κό κί­νη­μα.

ΠΑΝΟΣ ΚΟΣΜΑΣ

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: