Skip to content

Σωτήρης Πέτρουλας, ο ήρωας του Κολωνού.

23/06/2013

Σωτήρης Πέτρουλας, ο ήρωας του Κολωνού | του shinebarber


Αναδημοσίευση από http://apolasos.wordpress.com/

Χιλιάδες τόνους γλωσσικό μετάλλευμα χρειάζεται να λιώσεις για να βρεις τη χρειαζούμενη λέξη, στιχουργούσε ο Μαγιακόφσκι. θα ‘φτανε όμως το λιώσιμο της γης, για να συνθέσεις τη λέξη Σ’αγαπώ; Είναι η πιο σωστή αλήθεια για σένα καλέ μου, την αισθάνεσαι τόσο έντονη και μεγάλη που στο πλατύ σου στήθος δε χωράει οταν τη μιλάς. Δεν είναι για έναν άνθρωπο, είναι για τον κόσμο όλο, απλώνεται για να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους της ματωμένης μας γης. Μου λεγες: “μια μέρα όλοι θα αγκαλιαστούμε. Αδέρφια. Αυτό το μίσος που υπάρχει γύρω μας και τόσο μας πλακώνει θα φύγει. Θα ζούμε όλοι ευτυχισμένοι”.

Η απαλή, ζεστή φωνή σου ακούγεται αργή. Σταθερή. Πειστική. 
Πόσο απλός ήσουν στις σχέσεις μας, είχες ένα παιδικό αυθορμητισμό που έκρυβε τη μεγάλη σου ανθρωπιά.
Μου λεγες συχνά: “Κική, σ’αγαπώ μαζί με όλους τους ανθρώπους. Είσαι ενας άνθρωπος, απ’τους καταπιεσμένους και εσύ. Πρέπει να ταιριάζουν οι άνθρωποι στη λύπη και στον πόνο, στις μικρές χαρές τους, και στους μεγάλους τους πόθους, για να διαιωνίσουν τις σχέσεις τους. Η αγάπη δεν είναι για τους δυο μας,είναι για τους ανθρώπους. Η σχέση μας στηρίζεται στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όσο παλεύουμε τόσο είμαστε πιο κοντά. Τόσο αισθάνεται ο ένας τον άλλον δυνατά”.
Το γράμμα αυτό γράφτηκε απο την Κική για τον 23χρονο φοιτητή Σωτήρη Πέτρουλα στις 21 Ιουλίου του 1965, την ημέρα που αυτός σκοτώθηκε σε διαδήλωση. Από νωρίς το απόγευμα εκείνης της μέρας συγκεντρώνονται στα Προπύλαια όχι μόνο φοιτητές, παρότι ήταν διαδήλωση της ΕΦΕΕ, αλλά και πολλοί εργαζόμενοι. Πριν δοθεί το σύνθημα της έναρξης της πορείας ο κόσμος αρχίζει να προχωρεί από την Κοραή στη Σταδίου. Στους γύρω δρόμους σύμφωνα με μαρτυρίες δεν υπάρχει αστυνομία. Στην συμβολή όμως των οδών Σταδίου και Χρήστου λαδά πάνοπλοι αστυνομικοί περιμένουν την πορεία και εξαπολύουν φονική επίθεση με χημικά, γκλομπς και τεθωρακισμένα οχήματα. Ο Σωτήρης πέφτει στο έδαφος χτυπημένος απο δακρυγόνο στο κεφάλι και μεταφέρεται στο νοσοκομείο οπου αφήνει την τελευταία του πνοή.
(Εδώ να σημειώσω πως αργότερα βρέθηκαν δαχτυλιές γύρω απο το λαιμό του και υπάρχουν υπόνοιες για στραγγαλισμό).
Το καθεστώς, για να αποφύγει τις κοινωνικές διαμαρτυρίες αποφασίζει να θάψει τον Σωτήρη χωρίς να ειδοποιήσει τους συγγενείς του και μάλιστα σκόπευει να το κάνει στη μία τα ξημερώματα.Όταν η οικογένεια του Σωτήρη πληροφορήθηκε το θάνατό του, έτρεξε στο νεκροτομείο αλλα η σορος του δεν ήταν εκεί. Κάποιος απο τους υπευθύνους εξομολογείται στην μητέρα του πως τον έχουν μεταφέρει μυστικά στο νεκροταφείο της κοκκινιάς.
Ύστερα απο μεγάλες πιέσεις, και αφου άρχισε να μαθαίνεται το νέο και να συγκεντρώνεται όλο και περισσότερος κόσμος στο νεκροταφείο, το καθεστώς αναγκάζεται να παραδώσει τη σορό στους συγγενείς. Τον μετέφεραν στο σπίτι του στον κωλονό, και την επομένη η κηδεία του μετατράπηκε σε κοινωνική διαμαρτυρία.
Έγραψα αυτά τα λίγα λόγια ως εισαγωγικό σημείωμα. Η ιστορία του Σωτήρη είναι τόσο συγκινητική και ενδιαφέρουσα που λίγες λέξεις είναι αδύνατο να την περιγράψουν. Ο στόχος αυτού του μικρού αφιερώματος είναι απο τη μια ο φόρος τιμής προς έναν ήρωα της εποχής μας, και απο την άλλη, η ενημέρωση όσων το διαβάσουν για το ποιός ήταν ο Σωτήρης. Μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα σας πείσει πως ο Σωτήρης ήταν ένας ιδεολόγος, ένας ήρωας που πίστευε πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και έδωσε μέχρι και την ίδια του τη ζωή για τις ιδέες του. Μα πάνω απ’ολα ήταν άνθρωπος, χωρίς μίσος, χωρίς εγωισμό, χωρίς έπαρση, χωρίς φόβο για το διαφορετικό. Τα γεγονότα όπως συνέβησαν τότε αλλά και όπως συμβαίνουν τώρα μας διδάσκουν πως πολλά πράγματα έχουν μείνει ίδια, αλλά ο Σωτήρης με τη δράση του μας δείχνει το δρόμο για να αλλάξουμε. Τους εαυτούς μας και την κοινωνία.
Παραθέτω αποσπάσματα απο το βιβλίο του Στρατή Τσίρκα “Η χαμένη άνοιξη”και αφιέρωμα απο την εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλλα “ΡΕΠΟΡΤΕΡΣ”
(….)με ξύπνησε το κουδούνι της πόρτας . Άνοιξα, ήταν η Ματθίλδη ναι, όμως αγνώριστη. Κάτασπρη σαν πανί, αχτένιστη,
με ασάλευτα μάτια έκανε μερικά βήματα, στάθηκε και είπε δισταχτικά:
– Σκότωσαν το Σωτήρη.
Την πήρα στην αγκαλιά μου, την κάθισα στο κρεβάτι. Έφερα βρεγμένη πετσέτα και της σκούπισα το πρόσωπο από τις καπνιές
και τον ιδρώτα, της έστρωσα τα μαλλιά, της έδωσα να πιεί νερό.
– Ποιο Σωτήρη; ρώτησα
– Τον Πέτρουλα. Πάει το παλικάρι, το φάγανε οι δήμιοι. Μια συμμαθήτρια της Χρύσας λέει πως άκουσε τον αξιωματικό, πάνω στο θωρακισμένο, να διατάζει τον πυροβολητή που σκόπευε με το κανονάκι των δακρυγόνων: ” Κατέβασέ μου αυτόν τον ψηλό με το πράσινο”. Ο Σωτήρης είχε σκαρφαλώσει στο σηματοδότη της διασταύρωσης Σταδίου και Λαδά κι απ’ εκεί πάνω φώναζε συνθήματα. Τώρα, πάει.
– Φαντάσου, κι εγώ να είμαι λίγα μέτρα πιο κάτω. Μα αυτό είναι σκέτη δολοφονία. Ήταν τίποτε στέλεχος ο Πέτρουλας;
Τότε μόνο  άρχισε τους λυγμούς. Πώς ξέχασα, μου παραπονέθηκε, αφού στο διαμέρισμά της τον γνώρισα την Κυριακή το βράδυ(…)
(…)Τον πήγαν στο Νεκροτομείο. Οι μπάτσοι έχουν ζώσει την περιοχή και δεν αφήνουν κανένα να πλησιάσει, μήτε τους γονείς του,
μήτε τους βουλευτές της ΕΔΑ, που τρέξανε. Ο Μίκης χαλάει τον κόσμο, μα έχουν διαταγές από τον Τούμπα και φυσικά τούτος εξαφανίστηκε.(…)
(…)Δεν παραδίνουν το νεκρό, της είπε. Είναι εδώ η μάνα, ο πατέρας, η αδελφή κι ο αδελφός, κατασυντριμμένοι από την αγωνία, ράκη.  Ήρθαν και οι βουλευτές μας, ο δήμαρχος κι ο αντιδήμαρχος Νίκαιας, οι δικηγόροι της οικογένειας κι ο εισαγγελέας. Αυτός λέει πως η νεκροψία έγινε, τι χρειάζεται δεύτερη κι όλοι οι άλλοι πολεμούν να τον πείσουν να τηλεφωνήσει στο Υπουργείο, για να επιστρέψει το πτώμα στο Νεκροτομείο. Αυτοί όμως φοβούνται πως όσο περνά η ώρα θα μαζεύεται κι άλλος κόσμος γι’ αυτό ζήτησαν διακόσιους χωροφυλάκους ενίσχυση από τον Πειραιά.(…)
(…)Κι όταν είδα τον πατέρα του ήρωα , που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του παιδιού του, να βαστάει στ’ αριστερό ένα μπουκέτο κόκκινες γλαδιόλες και στο δεξί μια τσαλακωμένη φωτογραφία, να τη σφίγγει πάνω στο στήθος του και να τη δείχνει στα πλήθη, που χεοροκροτούσαν και ζητοκραύγαζαν, όχι δεν έκλαιγαν και δεν θρηνούσαν, και τον άκουσα να λέει:
” Αδέρφια του παιδιού μου…Ο Σωτήρης ζει…Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού…Ο Σωτήρης μου γι’ αυτό θυσιάστηκε…Δε θέλω να κλαίτε…Εμπρός στον Αγώνα για τη Δημοκρατία…”(…)
(…)Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μεταπλάστηκε σ’ενέργεια, γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και οδηγεί. Ευλογημένοι όσοι στα μαραμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας.(…)
Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: