Skip to content

ΕΥΡΩΠΗ: Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ κ’ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΙΜΑΪΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ (1815-1856)

21/06/2013

 ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ & «ΙΕΡΑ ΣΥΜΜΑΧΊΑ». Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΔΥΝΑΜΕΩΝ & ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (1815-1856)

      Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ Α’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ.

ΧΑΡΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ 1815-1914

ΧΑΡΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ 1815-1914

      Οι νικήτριες δυνάμεις των ναπολεόντειων πόλεμων, δηλαδή η Ρωσία, η Αυστρία, η Πρωσία και η Αγγλία συγκάλεσαν το Συνέδριο της Βιέννης με στόχο την επίτευξη συμφωνίας, η οποία θα αποκαθιστούσε τις προεπαναστατικές δομές κοινωνικής & πολιτικής εξουσίας στην Ευρώπη και στο μέλλον θα απέτρεπε παρόμοιες αναστατώσεις.

Το Συνέδριο της Βιέννης, αποτέλεσε κορυφαίο διπλωματικό & κοινωνικό γεγονός, με ιδιαίτερη

πρίγκιπας Μέτερνιχ .

πρίγκιπας Μέτερνιχ .

συμβολική σημασία και απήχηση σ’ όλη την Ευρώπη. Τον φόβο και την αβεβαιότητα, λόγω της Γαλλικής Επανάστασης, διαδέχτηκε ο ενθουσιασμός και η ανακούφιση για τη νίκη και την παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος. Οι προνομιούχοι του, οι μεγάλοι ευγενείς και οι μοναρχικοί οίκοι, επιδίωξαν μέσα από την πανευρωπαϊκή συνάθροιση να επιβεβαιώσουν την πολιτική ηγεμονία τους, τα διεθνή ερείσματα, την κοινωνική υπεροχή και την οικονομική ευρωστία τους. [….] Τις αποφάσεις για το νέο πολιτικό χάρτη της Ευρώπης πήραν οι  Μεγάλες δυνάμεις. Οι τρεις χώρες που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο ήταν η Ρωσία με τον Τσάρο Αλέξανδρο, η Αυστρία με πρωθυπουργό τον πρίγκιπα Μέτερνιχ και η Αγγλία με πρωθυπουργό τον λόρδο Κάσρλη.

Τσάρος Αλέξανδρο

Τσάρος Αλέξανδρο

Οι αποφάσεις του συνεδρίου δικαίωσαν τους υποστηρικτές της αρχής της ισορροπίας δυνάμεων, ως προϋπόθεσης για τη διεθνή σταθερότητα. Η Αγγλία δεν διατύπωσε σημαντικές εδαφικές διεκδικήσεις, εφόσον διασφάλισε τον έλεγχο νησιών και στρατηγικών σημείων για την εμπορική και ναυτική ηγεμονία της. Στην Ευρώπη πήρε τον έλεγχο της νησίδας Ελιγολάνδη στα ανοιχτά της Δανίας, τη Μάλτα και τα νησιά του Ιονίου, ενώ εκτός Ευρώπης απέσπασε από τη Γαλλία την Κεϋλάνη στον Ινδικό ωκεανό, καθώς και τις περιοχές στην Ν. Αφρική & Ν. Αμερική.

Η Ρωσία αποκόμισε τα μεγαλύτερα κέρδη. Τα δύο τρίτα της Πολωνίας, μαζί με τη Βαρσοβία, την έφεραν πιο κοντά στην Κεντρική Ευρώπη. Επίσης απόκτησε τη Φιλανδία από τη Σουηδία και τη Βεσσαραβία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που επέκτειναν την επιρροή της στη Βαλτική & τη Μαύρη Θάλασσα.

Η Πρωσία κέρδισε αναλογικά τα περισσότερα με εδαφικούς & οικονομικούς όρους. Κέρδισε τη σουηδική Πομερανία και το μεγαλύτερο μέρος της Ρηνανίας, εξασφάλισε μέρος της Σαξονίας στη διαμελισμένη πλέον Πολωνία. Χωρίς ακόμα να αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία της Αυστρίας των Αψβούργων στο πλαίσιο της χαλαρής Γερμανικής Συνομοσπονδίας, εδραίωσε τη θέση της στην Κεντρική & Δυτική Ευρώπη.

Η Αυστρία επέκτεινε την επιρροή της στην Ιταλική χερσόνησο, όπου της αναγνωρίστηκε το δικαίωμα της επέμβασης για την προστασία της τάξης, στα Βαλκάνια & την Αδριατική. Ανέκτησε το Τυρόλο & το Σάλτσμπουργκ από τη Βαυαρία και μαζί με τις ιλλυρικές ακτές προσάρτησε το μεγαλύτερο μέρος της Β. Ιταλίας: τη Λομβαρδία, τη Βενετία, το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης και το Δουκάτο της Πάρμας.

Η σημασία του Συνεδρίου της Βιέννης για τη νεότερη Ευρώπη υπήρξε μεγάλη. Το νέο γεωπολιτικό καθεστώς χαρακτηρίστηκε από σχετική σταθερότητα και εξασφάλισε μακροχρόνια περίοδο ειρήνης. Η Ευρώπη ελέγχονταν από τις πέντε Μεγάλες Δυνάμεις, ενώ για έναν αιώνα σημειώθηκαν μόνο περιφερειακές συγκρούσεις και πόλεμοι μικρής εμβέλειας. Με εξαίρεση τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1854-1856), μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν υπήρξε σύρραξη με την εμπλοκή περισσότερων των δύο Μεγάλων Δυνάμεων.

     ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ & ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΜΜΑΧΊΑΣ.

Με πρωτοβουλία του τσάρου Αλέξανδρου, η Ρωσία, η Αυστρία & η Πρωσία υπέγραψαν τη συνθήκη της «Ιεράς Συμμαχίας». Αποτέλεσε ένα σύμφωνο αλληλοβοήθειας για την αντιμετώπιση επίδοξων κοινωνικών & εθνικών ανατροπέων. Αν και απέκτησε μυστικιστικές και μυθικές διαστάσεις, στην πράξη δεν λειτούργησε. Τους σκοπούς της υλοποίησε το «Συνέδριο της Ευρώπης», 4μελές την περίοδο 1815-1818, με τη συμμετοχή της Αγγλίας, και 5μελές την περίοδο 1818-1822, με την ένταξη της Γαλλίας στη λέσχη των ισχυρών. Η πενταετία 1818-1823, αποτέλεσε στην ουσία την μοναδική περίοδο αποτελεσματικής λειτουργίας.

Φερδινάρδος Α’

Φερδινάρδος Α’

Η Αυστρία ανέλαβε το ρόλο του χωροφύλακα της Ευρώπης. Επενέβη στα γερμανικά κράτη και καθοδήγησε την καταστολή φιλελεύθερων κινημάτων που υποκινούνταν από φοιτητικούς συλλόγους. Εισέβαλε στη Νεάπολη της Ιταλίας αποκαθιστώντας τον βασιλιά των δύο Σικελιών Φερδινάρδο Α’ και καταργώντας το Σύνταγμα που ο ίδιος εκχώρησε υπό πίεση στους υπηκόους του. Επέβαλε την τάξη στον ιταλικό Βορρά, στο Πεδεμόντιο, καταστέλλοντας εν τη γενέσει του το φιλελεύθερο κίνημα των φοιτητών του Τορίνο. Τέλος, η Γαλλία των Βουρβώνων, απέστειλε στρατό στην Ισπανία και κατέστειλε το φιλελεύθερο κίνημα και στη συνέχεια ακολούθησε άγρια καταστολή και εκδίκηση του βασιλιά Φερδινάρδου Ζ’.

Το παραπάνω γεγονός αποτέλεσε και τον τελευταίο θρίαμβο της «Ιεράς συμμαχίας». Έκτοτε η διαφοροποίηση της βρετανικής πολιτικής και η Αγγλορωσική διαμάχη για την επικράτηση στην Ανατολή υπονόμευσαν το καθεστώς του Συνεδρίου της Βιέννης και αναπτέρωσαν τις ελπίδες των φιλελεύθερων δυνάμεων και των υπόδουλων ή διαιρεμένων εθνών.

Στη Βρετανία η αλλαγή πολιτική συνοδεύτηκε με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κάννιγκ το 1822. Καθώς η συστράτευσή της με τις υπόλοιπες δυνάμεις ήταν μάλλον περιστασιακή– για τον κίνδυνο της Γαλλικής Επανάστασης, που έθιγε ζωτικά οικονομικά συμφέροντα – ενώ δεν είχε ιδεολογική συγγένεια, ούτε τα ίδια προβλήματα με τις άλλες Δυνάμεις. Στην περίπτωση της Ισπανίας η Αγγλία τάχθηκε ανοιχτά κατά της επέμβασης, εφόσον η διεθνής αστυνόμευση εγκυμονούσε κινδύνους για τα αποικιακά συμφέροντά της.

Εξάλλου, η Ελληνική Επανάσταση έθεσε σε δοκιμασία τη συνοχή της  «Ιεράς Συμμαχίας», καθώς η Ρωσία δεν μπορούσε να αρνηθεί τη την υποστήριξη των ομοθρήσκων της. Η ελληνική ανεξαρτησία του 1830 αποτέλεσε το πρώτο σοβαρό ρήγμα του καθεστώτος που διαμόρφωσε το Συνέδριο της Βιέννης. Ακολούθησαν οι Επαναστάσεις του 1830, που συμπεριέλαβαν τη Μεγάλη Δύναμη της Γαλλίας. Η ανεξαρτησία του Βελγίου (1830), η κατάρρευση της νόμιμης δυναστείας στη Γαλλία και η ενθρόνιση φιλελεύθερων βασιλέων στην Ισπανία, απομάκρυναν την Ευρώπη δυτικά του Ρήνου από την «Ιερή Συμμαχία». Αντίθετα, η κυριαρχία των απολύτων μοναρχών στην Κεντρική & Ανατολική Ευρώπη οδήγησε σε συντριβή τις εξεγέρσεις στην Πολωνία, την Ιταλία και την Γερμανία.

Το σύστημα κρατών που διαμόρφωσε το Συνέδριο της Βιέννης κλονίστηκε την περίοδο 1848-1870. Η ιταλική & γερμανική ενοποίηση δημιούργησαν δύο ισχυρά εθνικά κράτη. Οι Αψβούργοι έχασαν εδάφη από την Ιταλία και επιρροή στα γερμανικά κράτη προς όφελος της Πρωσίας.. Τέλος, η αυτονομία Σερβίας & Ρουμανίας αποτέλεσε πλήγμα στη συνοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ευρώπη των εθνικών κρατών άρχισε να υλοποιείται.

   ΦΥΣΗ & ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ.

Το «Ανατολικό Ζήτημα» δίχασε όσο κανένα άλλο τις ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά την Αγγλία & τη Ρωσία. Το πρόβλημα τη διαχείριση της αναπόφευκτης διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των κερδών που θα αποκόμιζαν οι δυνάμεις απ’ αυτήν, αποτέλεσε το πιο εκρηκτικό ζήτημα μετά τους ναπολεόντειους πόλεμους και οδήγησε σε γενικευμένη σύγκρουση το 1854-1856 (Κριμαϊκός Πόλεμος). Επιπλέον, οδήγησε στη δημιουργία ανεξάρτητων κρατών στα Βαλκάνια.

Η Ρωσία ενδιαφέρονταν για το μέλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των ορθόδοξων λαών της. Επίσης, τα Βαλκάνια αποτελούσαν γι’ αυτήν φυσική προέκταση, ενώ η Προποντίδα και το Αιγαίο πέλαγος της άνοιγαν το δρόμο για τη Μεσόγειο. Ο μόνιμος στόχος της κατάληψης των στενών του Βοσπόρου, έφερνε τη Ρωσία σε μόνιμη αντιπαράθεση με την Αγγλία που διατηρούσε συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο και επεδίωκε να κρατήσει ανοιχτό το δρόμο για την Ινδία. Εξάλλου η ρώσικη υποστήριξη αποσχιστικών κινημάτων αποτελούσε εν δυνάμει κίνδυνο για τη συνοχή της αυστριακής  

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΣΕΒΑΣΤΟΥΠΟΛΗΣ (1904)

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΣΕΒΑΣΤΟΥΠΟΛΗΣ (1904)

αυτοκρατορίας των Αψβούργων.

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος αποτέλεσε τη σοβαρότερη κρίση του Ανατολικού Ζητήματος μετά το Συνέδριο της Βιέννης. Η επεκτατική πολιτική της Ρωσίας προκάλεσε την επέμβαση της Αγγλίας, η οποία συμμάχησε με την Γαλλία σε κοινή εκστρατεία. Η κατάληψη της Σεβαστούπολης από τους Άγγλο-Γάλλους ανάγκασαν τη Ρωσία του Αλέξανδρου Β’ να συνθηκολογήσει, καθώς  δεν είχε την στήριξη της συμμάχου της Αυστρίας,  παρότι ο Τσάρος Νικόλαος Α’ είχε βοηθήσει στην κατάπνιξη της ουγγρικής εξέγερσης.

Το Συνέδριο των Παρισίων που συγκάλεσε ο Γάλλος αυτοκράτορας Ναπολέων Γ’ (Απρίλιο 1856), για την επίτευξη ειρήνης, έθεσε τέλος στο καθεστώς και τις προτεραιότητες του Συνεδρίου της Βιέννης (1815). Έτσι διέρρηξε το μέτωπο των απολυταρχικών δυνάμεων (Ρωσία, Αυστρία) και προώθησε τα σχέδια του Ναπολέοντα για μια Ευρώπη των εθνών και την ειρηνική συνύπαρξή τους. Μάλιστα οι ρουμάνικες ηγεμονίες Μολδαβίας & Βλαχίας κέρδισαν την ανεξαρτησία τους από την Υψηλή Πύλη και το Πεδεμόντιο ήγειρε το θέμα υποτέλειας της Ιταλίας στους Αψβούργους. Η Βρετανία εξασφάλισε τα συμφέροντά της για μια ακόμα φορά, πείθοντας τις Μεγάλες Δυνάμεις να εγγυηθούν την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Αυστρία εξασφάλισε ελεύθερη ναυσιπλοΐα στις εκβολές του Δούναβη στη Μαύρη Θάλασσα.

ΚΡΙΜΑΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ- ΡΩΣΟ-ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΑΨΙΜΑΧΙΕΣ

ΚΡΙΜΑΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ- ΡΩΣΟ-ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΑΨΙΜΑΧΙΕΣ

      Ο ΚΡΙΜΑΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΩΣ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

Ενίσχυσε το γόητρο του Ναπολέοντα Γ’ και της Γαλλίας, η οποία κατέλαβε τη θέση της Αυστρίας ως ηγετικής δύναμης της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Ωστόσο η σημαντικότερη συνέπεια του Κριμαϊκού Πολέμου ήταν η διάλυση της συντηρητικής «Ιερής Συμμαχίας» (Ρωσίας, Αυστρίας, Πρωσίας).

  ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΡΙΜΑΪΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.

Το ρήγμα μεταξύ Αυστρίας και Ρωσίας αποτέλεσε «διπλωματική επανάσταση» της εποχής. Κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί πλέον για τη διατήρηση του ευρωπαϊκού status quo, ενώ οι Αψβούργοι δεν υπολόγιζαν πια στη βοήθεια της Ρωσίας και της Πρωσίας για ενδεχόμενες κρίσεις της πολυεθνικής αυτοκρατορίας τους.

Επίσης η ήττα της Ρωσίας είχε σαν αποτέλεσμα να αναχαιτιστεί η επεκτατικότητά της σα Βαλκάνια για τουλάχιστον μια εικοσαετία, ενώ την ίδια περίοδο τέθηκε ανοιχτά το ζήτημα της αντικατάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από ανεξάρτητα εθνικά κράτη στο μεγαλύτερο μέρος της Βαλκανικής Χερσονήσου.

       ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΩΝ ΤΟΥ 19ου Αι.

Μετά το τέλος των ναπολεόντειων πολέμων, ξεκινά τόσο για τα Βαλκάνια όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη η εποχή των εθνικισμών. Στα Βαλκάνια εκδηλώνεται με μια σειρά επαναστατικών κινημάτων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ενώ, το 1815 το σύνολο της βαλκανικής βρίσκονταν υπό οθωμανική κατοχή, το 1878 υπάρχουν ήδη τρία ανεξάρτητα κράτη: Ελλάδα, Σερβία, Ρουμανία και η Βουλγαρία με πλήρη αυτονομία. Εκτός των εξεγέρσεων, δύο βασικοί παράγοντες που καθόρισαν τις εξελίξεις στην περιοχή ήταν: η συνεχιζόμενη παρακμή και εξασθένιση των Οθωμανών και τα συμφέροντα και οι αντιπαλότητες των Μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή.

ΧΑΡΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ 1815-1914

ΧΑΡΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ 1815-1914

Αιτίες της οθωμανικής παρακμής υπήρξαν: Διαφθορά σε στρατό & κρατικό μηχανισμό, κακοδιοίκηση, αποσχιστικές τάσεις πασάδων, οικονομική εξάρτηση από το εξωτερικό, εκμετάλλευση των αγροτών στα τσιφλίκια.

Αν και πριν τον 19ο Αι. τα Βαλκάνια έδιναν την εικόνα ενός ορθόδοξου κόσμου χωρίς εθνικές και πολιτικές διαφοροποιήσεις, ενώ δίπλα στην οθωμανική διοίκηση κυριαρχούσε η Ορθόδοξη εκκλησία, με επικεφαλής το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

Ωστόσο, κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις υπονόμευσαν την βαλκανική ενότητα. Η επέκταση του συστήματος τσιφλικιών δημιούργησε στρατιές εξαθλιωμένων ακτημόνων, πρόθυμων για ένταξη σε επαναστατικά κινήματα χωρικών. Οι αυξανόμενη επαφή με την υπόλοιπη Ευρώπη και η ανάπτυξη του εμπορίου, είχαν αποτέλεσμα την εμφάνιση νέων αστικών στρωμάτων και την διάδοση νέων ιδεών που συντέλεσαν στην ανάπτυξη εθνικής συνείδησης και στην εκδήλωση εθνικών εξεγέρσεων.

Όμως, ο βαλκανικός εθνικισμός δεν ήταν ομοιογενής και συντονισμένος, αλλά αναπτύχθηκαν ξεχωριστοί εθνικισμοί, που οδήγησαν μάλιστα σε αντιπαλότητα και ενίοτε σε σύγκρουση. Η πρώτη εθνική «αφύπνιση» υπήρξε των Ελλήνων, καθότι διατηρούσαν επαφές με την Δύση και συσχετίζονταν με τους αρχαίους Έλληνες και τον υψηλό πολιτισμό τους. Δεύτεροι, ήταν οι Σέρβοι, καθοδηγητές των νότιων Σλάβων και επίσης έχαιραν προνομίων τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι Βούλγαροι βρίσκονταν σε λιγότερο πλεονεκτική θέση καθώς δεν είχαν επαφές με τη Δύση, γεωγραφικά αποτελούσαν σημαντικό σημείο για την Οθωμανική Αυτοκρατορία και επίσης περιστοιχίζονταν από συμπαγείς τούρκικους πληθυσμούς της Θράκης & της Ανατολικής Μακεδονίας. Στη Ρουμανία, η κοινωνική διαστρωμάτωση της πλούσιας τάξης γαιοκτημόνων και της άβουλης μάζας των χωρικών αποτελούσε μειονέκτημα για την ανάπτυξη εθνικής συνείδησης. Τέλος, η Αλβανία, καθυστέρησε περισσότερο απ’ όλους, λόγω πρωτόγονης κοινωνικής οργάνωσης σε φάρες και της εξισλαμισμένης πλειοψηφίας των κατοίκων.

  ΠΗΓΕΣ

  1. Πάπυρος-Larousse-Britannica, Εγκυκλοπαίδεια, Β’ Έκδοση Πάπυρος, επιμ. Βίκτωρ Αθανασιάδης κ.α, Αθήνα 1997.
  2. Ράπτης Κώστας, Γενική Ιστορία της Ευρώπης. ΕΑΠ, Πάτρα 1999
  3. Αρβελέρ Ελένη και Aymard Maurice (επιμ.), Β’ Έκδοση, τ Β, Σαββάλας, Αθήνα 2003 (Les Europeens, 2000)
Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: