Skip to content

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΒΟΛΩΝ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ από Δ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

01/07/2013

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΒΟΛΩΝ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ από Δ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΔΟΥΛΕΙΑ 2      Στόχος του παρόντος άρθρου αποτελεί η ιστορική αναδρομή του φαινομένου που ονομάστηκε ρατσισμός, με την πρόθεση να φανώ βοηθητικός στη συνέχιση μιας γόνιμης συζήτησης πάνω στο κύριο θέμα «μετανάστες & εγκληματικότητα». Ωστόσο, διατηρώ και την ελπίδα να φωτίσω κάποια σκοτεινά σημεία της σκόπιμης (υπέρ)διόγκωσης από τα Μ.Μ.Ε περιστατικών που αφορούν την λεγόμενη «εισαγώμενη εγκληματικότητα», με μέσο μια καλοστημένη προπαγάνδα για τη δημιουργία ενός κλίματος ξενοφοβίας ή μισαλοδοξίας και στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των εντολέων τους. Αυτό θα αποδειχτεί ειδικά στον επίλογο.

Εδώ οφείλω να κάνω έναν απαραίτητο διαχωρισμό μεταξύ κοινωνικού και φυλετικού ρατσισμού. Καθώς ο πρώτος έχει κυρίως ως στόχο το πλήθος ευάλωτων (και σε αρκετές περιπτώσεις ετερόκλητων) κοινωνικών ομάδων όπως: οι ομοφυλόφιλοι, οι ανύπαντρες μητέρες, οι φορείς του ιου HIV, οι μάρτυρες του Ιεχωβά, οι αποφυλακισμένοι, οι εξαρτημένοι από ναρκωτικά, οι ψυχικά πάσχοντες κ.α που λόγω της ιδιαιτερότητας ή του προβλήματός τους ωθούνται στην περιθωριοποίηση με την ταμπέλα των «ανιάτων» ή «ανήθικων» από την κατακραυγή ηθικολόγων φαρισαίων, μέσω της επικρατούσας κονφορμιστικής αντίληψης πως όσο διαφορετικότερος είναι κάποιος από τα κυρίαρχα πρότυπα τόσο περισσότερο του ταιριάζει ο απαραίτητος για την κοινωνία ρόλος του λάγιου πρόβατου και ο ψευδεπίγραφος χαρακτηρισμός του επικίνδυνου για τη δημόσια ασφάλεια ατόμου. Οι συγκεκριμένες όμως ομάδες προέρχονται (πλειοψηφικά) από την ίδια την Ελλάδα. Στον αντίποδα το υποκείμενο του φυλετικού ρατσισμού, αποτελούν στην συντριπτική αλλά όχι και απόλυτη πλειοψηφία οι εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που ζουν στη χώρα μας. Αυτή η 2η κατηγορία απασχολεί το παρακάτω θέμα. Ενώ για την πρώτη θέλω να καταφέρω να επανέλθω σύντομα.

Αρχίζοντας την αναδρομή, θεωρώ καίρια την επισήμανση, πως ενώ από την αρχαιότητα είχαμε ιστορικά  ΔΟΥΛΕΙΑ 3περιστατικά που με μια επιφανειακή ματιά, εύκολα θα μας οδηγούσαν στην πλάνη πως ο φυλετικός ρατσισμός ήταν φαινόμενο που δεν απουσίαζε ούτε από την αρχαία Ελλάδα και την αρχαία Ρώμη, κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές. Όπως το ίδιο λάθος είναι να κατηγοριοποιούμε τις αντισημίτικες και όποιες άλλες διώξεις του μεσαίωνα στο ίδιο φαινόμενο. Με την έννοια πως ο φυλετικός ρατσισμός άρχισε μα εμφανίζεται ως συνεκτική ιδεολογία στην αυγή του καπιταλισμού (κυρίως 17ο & 18ο αιώνα.).

Τόσο στην αρχαία Ελλάδα όσο και στην αρχαία Ρώμη (αναφέρομαι ενδεικτικά στους 2 μεγάλους πολιτισμούς της αρχαιότητας που υπήρχε και αναπτυγμένη δουλοκτησία), αν και υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες δούλοι, αυτοί αντιμετωπίζονταν σαν εργαλεία παραγωγής πλούτου. Σ’ αυτά τα ομιλούντα μέσα παραγωγής, ο αφέντης τους είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω τους δεν είχε όμως την υποχρέωση να απολογηθεί για την συμπεριφορά του. Το ίδιο το σύστημα του εκχωρούσε την απόλυτη εξουσία, συνεπώς κανείς δουλοκτήτης δεν χρειάζονταν την ανάπτυξη κάποιας θεωρίας που να αιτιολογεί την όποια αντιμετώπιση είχαν τα περιουσιακά του στοιχεία. Από αυτήν την άποψη σε κανέναν από τους παραπάνω πολιτισμούς δεν ευνοήθηκε και δεν αναπτύχθηκε κάποια θεωρία φυλετικής υπεροχής. Ας μην παρασυρόμαστε από φράσεις του στυλ «πας μη Έλλην Βάρβαρος», γιατί έχει τεράστια απόσταση η ατομική πεποίθηση του εκφραστή της κι ο τρόπος που την χρησιμοποίησε ή έστω μια «φιλοσοφική» θεώρηση από την αποδοχή και την εγκαθίδρυση μιας συνεκτικής ιδεολογίας σε μια κοινωνία. Κυρίως όμως η συγκεκριμένη φράση, χρησιμοποιείται σκόπιμα με αλλοιωμένο το πραγματικό της νόημα, το οποίο δεν έχει το παραμικρό ψήγμα φυλετικού ρατσισμού.

ΔΟΥΛΕΙΑ 1   Ομοίως στον μεσαίωνα, οι φεουδαρχικές κοινωνίες αυτοπροσδιορίζονταν μέσω της θρησκείας. Με αυτή την έννοια, στις εκδηλώσεις αντισημιτισμού (εκτός από το γεγονός πως σε πολλές κοινωνίες οι Εβραίοι κατάφερναν να αναρριχηθούν στα υψηλότερα κοινωνικά στρώματα), ακόμα και στην περίπτωση που έπαιφταν θύματα διωγμών [δεν ήταν οι μόνοι αλλά τους χρησιμοποιώ σαν το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, λόγω του πλήθους των αντισημιτικών πογκρόμ] αυτό γίνονταν με θρησκευτικά κίνητρα κι όχι φυλετικά, οπότε διατηρούσαν την ελπίδα της σωτηρίας μέσω της αλλαγής πίστης. Αντίθετα στον φυλετικό ρατσισμό, επειδή το κριτήριο της εξόντωσής τους ήταν η φυλετική τους καταγωγή,δεν υπήρχαν περιθώρια διάσωσης.

Αντίθετα με τα παραπάνω συστήματα, ο καπιταλισμός εκολαύθηκε στη βάση της ελεύθερης μισθωτής εργασίας. Όπως μάλιστα εμβριθώς εντοπίζει ο Μαρξ, μιας ελευθερίας διπλής για την εργατική τάξη : 1ον Ελευθερία από τα δεσμά της δουλείας & 2ον Ελευθερία από κάθε ιδιοκτησία!!! Συνεπώς η εκμαιτάλευση δεν έχει μορφή πολιτική ή νομική αλλά αποκλεισμό από τα μέσα παραγωγής. Εδώ όμως εμφανίζεται το εξής παράδοξο, οι μεγάλες αστικές επαναστάσεις που έδωσαν τη δυνατότητα στον καπιταλισμό να επικρατήσει επικαλούνταν συνάμα μεγάλα ιδανικά. Για παράδειγμα η μεγάλη γαλλική επανάσταση – που πέρασε το ξεκάθαρο μήνυμα στους μονάρχες της Ευρώπης πως ποτέ πια δε θα ένιωθαν ασφαλείς για τα κεφάλια τους, αν επέμεναν να θεωρούν τους εαυτούς τους μοναδικούς εκφραστές της εξουσίας «ελέω θεού» – καθοδηγήθηκε από τη φιλόδοξη αστική τάξη αλλά αυτές που στην πράξη δεν άφησαν πέτρα πάνω στην πέτρα, εισβάλωντας στη μισητή Βαστίλη ήταν οι μάζες των αβράκωτων (Σαν κιλότ) του Παρισιού. Είναι αμφίβολο αν η αστική τάξη έστρεφε το μίσος και την καταπίεση αιώνων των απόκληρων ενάντια σε μοναρχία και αριστοκρατία, δίχως το ριζοσπαστικό σύνθημα «Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη» που αν μη τι άλλο υπόσχονταν ένα καλύτερο μέλλον.

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο εστιάζεται και η μεγαλειώδης αντίφαση. Από τη μια υψηλά ιδανικά κι από την άλλη ο καπιταλισμός αναπτύσσεται ραγδαία χάρη (και) στη μεταφορά 6,000,000 δούλων σε Αμερική και νέες Ινδίες. Έπρεπε λοιπόν να εφευρεθεί η ιδεολογία που θα δικαιολογούσε τις ιστορικά συγκεκριμένες σχέσεις καταπίεσης που έρχονταν σε αντίθεση με τις μεγαλόστομες εξαγγελίες. Αυτή η ιδεολογία βρήκε αντίκρυσμα στις ψευδοεπιστημονικές θέσεις του ρατσισμού, που δικαιολογούσε το αίσχος του δουλεμπορίου με την δήθεν εφεύρεση ανώτερων και κατώτερων φυλών. Έτσι οι μαύροι «υπάνθρωποι» μπορούσαν να στερηθούν τις ανθρώπινες ιδιότητες και κατ’ επέκταση δικαιώματα που κατείχε η θεωρητικά ανώτερη λευκή φυλή.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή (πηδώντας για λόγους χώρου ιστορικές περιόδους) φτάσαμε στις θηριωδίες του 2ου παγκ πολέμου. Ωστόσο μετά την γνωστοποίηση του ολοκαυτώματος και με τη βοήθεια των συντριπτικών χτυπημάτων που επέφερε η επιστήμη στο ρατσισμό, αυτός απονομιμοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό στα μάτια του κόσμου, που κανείς ρατσιστής πλέον δεν δηλώνει ανοιχτά την ιδιότητά του. Εξάλλου μετά την κατάρρευση του μπλογκ των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης (με επικρατέστερη ονομασία υπαρκτός σοσιαλισμός) και τα κύματα των μεταναστών που προκάλεσε, οι κρυφορατσιστές έπρεπε να βρουν νέα επιχειρήματα. Έτσι περάσαμε από τη βιολογία στην κουλτούρα κι από τη φυλή στην εθνότητα, ενώ πλέον υπερτονίζονταν οι πολιτισμικές διαφορές. Κατά τη δεκαετία του 90 το πιο διαδεδομένο επιχείρημα των ρατσιστών ήταν πως οι αγεφύρωτες πολιτισμικές διαφορές καθιστούσαν αδύνατη τη κοινή συνύπαρξη του λαού της χώρας τους με τους μετανάστες, διακινδυνεύοντας όπως ακριβώς κάνουν και σήμερα εσχατολογικές προβλέψεις για το μέλλον της πατρίδας τους.

Μονάχα τα τελευταία χρόνια με την εξέλιξη της γενετικής επιχειρούν και πάλι δειλά δειλά οι πιο αντιδραστικοί ΔΟΥΛΕΙΑκύκλοι της Ευρώπης & των Η.Π.Α να μας πείσουν με αμφισβητούμενες μελέτες πως οι περισσότερες πλευρές της ανθρώπινης κοινωνικής υπόστασης έχουν τη ρίζα τους σε ένα ακραίο βιολογικό ντετερμινισμό. Πιο απλά, η ύπαρξη ανώτερων φυλών, το αν θα γίνεις πλούσιος ή φτωχός, αν υπάρχουν κοινωνικές ανισότητες, ανισότητες μεταξύ φύλων, αν κάποιος γίνει αλκοολικός ή άστεγος οφείλεται στα γονίδια.!! Βέβαια είναι άξιο προσοχής η ανυπαρξία μελετών για τα γονίδια που γεννούν το ρατσισμό ή την τάση της εκμαιτάλευσης των φτωχών από τους πλούσιους ή την απροθυμία των ευκατάστατων να μοιραστούν την περιουσία τους με αναξιοπαθούντες συνανθρώπους τους όπως επιβάλει η χριστιανική ηθική που ευαγγελίζονται!

Σαν επίλογο χρησιμοποιώ την έρευνα του Αμερικάνου κοινωνιολόγου Ζιμάνσκι σε 30 πολιτείες των Η.Π.Α όπουσυγκρίνει τη ζωή μαύρων & λευκών εργατών (τηρουμένων των αναλογιών σαν να συγκρίνει τη ζωή Ελλήνων & μεταναστών εργατών στους διάφορους νομούς ή πόλεις της χώρας).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

  1. Όσο υψηλότερο είναι το μεροκάματο των μαύρων εργατών σε σχέση με τους λευκούς σε μια πολιτεία, τόσο υψηλότερο είναι το εισόδημα των συγκεκριμένων λευκών σε σχέση με τους λευκούς άλλων πολιτειών!
  2. Όσο περισσότεροι κακοπληρωμένοι μετανάστες από τον 3ο κόσμο υπάρχουν σε μια πολιτεία, τόσο μεγαλύτερες είναι οι μισθολογικές διαφορές μεταξύ των λευκών. Διότι οι φυλετικές διακρίσεις εξασθενίζουν το συνδικαλισμό και υπονομεύουν την αλληλεγγύη!!!

 

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: