Skip to content

Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα της Χριστίνας Ταχιάου

15/09/2013

      Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα της Χριστίνας Ταχιάου

αντρας

Η συνειδητοποίηση ήρθε πριν λίγα χρόνια και με βάρεσε σα χαστούκι: κατάλαβα ότι δε μ’ αρέσει η Ελλάδα. Τόσο απλά. Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αλλάξω κάποια από αυτά που θεωρούσα κακώς κείμενα: κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες. Άρα, το λάθος είμαι εγώ.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν νιώθω καν Ελληνίδα τέτοιας Ελλάδας. Ποια Ελλάδα να υπερασπιστώ και με ποια Ελλάδα να ταυτιστώ; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να δίνει φακελάκι; Με την Ελλάδα που κυκλοφορεί στο δρόμο λες και είναι μόνη της; Με την Ελλάδα που λατρεύει τα 100 ντεσιμπέλ; Με την Ελλάδα που φυσάει τον καπνό της στα μούτρα του απέναντι; Με την Ελλάδα που παραβιάζει όποιο νόμο γουστάρει; Με την Ελλάδα που δικαιολογεί την παρανομία; Με την Ελλάδα που νιώθει ανώτερη από τους «ξένους»; Με την Ελλάδα που καμαρώνει επειδή κατασκεύασε κάτι ελεεινής ασχήμιας χωριά; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να απλώνει ξαπλώστρες στις άλλοτε πανέμορφες παραλίες; Με την Ελλάδα που θεωρεί φυσιολογικό να πηγαίνει σε απίθανης αρπαχτής κλαμπ και καφέ και να παρακαλάει κάτι άθλιους φουσκωτούς τύπους της νύχτας να μη φάει πόρτα; Με την Ελλάδα που πιστεύει ότι δεν μπορεί να διοριστεί χωρίς μέσο; Με την Ελλάδα που φιλάει κατουρημένες ποδιές για να κάνει τη δουλειά της; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να πληρώνει ένα κάρο λεφτά σε μπουζούκια και μπαρ και μετά να οδηγεί μεθυσμένη; Με την Ελλάδα που πιστεύει «Και τι έγινε που έπιασαν τους Καραμπέρηδες; Αυτοί είναι το πρόβλημα;»; Με την Ελλάδα που απαιτεί να «φέρουν πίσω τα κλεμμένα» αλλά εξαιρεί τον εαυτό της από την επιστροφή; Με την Ελλάδα που διεκδικεί το δικαίωμά της να εξακολουθήσει να λειτουργεί κουτοπόνηρα; Με την Ελλάδα που πάσχει από έλλειψη φιλοδοξίας;

Όχι, δεν είμαι αγία. Όλα τα παραπάνω, τα απορρίπτει ο «ενήλικος» εαυτός μου. Ο «ανήλικος», έχει υπάρξει μέρος αυτού που τώρα απορρίπτω. Ίσως γι αυτό ενοχλούμαι τόσο πολύ τώρα. Το θέμα είναι ότι ο «ενήλικος» έχει περάσει στο άλλο άκρο. Θέλει τάξη, ησυχία, τυπικότητα κι αξιοκρατία.

Για μένα, η κρίση υπάρχει εδώ και χρόνια. Και δεν εννοώ την οικονομική, εννοώ την αισθητική, πολιτιστική, αξιακή κρίση. Η οικονομική κρίση δεν με εξέπληξε καθόλου. Αντίθετα, με εξέπληξε το γεγονός ότι τόσοι έξυπνοι άνθρωποι εξεπλάγησαν.

Την πρώτη φορά που είδα τη διαφήμιση με τον «ομορφάντραμου» ένιωσα ένα κρύο χέρι να μου σφίγγει το κεφάλι. Το ίδιο είχα νιώσει κι όταν είδα τις διαφημίσεις με την «αγαπούλα την κουκούλα» και «τη φουκαριάρα τη μάνα μου». Είναι οι διαφημίσεις που συμβολίζουν την Ελλάδα που δε μ’ αρέσει. Την Ελλάδα του γηπέδου, του βρώμικου, της φοροδιαφυγής, του μέσου, της διαφθοράς, του ψυχοπονιάρη, του τεμπέλη, του λαθραίου, του καταφερτζή, του αναίσθητου, του Ελληνάρα. Το χειρότερο είναι ότι όλοι, μικροί – μεγάλοι, απ΄ όλα τα στρώματα της κοινωνίας, γελάνε με τις διαφημίσεις αυτές. Το χαίρονται, ρε παιδάκι μου.

Φρικάρω. Φρικάρω με τις διαφημίσεις και με τη συνεχή αναπαραγωγή τους. Νιώθω ένα τσίμπημα δυστυχίας όποτε ακούω τη λέξη «ομορφάντρα μου». Μου έρχεται στο νου και η εικόνα: ασπρόμαυρη Ελλάδα, κοντοί κι άσχημοι άντρες, τσίκνα, βρωμιά ιδρώτα στο γήπεδο, λίπη και λίγδες. Όταν ακούω τη φράση «τι βάζω μέσα; Τη μάνα μου και τον πατέρα μου βάζω μέσα!» μου έρχεται στο νου ένα φέρετρο σκεπασμένο με την ελληνική σημαία.

«Γιατί όμως πιστεύεις ότι έχουν τόση απήχηση αυτές οι διαφημίσεις;» με ρώτησε η φίλη μου. Μα, επειδή, ο Έλληνας σε αυτήν ακριβώς την Ελλάδα νιώθει άνετα. Στην Ελλάδα της αγαπούλας, του ομορφάντρα μου και της φουκαριάρας της μάνας του. Στην Ελλάδα της δραχμής…

πηγή: http://www.protagon.gr/

Advertisements
One Comment
  1. Η συντάκτρια εύλογα απωθείται από την εικόνα της Ελλάδας σε Πολιτιστική-αισθητική κρίση. Ίσως θα ήταν βοηθητικό να περιγράψει την Ελλάδα που θα έλκυε, πέραν του σύντομης παραδοχής πως έχει περάσει στο αντίθετο άκρο και «Θέλει τάξη, ησυχία, τυπικότητα κι αξιοκρατία.». Στην κατακλείδα δε, κάνει μια αναγωγή «Στην Ελλάδα της δραχμής…» υπονοώντας πως εκεί βρίσκεται- τουλάχιστον αισθητικά- ένα σκέλος της σημερινής κατάντιας. Εδώ λοιπόν εγείρονται ερωτήματα: ποιοι είναι οι βασικοί υπεύθυνοι της σημερινής κατάντιας σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό κ.λ.π.); Ποιοι διαμόρφωσαν όλα αυτά τα χρόνια τα αισθητικά πρότυπα των Ελλήνων/ιδων; Πόση ευθύνη φέρουν για το προηγούμενο οι καναλάρχες-μιντιάρχες του ευρώ και Ευρωπαϊκού προσανατολισμού, στην πιο στρεβλή και απωθητική του εκδοχή; Ποιοι θα εξασφαλίσουν «τάξη, ησυχία, τυπικότητα κι αξιοκρατία.», μήπως όσοι ευθύνονται και αποτελούν ιστορικά-ιδεολογικά την πολιτική συνέχεια των φορέων της κατάντιας; Καλός ο κοσμοπολιτισμός, αλλά αντιλαμβάνεται η συντάκτρια πως η Ελλάδα αποτελεί μια από τις πολλές εκφάνσεις κρίσης του Δυτικού Πολιτισμού στο σύνολό του; Αυτό το περίφημο «ανήκομεν εις τη Δύση», δεν είναι που δημιούργησε ή τουλάχιστον συνέβαλε στην πιο στρεβλή πρόσληψη των εννοιών ανάπτυξης και προόδου;
    Και εντάξει, η συντάκτρια εστιάζει-κυρίως- στην αισθητική, όμως αν δεν απατώμαι αυτή αποτελεί μονάχα την κορυφή του παγόβουνου. Από κάτω υπάρχει το κυρίως πρόβλημα. Δηλαδή, αυτοί που με τις πολιτικές τους ευνόησαν, ανέθρεψαν και προώθησαν νοοτροπίες όπως η αρπαχτή και το φακελάκι. Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάντια (και καθ οδόν για την ολοσχερή διάλυση) θεσμών όπως η Παιδεία και η Υγεία. Και συγγνώμη κυρία Ταχιάου, αλλά αυτοί δεν είναι απρόσωποι και κρυμμένοι πίσω από την αόριστη ταμπέλα «Έλληνες». Έχουν όνομα, έχουν επίθετο και κυρίως, έχουν ιστορία στο κράτημα του τιμονιού του κλαταρισμένου οχήματος που λέγεται Ελλάδα. Και στο βαθμό που έχουμε την ευφυΐα της συνειδητοποίησης πως το έλλειμμα αισθητικής αποτελεί απλή έκφανση μιας πολύ βαθύτερης σήψης, αν δεν τολμήσουμε να τους καταδείξουμε, να τους καταδικάσουμε, να τους απομονώσουμε και να τους στερήσουμε το δικαίωμα να αλώνουν και να πλιατσικολογούν ποικιλότροπα (οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά κ.λ.π.) το μέλλον αυτού του τόπου κι έπειτα να ισχυρίζονται ασύστολα «μαζί τα φάγαμε», είμαστε όχι απλά άτολμοι, αλλά αναξιόχρεοι και συνάμα υπόλογοι απέναντι στις γενιές που έρχονται.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: