Skip to content

ΕΥΡΩΠΗ: Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ κ’ Ο ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (1945-1991)

24/06/2013

Η ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ  κ’ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ(1945-1991)

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣ ΤΩΝ Η.Π.Α. & ΤΗΣ ΕΣΣΔ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

 

TA SYNORA THS METAPOLEMIKHS EYRVPHS TO 60'

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΟΠΩΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΗΚΑΝ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΟΥ Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ο τρόπος που έληξε ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος και κυρίως η συνάντηση Η.Π.Α. & ΕΣΣΔ σημάδεψαν την πορεία της Ευρώπης στο Β’ μισό του 20ου Αι. Κάλυψαν το στρατιωτικό κενό στις χώρες που είχαν απελευθερώσει. Εξάλλου, η Ευρώπη ήταν κυριολεκτικά ερειπωμένη, ανίκανη να διεκδικήσει την προπολεμική της θέση & αδύναμη να ορθοποδήσει δίχως εξωτερική παρέμβαση.

Η.Π.Α.:

  • Κατείχαν την ισχυρότερη οικονομία στον κόσμο με 50% της παγκόσμιας παραγωγής.
  • Αποτελούσαν κυρίαρχη στρατιωτική & πολιτική δύναμη (μαζί με ΕΣΣΔ) & μέχρι το 1949 διέθεταν το μονοπώλιο της ατομικής βόμβας.
  • Ενδοχώρα & παραγωγικό δυναμικό είχαν παραμείνει άθικτα κατά τη διάρκεια του πολέμου

ΕΣΣΔ:

  • Αν και ολοκληρωτικά κατεστραμμένη & ερειπωμένη δέσποζε στον ευρασιατικό χώρο, διαθέτοντας το μεγαλύτερο στρατό & τα περισσότερα αεροσκάφη.
  • Δημιουργία προστατευτικού κλοιού από ιδεολογικά συγγενή καθεστώτα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΑΜΟΙΒΑΙΑΣ ΚΑΧΥΠΟΨΙΑΣ ΤΩΝ 2 ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΕΩΝ

Η αμοιβαία καχυποψία & η σταθερή αντιπαράθεση, έμεινε γνωστή ως «Ψυχρός Πόλεμος», καθότι και οι 2 υπερδυνάμεις είχαν λόγους να φοβούνται η μια την άλλη, αν και δεν επιθυμούσαν σε καμία περίπτωση νέα πολεμική αντιπαράθεση.

Η.Π.Α.:

  • Ανησυχία λόγω του φόβου επέκτασης της σοβιετικής επιρροής σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη, σε μια περίοδο, όπου επιθυμούσαν την εδραίωση της παγκόσμιας αγοράς & φιλελεύθερο οικονομικό σύστημα σε πλανητικό επίπεδο, κάτω από την οικονομική κυριαρχία τους. Η επιδίωξη αυτή έρχονταν σε ευθεία αντίθεση με την κεντρικά ελεγχόμενη σοβιετική οικονομία.

ΕΣΣΔ:

  • Καχυποψία λόγω της σχετικά πρόσφατης εχθρότητας της Δύσης προς τον μπολσεβικισμό της περιόδου 1918-1921
  • Ανασφάλεια λόγω της οικονομικής διάλυσης & καταστροφής της χώρας.
  • Η μεγάλη οικονομική ισχύς των Η.Π.Α., η οποία επιπλέον διέθετε και το μονοπώλιο της ατομικής βόμβας ως το 1949.

 

Η ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Η ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ & ΣΥΝΤΗΡΗΣΑΝ ΤΗΝ ΨΥΧΡΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 1947-1953

Η πολιτική των 2 υπερδυνάμεων – ιδιαίτερα την περίοδο 1947-1953 – ενίσχυσαν περισσότερο την καχυποψία & την αντιπαλότητα. Η τακτική περιχαράκωσης των «συμμάχων» & του αποκλεισμού των «αντιπάλων» επικράτησε της λογικής ενσωμάτωσης όλων των ευρωπαϊκών κρατών σε ενιαίους οικονομικούς, πολιτικούς & αμυντικούς θεσμούς, με αποτέλεσμα την εμβάθυνση τη ευρωπαϊκής διαίρεσης.

       

ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΑΝ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ-ΝΑΤΟ

ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΑΝ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ-ΝΑΤΟ

   Κύρια γεγονότα της ψυχροπολεμικής έντασης αποτέλεσαν:

  • Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Ευρώπη, 2 μόλις χρόνια από το τέλος του πολέμου. Οι κομμουνιστές πριν το τέλος του 1947, με την υποστήριξη της Μόσχας, υπονόμευσαν του υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς & τους απέκλεισαν από τις κυβερνήσεις: Ουγγαρίας – Πολωνίας – Ρουμανίας. Ταυτόχρονα, δίχως σοβιετική υποστήριξη, εγκαθιδρύθηκαν κομμουνιστικά καθεστώτα σε: Αλβανία – Βουλγαρία – Γιουγκοσλαβία.
  • Το πολιτικό πραξικόπημα της Τσεχοσλοβακίας την άνοιξη του 1948. Το Κ.Κ Τσεχοσλοβακίας -1ο κόμμα με 38% στις εκλογές του 1946- αφαίρεσε πραξικοπηματικά την εξουσία από τη φιλελεύθερη κυβέρνηση, λίγο πριν τις εκλογές του 1948. Το γεγονός εξόργισε τους Δυτικούς.
  • Οι φόβοι των κυρίαρχων τάξεων της Δύσης, λόγω ισχυρών Κ.Κ. σε Γαλλία (25% των ψηφοφόρων μεταπολεμικά & 800,000 μέλη) & Ιταλία (30% των ψηφοφόρων μεταπολεμικά). Ωστόσο, η επιλογή αποχώρησης από τις κυβερνήσεις συνεργασίας το 1947 με προτροπή της Μόσχας και η οργάνωση κύματος απεργιών & διαδηλώσεων το 1948, έπληξαν οριστικά το γόητρό τους ανάμεσα στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους της Δύσης.
  • Οι διαφορές στην πολιτική αντιμετώπισης της ηττημένης Γερμανίας. Οι Σοβιετικοί, λόγω εκτεταμένων καταστροφών, αξίωναν παραδειγματική τιμωρία & τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις. Αντίθετα, οι Αμερικάνοι δεν επιθυμούσαν την οικονομική εξασθένιση της Γερμανίας, υπό το φόβο της κοινωνικής αποσταθεροποίησής της και της συνακόλουθης επιρροής της κομμουνιστικής προπαγάνδας. Η ενοποίηση αγγλικής & αμερικάνικης ζώνης επιρροής & κυρίως η απόφαση νομισματικής μεταρρύθμισης που θα έδινε προβάδισμα στον Δυτικό τομέα, εξόργισε τη Μόσχα που αντέδρασε με αποκλεισμό του Βερολίνου.
  • Το σχέδιο Μάρσαλ στα πλαίσια του δόγματος Τρούμαν & οι πολιτικές προϋποθέσεις που έθεταν οι Αμερικάνοι, οδήγησαν στην απόρριψη από τη Μόσχα & τις ανατολικές χώρες. Η απάντηση της Μόσχας στην σύσταση «Επιτροπής για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Συνεργασία, με στόχο τη διαχείριση του σχεδίου Μάρσαλ το 1947, ήρθε το 1949 με την ίδρυση της ΚΟΜΕΚΟΝ
  • Η ίδρυση του ΝΑΤΟ το 1949, με στόχο την στρατιωτική θωράκιση της Δυτικής Ευρώπης από
    ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΑΝ ΣΤΗΝ KOMEKON

    ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΑΝ ΣΤΗΝ KOMEKON

    ενδεχόμενη σοβιετική επίθεση.

  • Η οριστική διαίρεση της Γερμανίας σε δύο κράτη το 1949.
  • Η διεθνής επέκταση του διπολισμού με την επικράτηση του Μάο στην Κίνα.
  • Ο πόλεμος της Κορέας (1950-1953), προκάλεσε αντικομουνιστική υστερία σε Η.Π.Α. & Δυτική Ετυρώπη.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΣΣΔ & ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Αλλαγή κλίματος με την ¨αποσταλινοποίηση¨ του Ν. Χρουτσώφ από το 1955. Εξομάλυνση των σχέσεων με την Γιουγκοσλαβία.

Ωστόσο οι ελπίδες για φιλελευθεροποίηση των Ανατολικών καθεστώτων διαψεύστηκαν τόσο με την καταστολή της ουγγρικής εξέγερσης του 1956, όσο και της τσεχοσλοβάκικης το 1968

Η σοβαρότερη κρίση διαδραματίστηκε στο διαιρεμένο Βερολίνο τη διετία 1960-1961, λόγω της μαζικής μετανάστευσης προς τη Δύση. Οι Σοβιετικοί αντέδρασαν με την κατασκευή τείχους το 1961.

Συμπερασματικά, η ΕΣΣΔ έδειχνε διατεθειμένη να αποδεχτεί μεταρρυθμίσεις φιλελευθεροποίησης οικονομίας & πολιτικής, με την αναγνώριση «εθνικών δρόμων προς το σοσιαλισμό». Απέρριπτε κατηγορηματικά την αμφισβήτηση της πρωτοκαθεδρίας των κομμουνιστικών κομμάτων και την απόσχιση από το σοβιετικό μπλοκ.

ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΑΝ ΣΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΗΣ ΒΑΡΣΟΒΙΑΣ

ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΑΝ ΣΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΗΣ ΒΑΡΣΟΒΙΑΣ

     ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ – ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΈΩΣ ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ 1970.

Οι περισσότερες χώρες γνώρισαν αλματώδη οικονομική ανάπτυξη από τα μέσα 1950- μέσα 1970.

Παρά τη σύνδεση με τις Η.Π.Α. στην οικονομία επικράτησε κρατικός παρεμβατισμός & κεντρική διεύθυνση της οικονομίας, εθνικοποίηση στρατηγικών κλάδων, όπως η ενέργεια, οι μεταφορές οι τηλεπικοινωνίες, το κράτος πρόνοιας και η πολιτική διασφάλισης μιας γενικής ευημερίας & κοινωνικής συνοχής αποτέλεσαν θεμέλιους λίθους.

Στην πολιτική επικράτησε κλίμα συναίνεσης από συντηρητικές, φιλελεύθερες & σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Η προσήλωση στις αρχές της δημοκρατίας & του κοινοβουλευτισμού διασφάλισαν ομαλό πολιτικό βίο. Με εξαίρεση τις χώρες της Ιβηρικής & την επταετή δικτατορία στην Ελλάδα.

Οι εργοδότες και οι άρχουσες τάξεις υπό το φόβο του κομμουνισμού επέδειξαν διαλλακτικότητα. Ωστόσο δεν έλειψε η αντικομουνιστική ιδεολογία και ο αποκλεισμός των κομμουνιστών από δημόσια αξιώματα. Αποκορύφωμα αποτελεί η εκτός νόμου θέση των κομμουνιστών σε Ελλάδα & Δυτική Γερμανία.

Ο Αντιμερικανισμός στη Δύση εκφράστηκε κυρίως από τον Ντε Γκωλ (1962-1968), που πρόβαλε το όραμα της «Ευρώπης των κρατών & των πατρίδων» αλλά με γαλλική πρωτοκαθεδρία. Αν και δεν αμφισβήτησε έμπρακτα την βορειοατλαντική πολιτική, δρομολόγησε τις απαρχές της γαλλογερμανικής συνεργασίας, της ατμομηχανής της ευρωπαϊκής ανάπτυξης.

Ο Δυτικογερμανός καγκελάριος Βίλυ Μπραντ συνέβαλε στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, με ανοίγματα σε Ανατολική Ευρώπη & σύναψη συμφωνιών με ΕΣΣΔ, Ανατολική Γερμανία & Πολωνία.

Εξάλλου η αποαποικιοποίηση του 50 & 60 συνέβαλε ακόμα περισσότερο στην ανάγκη της ευρωπαϊκής ενοποίησης:

ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ της ΔΕΕ

ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ της ΔΕΕ

1951:  Ίδρυση Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Άνθρακα & Χάλυβα από: Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία & χώρες της Μπενελούξ (Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο), αποτέλεσε πρόδρομο της Ε.Ο.Κ.

1957: Ίδρυση Ε.Ο.Κ. θέτει τις βάσεις για στενή οικονομική συνεργασία, ανάγκη υπέρβασης εθνικών ορίων των επιμέρους κρατών & προώθηση οικονομικών ζητημάτων κοινού ενδιαφέροντος.

1972: Διεύρυνση ΕΟΚ με Βρετανία, Ιρλανδία & Δανία.

1979: Θέσπιση Ευρωπαϊκού Νομισματικού συστήματος & εκλογή πρώτου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αποτέλεσαν ορόσημα στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

1981: Προσχώρηση Ελλάδας.

1985: Προσχώρηση Ισπανίας & Πορτογαλίας.

1991: Σύσταση Ευρωπαϊκής Ένωσης (Συνθήκη του Μάαστριχ), προβλέπει στενότερη οικονομική, πολιτική, κοινωνική & αμυντική συνεργασία μέσα από την  εκχώρηση περισσοτέρων εθνικών αρμοδιοτήτων σε ευρωπαϊκά όργανα.

1995: Προσχώρηση ουδέτερων χωρών (Αυστρίας – Σουηδίας – Φιλανδίας).

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ 1968 ΣΤΙΣ: ΓΑΛΛΙΑ – Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΙΤΑΛΙΑ.                

ΜΑΗΣ ΤΟΥ 68 ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ- ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΒΙΕΤΝΑΜ

ΜΑΗΣ ΤΟΥ 68 ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ- ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΒΙΕΤΝΑΜ

Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ:

Έντονα πολιτικοποιημένο φοιτητικό κίνημα που στρέφονταν συνολικά κατά του κοινοβουλευτισμού. Διεκδίκησε τον εκδημοκρατισμό των πανεπιστημίων & απ’ τους κόλπους του συγκροτήθηκαν ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με όραμα έναν ανθρώπινο σοσιαλισμό. Άσκησε κριτική στην κοινωνία του καταναλωτισμού & του αυταρχισμού, ενώ ανέπτυξε αντιιμπεριαλιστική δράση.

Η ψήφιση νόμων έκτακτης ανάγκης & οι διακοπές του καλοκαιριού το οδήγησαν σε εκτόνωση, αλλά προέκυψαν οργανώσεις όπως: πράσινοι, μαοϊκοί, ένοπλες.

ΓΑΛΛΙΑ:

Το Παρίσι αναδείχτηκε πεδίο των πιο μαζικών διαδηλώσεων & αιματηρών συγκρούσεων. Την φοιτητική πρωτοπορία ακολούθησε & η εργατική τάξη με τη μεγαλύτερη απεργία που σημειώθηκε στη Γαλλία.

Η ικανοποίηση ορισμένων εργατικών αιτημάτων και η εκλογή δεξιάς κυβέρνησης οδήγησαν σε ύφεση

ΙΤΑΛΙΑ:

Η όσμωση φοιτητικού & εργατικού κινήματος είχε τη μεγαλύτερη δυναμική & διάρκεια (και την δεκαετία του 70).

Η κρίση του 68 μπορεί να μην άλλαξε την πολιτική κατάσταση, συνέβαλε όμως στη φιλελευθεροποίηση των ηθών, στην αλλαγή παραδοσιακών νοοτροπιών, στη γυναικεία χειραφέτηση & και στη διάδοση νέων μορφών σκέψης και πολιτισμικής έκφρασης.

Παρά την καταστολή τα κινήματα του 68 έθεσαν τέλος στην μεταπολεμική ηρεμία & συναίνεση στη Δ. Ευρώπη. Έφεραν στην επιφάνεια εθνικές, κοινωνικές & πολιτικές αντιθέσεις, δίχως να επηρεάσουν τον κοινοβουλευτισμό & την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Τρομοκρατία:

  1. Πολιτικοκοινωνική.
  2. Εθνικοαπελευθερωτική
  3. Μυστικών υπηρεσιών.
Η ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Η ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

  ΛΟΓΟΙ ΜΕΤΑΒΟΛΩΝ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 1945-1948

Η εξόντωση των Εβραίων από τους Ναζί & οι ευρύτατες εκκαθαρίσεις συνεργατών των Ναζί, είχε σαν αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό των αστικών στρωμάτων και ολιγαρχικής γαιοκτησίας. Αποτέλεσμα υπήρξε η μεταβίβαση πόρων & περιουσιών στα κατώτερα στρώματα & παραγωγικών μονάδων στο κράτος.

Οι κομμουνιστές & οι κυβερνήσεις έχαιραν ευρύτατης αποδοχής τα πρώτα χρόνια, λόγω εκβιομηχάνισης, βελτίωσης συνθηκών ζωής, συστημάτων υγείας-εκπαίδευσης, γυναικείας χειραφέτησης.

Ωστόσο οικονομικός & κοινωνικός εκδημοκρατισμός δεν συμβάδισαν με τον πολιτικό. Η επιβολή μονοκομματικών κυβερνήσεων από το 1947 συνέβαλε στην αλλαγή του κλίματος

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ 1956 ΣΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ & ΣΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ.

ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ-ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ-ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

Στην Πολωνία, οι αλλαγές έγιναν δεκτές, εφόσον επικεφαλής τέθηκε ο παλαίμαχος κομουνιστής Γομούλκα, που δεν αμφισβήτησε την σοβιετική πρωτοκαθεδρία.

Αντίθετα, στην Ουγγαρία υπήρξε άγρια καταστολή, εφόσον ο ηγέτης Νάγκυ, υπό την πίεση μαζικών διαδηλώσεων, εξήγγειλε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις & ουδετερότητα της χώρας.

Η ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΤΟΥ ΓΚΟΡΠΑΤΣΩΦ

Άνοιξε το δρόμο για την σοβιετική κατάρρευση. Οι μεταρρυθμίσεις ξεκίνησαν από την κορυφή με στόχο στην ανανέωση του καθεστώτος. Αντίθετα επέδρασαν διαλυτικά αφού από τη διαφθορά & τη στασιμότητα οδήγησαν στην έλλειψη πειθαρχίας & σχεδιασμού.

Αυτό που επιτάχυνε τις εξελίξεις ήταν ο συνδυασμός διαφάνειας και ανασυγκρότησης. Η 1η επέφερε

Γκορμπατσώφ-Ο τελευταίος πρόεδρος της Ε.Σ.Σ.Δ.

Γκορμπατσώφ-Ο τελευταίος πρόεδρος της Ε.Σ.Σ.Δ.

 αποσύνθεση της εξουσίας & η 2η την καταστροφή των παλιών μηχανισμών στην οικονομία δίχως εναλλακτική λύση, με συνέπεια τη δραματική κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου.

 ΠΗΓΕΣ

  1. Οι Ευρωπαίοι: Νεότερη και Σύγχρονη Εποχή, Αρβελέρ Ελένη και Aymard Maurice (επιμ.), Β’ Έκδοση, τ Β, Σαββάλας, Αθήνα 2003 (Les Europeens, 2000)
  2. Η Μεγάλη Ιστορία του 20ου αιώνα, Αποστολοπούλου Μ.-Σφυρόερα Σ. (επιμ.), Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2002
  3. Ράπτης Κώστας, Γενική Ιστορία της Ευρώπης κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα, Εκδόσεις ΕΑΠ, Πάτρα 2000

 

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: