Skip to content

Το σχόλιο του πρώην μάνατζερ των DEATH για τη χρήση του λογότυπού τους από το Ναζί «Καιάδα» και τον αντισημιτισμό του. Κι ένα σχόλιο του blog για την αναφορά στον Βάγκνερ

04/10/2013

Πολύς λόγος έγινε τελευταία για το μπλουζάκι που φορούσε ο Γιώργος Γερμενής (ή Καιάδας) κατά την προσέλευσή του στην ΓΑΔΑ. Ο δικηγόρος, διαχειριστής του λογότυπου της μπάντας και πρώην manager τους, Eric Greif, δήλωσε σχετικά με το θέμα μέσω ανάρτησής του στο Facebook.

«Συνήθως μένω μακριά από την πολιτική σε αυτή την σελίδα (σ.σ μιλάει για την επίσημη σελίδα των DEATH στο Facebook). Όμως δέχτηκα αρκετά emails την περασμένη εβδομάδα σχετικά με την Ελληνική νεο-ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή, όπου ένα από τα μέλη της ο Γιώργος Γερμενής φορούσε ένα t-shirt των DEATH. Προφανώς δεν μπορώ να ελέγξω τι να φοράει ο καθένας και δεν έχω κανένα πρόβλημα με το παρελθόν του κάθε ένα που του αρέσουν οι DEATH. Η μουσική υποτίθεται ότι είναι πάνω από όλα (δεν μπορώ να μποϊκοτάρω τον Wagner επειδή άρεσε η μουσική του στον Hitler). Αλλά από την άλλη μεριά, μπορώ πολύ σοβαρά να πω ότι σε καμία περίπτωση δεν συμμεριζόμαστε την πολιτική και τα πιστεύω αυτού του ανθρώπου. Δεν γνωρίζω πολλά πράγματα για την Χρυσή Αυγή, εκτός ότι η ιστοσελίδα τους έχει μία τρομερή αντισημιτική βρωμιά σε αυτήν και ότι τα μέλη της έχουν κάνει και πει πολλά σκατά στην Ελληνική βουλή. Αυτά φτάνουν για εμένα. Ο Chuck θα είχε αηδιάσει, όπως έκανε και με οτιδήποτε είχε ακόμα και μακρινή σχέση με τους Ναζί. Αυτό έχω να πω μόνο! ERIC GREIF»

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ BLOG ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΆ ΣΤΟΝ ΒΑΓΚΝΕΡ

Πιστεύω πως το σχόλιο του πρώην μάνατζερ των DEATH Eric Greif και η αποδοκιμασία του για τις αντιλήψεις και την «τρομερή αντισημίτικη βρωμιά» του ναζί Γερμένη, τα λέει όλα κι από αυτήν την άποψη τα πολλά σχόλια περιτΤεύουν.

Ωστόσο, μιας και γίνεται αναφορά και στο συνθέτη Βάγκνερ με τον Greif να εκφράζει τη θεωρητικά σωστή απόψη πως δεν είναι σωστό να μποϋκοταριστεί το έργο του συνθέτη επειδή άρεσε στον Χίτλερ, θα ήθελα να θίξω κάποια πράγματα μιας και αυτή η προτίμηση του Χίτλερ πιθανά δεν ήταν απλά προϊόν μουσικής αισθητικής. Αποτελεί γεγονός πως ο Χίτλερ προσπάθησε να προσεταιριστεί το έργο του συνθέτη, δηλώνοντας μεγάλος θαυμαστής του, ενώ δεν έλειπαν και οι προπαγανδιστικές φωτογραφίσεις με μέλη της οικογένειας του Γερμανού μουσικού.

Σημειωτέον πως το blog στην κατηγορία ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ, έχει αναρτήσει τη βιογραφική έρευνα του Γ. Μανιάτη για το συνθέτη με τίτλο «Το καθαρά ανθρώπινο». Στο συγκεκριμένο έργο ο Βάγκνερ εκτός από ταλαντούχος μουσικός, εμφανίζεται και ως μια «δύσκολη» έως και αντιφατική προσωπικότητα. Για παράδειγμα, στο πεδίο της πολιτικής από οπαδός της Επανάστασης και της κοινωνικής δικαιοσύνης κατέλληξε οπαδός αντιδρασικών ιδεών, ξενόφοβος και φανατικός αντισημίτης. Από αυτήν την άποψη δεν είναι τυχαίο πως αρκετές μεγάλες προσωπικότητες τον θαύμασαν, ενώ άλλες στάθηκαν αρκετά επικριτικές ως προς το πρόσωπο του. Ενδεικτική είναι επίσης η σχέση του με το Νίτσε η οποία διέγραψε το τόξο Λατρείας-Μίσους.

Ωστόσο, πιστεύω πως η «λατρεία» του Χίτλερ για το έργο του Βάγνερ δεν είχε μόνο αφετηρία μονάχα τη μουσική του. Ο ηγέτης των Ναζί προσπάθησε σε μεγάλο βαθμό να αναδείξει και τον όψιμο αντισημιτισμό του συνθέτη για προπαγανδιστικούς λόγους. Ενδεχομένως να χρειάζεται μεγαλύτερη διερεύνηση για το αν το αντισημίτικο μένος μένος του Βάγκνερ οφείλονταν σε «συντεχνιακούς» λόγους που αφορούσαν τους μουσικούς κύκλους της εποχής του, όπως υποστηρίζει ο βιογράφος και όχι σε ασπασμό των θεωριών του φυλετισμού, τις οποίες προώθησαν οι ναζί με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα, τις γενοκτονίες και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Όμως ακόμα κι αν ο Μανιάτης μας προτρέπει να δούμε το Βάγκνερ πρώτα και κύρια ως συνθέτη και να εστιάσουμε στο έργο του, κάποια πράγματα δεν μπορούν και δεν είναι σωστό να υποτιμηθούν ή να παραγνωριστούν.

Σίγουρα, όταν ο Βάγνερ εκδήλωνε τον αντισημιτισμό του, δεν είχε διαπραχθεί το ιστορικά μεγαλύτερο έγκλημα κατά του Εβραϊκού λαού (την έκταση του οποίου ίσως κανείς μέχρι τότε δε θα μπορούσε να διανοηθεί) κι επιπλέον όλες οι προηγούμενες διώξεις εναντίον του να είχαν διαφορετικά κίνητρα (π.χ θρησκευτικά) κι όχι τις ολοκληρωτικές και ειδεχθείς αιτιάσεις του φυλετισμού.

Παρόλα αυτά όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τόσο στην Ευρώπη, όσο και στη Γερμανία είχαν λάβει χώρα διαχρονικά και κατ’ επανάλληψη (ακόμα κι αν τα κίνητρα ήταν θρησκευτικά, οικονομικά κ.ο.κ.) διώξεις, πογκρόμ, δημιουργία γκέτο, άγρια οικονομική εκμαιτάλευση μέσω της φορολογιάς που επέβαλε η Ευρωπαϊκή αριστοκρατία εναντίον του Εβραϊκού λαού.

Ο Βάγκνερ είναι αδύνατο να αγνούσε την ιστορία του πολύπαθου λαού. Με αυτήν την έννοια και υπό το πρίσμα της δημοφιλίας του και συνεπώς της απήχησης που ενδεχομένως είχαν οι απόψεις του, ακόμα κι αν τα κίνητρα του ήταν «συντεχνιακά», οι αντισημίτικες αντιλήψεις του οφείλουν να μη  μείνουν στο απυρόβλητο. Ίσως μάλιστα η ταπεινότητα των κινήτρων, όπως πιθανές προσωπικές διαφορές με Εβραίους μουσικούς, να καθιστούν τον αντισημιτισμό του ακόμα πιο κατακριτέο.

Δηλαδή, για τις όποιες δικές του ανεκπλήρωτες ή δύσκολα εκπληρώσιμες φιλοδοξίες, είναι κοντόφθαλμο, μιασαλλόδοξο κι εντέλει ρατσιστικό να χρεώνονται σε έναν ολόκληρο λαό. Πόσο μάλλον, όταν αυτές οι αντισημίτικες απόψεις διατυπώνονται από έναν θεωρητικά ευαίσθητο καλλιτέχνη και γνώστη της ιστορίας. Κατά συνέπεια, στο συγκεκριμένο πεδίο στο δημοφιλή συνθέτη μπορούμε να πιστώσουμε όχι απλά αφέλεια ή μικρότητα, αλλά και συνειδητή ευθύνη (ακριβώς λόγω της ιστορικής γνώσης σε συνδυασμό με την δική του καλλιτεχνική-κοινωνική θέση στη γερμανική κοινωνία) για πυροδότηση και υποδαύλιση του ρατσιστικού μίσους.

Τώρα όσον αφορά το καθαρά καλλιτεχνικό του έργο και την προσφορά του στη μουσική, μια αντικειμενική αποτίμηση ίσως χρήζει απομόνωσης και αποφόρτισης από το κλίμα που δημιούργησαν τόσο οι αντιλήψεις του, όσο και η αξιοποίησή τους από τη ναζιστική προπαγάνδα. Βέβαια ακόμα κι αυτό καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολο αν συνυπολογίσουμε τις ιδιαίτερα αποκλίνουσες απόψεις που έχουν εκφραστεί για αυτό, πιθανά και λόγω της ιδιαίτερης φόρτισης που φέρει το όνομά του για όσα περιγράψαμε. Χαρακτηριστικό του τελευταίου αποτελούν για παράδειγμα ο κολακευτικός χαρακτηρισμός του Τόμας Μαν ως «μπολσεβίκου της κουλτούρας», ενώ στον αντίποδα ο Αντόρνο τον θεωρεί απαξιωτικά ως «προπομπό της μαζικής κουλτούρας». Και βέβαια δηλωτικός μάλλον της γενικότερης στάσης του, παρά του αισθητικού αποτελέσματος του έργου του αποτελεί ο χαρακτηρισμός του Κ. Μαρξ ως «κρατικοδίαιτου μουσικού.

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: