Skip to content

ΕΥΡΩΠΗ: ΕΠΙΣΤΗΜΗ: ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ- ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ- ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΟΥ-Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ

01/07/2013

ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ- ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ- ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΟΥ-Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ

Κοπέρνικος:

ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ  Ανατρέπει το αριστοτελικό σύστημα & υποβιβάζει τη Γη σε απλό υλικό σώμα του Σύμπαντος. Ο Άνθρωπος παύει να αποτελεί κέντρο του κόσμου.

Tα κίνητρα του Κοπέρνικου

Απλότητα και «Σώζειν τα φαινόμενα» σε ένα ενιαίο πλανητικό σύστημα και όχι για κάθε πλανήτη χωριστά όπως το  επιχειρεί ο Πτολεμαίος.

Νεοπλατωνισμός ( Αρμονία του Κόσμου με τέλειους κύκλους) Ως πιστός καθολικός επεδίωκε μια διάταξη σύμφωνα με την οποία, ο ήλιος η λαμπάδα του κόσμου έπρεπε να είναι στο κέντρο.
Νεοπυθαγορισμός ( Γεωμετρία και μαθηματική αυστηρότητα) Αναζητούσε μια γεωμετρία κυκλική όπου οι ουράνιες σφαίρες κινούνται σε αυστηρά κυκλικές τροχιές με μια μαθηματικής αυστηρότητα αδιατάρακτη αρμονία.

 

Η ίδια η ιδεολογική φόρτιση που εμπεριέχεται στη μεταφορά του κέντρου από τη γη δημιουργεί τα πρώτα ρήγματα με τον ανθρωποκεντρισμό και ανθρωπομορφισμό της ως τότε φιλοσοφικής και επιστημονικής πρακτικής.

1. Πρόδρομοι: Όπως αναφέρθηκαν στο προηγούμενο κείμενο

2. Τα κίνητρα του Κοπέρνικου.
Α. Απλότητα και «Σώζειν τα φαινόμενα» σε ένα ενιαίο πλανητικό σύστημα και όχι για κάθε πλανήτη χωριστά όπως το  επιχειρεί ο Πτολεμαίος . Ενοχλείται από τον εξισωτή, από τον υπερβολικό αριθμό των κύκλων, από την λανθασμένη εκτίμηση της λαμπρότητας του  Άρη. Κατά τα άλλα παραμένει στο πλαίσιο ενός ιεραρχημένου, πεπερασμένου και κλειστού κόσμου της καθημερινής εμπειρίας
Β. Νεοπλατωνισμός ( Αρμονία του Κόσμου με τέλειους κύκλους) Ως πιστός καθολικός επεδίωκε μια διάταξη σύμφωνα με την οποία, ο ήλιος η λαμπάδα του κόσμου έπρεπε να είναι στο κέντρο.
Γ. Νεοπυθαγορισμός ( Γεωμετρία και μαθηματική αυστηρότητα) Αναζητούσε μια γεωμετρία κυκλική όπου οι ουράνιες σφαίρες κινούνται σε αυστηρά κυκλικές τροχιές με μια μαθηματικής αυστηρότητα αδιατάρακτη αρμονία.

3.Το Κοπερνίκειο Σύστημα σε Σύγκριση με το Πτολεμαϊκό.

Α. Η απάλειψη του εξισωτή έγινε σε βάση ηλιοστατική και όχι ηλιοκεντρική : το κέντρο δεν είναι ακριβώς στον Ήλιο αλλά στο κέντρο της τροχιάς της Γης –  Κέντρο του σύμπαντος. Έχουμε λοιπόν ηλιοστατικό και όχι ηλιοκεντρικό σύστημα.

Β. Εξηγεί την ανάδρομη κίνηση των πλανητών, δηλαδή το γεγονός ότι κάποιοι πλανήτες φαίνεται να οπισθοχωρούν κατά περιόδους ενώ κανονικά η κίνηση τους έπρεπε να είναι συνεχής αρμονική κυκλική κίνηση,  επικαλούμενος την κίνηση της γης σε συνδυασμό με την κίνηση του παρατηρούμενου πλανήτη
Γ. Η μείωση των κύκλων από 80 σε 34 αμφισβητείται. Ενώ την αναφέρει ο Butterfield, άλλοι αναλυτές αναφέρουν ότι εφόσον για να εξηγήσει την αφαίρεση του εξισωτή υιοθετεί το λεγόμενο κοσμικό λίκνισμα [ ο πλανήτης λικνίζεται πάνω στη διάμετρο του επικύκλου του], προσθέτει επιπλέον κύκλους, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί πολλούς από τους έκκεντρους κύκλους

Δ. Υπάρχει  λάθος στον υπολογισμό της τροχιάς του  Άρη  το οποίο αποδίδεται στη  μεταφορά του κέντρου περιφοράς.

 

4. Υποδοχή του Κοπερνίκειου  Συστήματος στην εποχή του

α) Προβλήματα που τέθηκαν

–         Εφόσον η γη κινείται από ανατολή προς δύση γιατί δεν φυσά μόνιμος δυτικός άνεμος;  Η απάντηση του ήταν ατελής: η ατμόσφαιρα κινείται μαζί με τη γη λόγω συμπαθείας με κάθε τι γήινο αφού περιέχει γήινο στοιχείο

–          Υποβιβασμός του κοσμικού κέντρου σε απλό μαθηματικό σημείο και όχι συμπαγές υλικό σημείο.

–         Παράλλαξη- μικρή απόκλιση της θέσης των απλανών όταν παρατηρούνται από αντίθετα σημεία της γης – δεν υπάρχει ενώ σύμφωνα με το σύστημα του θα έπρεπε. Απαντά τοποθετώντας τους σε απόσταση τεράστια για την εποχή κάτι που στερούσε το σύστημα από απλότητα.

–         Η αριστοτελική θεωρία για τη βαρύτητα [ όλα τα βαριά πέφτουν προς τη γη]  υποβιβάζεται σε τάση κάθε σώματος να γίνει σφαιρικό και έτσι δεν απαντιέται το ερώτημα:  ποιος κινεί τη γη;

β) υποστηρικτές που πήγαν πιο μακριά

–         Ο Digges κάνει ένα  βήμα προς τον άπειρο κόσμο καθώς μιλάει για άπειρη επέκταση προς τα πάνω της σφαίρας των απλανών

–          Ο G. Bruno μιλάει ανοικτά για την απειρία του σύμπαντος αλλά και για την απειρία του πλήθους των κόσμων

5. Τα καίρια προβλήματα για τους Ιστορικούς της Επιστήμης.

. Ι) ήταν ορθότερο και απλούστερο το σύστημα του;  Είδαμε διάφορα επιχειρήματα. Ως προς την ανάδρομη κίνηση των πλανητών, την εξηγεί απλούστερα. Ο αριθμός των κύκλων αμφισβητείται αν μειώνεται. Η ακρίβεια ήταν γενικώς παραδεκτό πως δεν βελτιώθηκε ιδιαίτερα.

ΙΙ) τέλος μιας εποχής, αρχή μιας άλλης ή και τα δύο;  Κατά τον Koyre και τον Butterfield, ο κόσμος του Κοπέρνικου ήταν κλειστός και πεπερασμένος και με δεδομένα τα κίνητρα του περισσότερο προσεγγίζει το μοντέλο της αρχαίας Ελληνικής παρά της νέας αναγεννησιακής φιλοσοφίας. Από την άλλη η ίδια η ιδεολογική φόρτιση που εμπεριέχεται στη μεταφορά του κέντρου από τη γη δημιουργεί τα πρώτα ρήγματα με τον ανθρωποκεντρισμό και ανθρωπομορφισμό της ως τότε φιλοσοφικής και επιστημονικής πρακτικής. Συμφωνώντας ο Gilispie  προσθέτει πως στήριξε την αριστοτέλεια κινηματική, τον διαχωρισμό των κόσμων και την υλική υπόσταση των ουρανίων σφαιρών.

ΠΗΓΕΣ

1. Π. Βαλλιανός/ Οι Επίστήμες της φύσης και του ανθρώπου στην Ευρώπη τόμος Β’/ Εκδ. ΕΑΠ/ Πάτρα 2001

2. Chalmers Α.F/ Τι Είναι Αυτό Που Το Λέμε  Επιστήμη/ μτφρ. Γ. Φουρτούνης/ Εκδ. Παν Εκδ, Κρήτης/ Κρήτη7 2007

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: