Skip to content

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΟΣΜΙΚΗΣ (ΑΓΙΑ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ) κ’ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (ΠΑΠΙΣΜΟΣ) στο ΜΕΣΑΙΩΝΑ/ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΕ ΑΓΓΛΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ κ’ ΚΡΑΤΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ 11ος-13ος αι

18/06/2013

 ΚΛΑΣΙΚΟΣ Ή ΜΕΣΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΔΥΣΗΣ 11ος – 13ος Αι.: 1.000-1.300

Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΩΝ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΛΟΜΑΓΝΟΥ

Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΩΝ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΛΟΜΑΓΝΟΥ

 ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 9ο & 10ο Αι.

Η μεγάλη αυτοκρατορία δημιούργημα του Καρλομάγνου διαιρέθηκε σε επιμέρους βασίλεια μετά τον θάνατό του. Οι αποσχιστικές τάσεις των τοπικών ηγεμόνων, οι ενδοδυναστικές έριδες των Καρολιδών και οι καταστροφικές εισβολές των Μαγυάρων, των Αράβων και κυρίως των Νορμανδών συνέβαλαν στην οικουμενική στασιμότητα και νέκρωση του εμπορίου, στην ερήμωση αρκετών περιοχών και στην περαιτέρω ανάπτυξη των φεουδαρχικών θεσμών και σχέσεων από τα μέσα του 9ου έως τον ύστερο 10ο Αι., εφόσον είχε επέλθει ο πολιτικός κατακερματισμός και η εξασθένιση των φράγκικων βασιλείων.

ΑΙΤΙΑ – ΜΟΡΦΕΣ – ΕΚΒΑΣΗ – ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΜΑΧΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ & ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

ΑΓΙΑ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

ΑΓΙΑ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

ΑΙΤΙΑ:

Οι Γερμανοί αυτοκράτορες προσέδωσαν έναν ιερό χαρακτήρα στο κράτος τους και εννοούσαν να παρεμβαίνουν ενεργά στα εκκλησιαστικά πράγματα, κυρίως με το διορισμό επισκόπων. Το ενδιαφέρον αυτό πήγαζε από ένα ουσιαστικό ζήτημα εξουσίας και ελέγχου, καθώς σε αντίθεση με Γαλλία και Αγγλία, η τοπική διακυβέρνηση στην Γερμανία συνδέονταν στενά με τις μεγάλες ιδιόκτητες εκτάσεις της εκκλησίας και συνεπώς ήταν ζωτικής σημασίας για τον Γερμανό Αυτοκράτορα να διορίζει πιστούς ηγούμενους και επισκόπους που θα εδραίωναν την εξουσία του σ’ όλη την επικράτεια του βασιλείου.

Φυσικά, σ’ αυτήν την πολιτική αντέδρασε ο πάπας, ο οποίος απαιτούσε να έχει η Ρώμη τον πρώτο λόγο στα εκκλησιαστικά πράγματα..

ΜΟΡΦΕΣ:

Μέσα 11ου Αι., με αφορμή την «Έριδα περί περιβολής», που αφορούσε την τελετουργία συμβολικής παραχώρησης στους νέους επισκόπους της κοσμικής και πνευματικής εξουσίας, ξεσπά αδυσώπητος αγώνας ανάμεσα στις δύο εξουσίες που διήρκησε 2,5 αιώνες.

Σ’ αυτήν την σύγκρουση απίστευτης ωμότητας και αγριότητας, οι 2 ηγέτες είχαν συμμάχους: τους δούκες, τους επισκόπους, τις πόλεις σε Γερμανία και Ιταλία. Ειδικά η Β. Ιταλία είχε γίνει «το μήλον της έριδος». Ωστόσο, πίσω από τη διαμάχη για τα όρια της κοσμικής και της εκκλησιαστικής εξουσίας διακυβεύονταν το ζήτημα διανομής του πλούτου και της εξουσίας ανάμεσα στις κυρίαρχες κοινωνικές τάξεις, που μονοπωλούσαν κοσμικά και εκκλησιαστικά αξιώματα.

Η έκβαση του αγώνα, μετά από διάφορες διακυμάνσεις, έληξε στο Β’ μισό του 13ου Αι., με θρίαμβο της παποσύνης και των Ιταλών συμμάχων και την οριστική αποσύνθεση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Εκτός της διαμάχης με τον πάπα στην αποσύνθεση συνέβαλαν οι φυγόκεντρες τάσεις των γερμανικών δουκάτων, οι δυναστικές διαμάχες, η ανεξάρτητη πολιτική των λομβαρδικών πόλεων και το προβληματικό βασίλειο της Σικελίας.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ:

Άλλες συνέπειες της συγκεκριμένης κατάληξης ήταν η βύθιση της Γερμανίας στην Αναρχία κατά την

Ροδόλφος Α’ των Αψβούργων

Ροδόλφος Α’ των Αψβούργων

 περίοδο της «Μεγάλης Μεσοβασιλείας» (1250-1273), από την οποία εξήλθε όταν με υπόδειξη του πάπα, οι μεγάλοι Γερμανοί Πρίγκιπες «εμπιστεύτηκαν» τη διακυβέρνηση της ανύπαρκτης πλέον αυτοκρατορίας στον ακίνδυνο για τα συμφέροντά τους, λόγω της μικρής εδαφικής περιουσίας του, Ροδόλφο Α’ των Αψβούργων.

Οι αυτοκρατορικές πόλεις και οι μεγάλοι ευγενείς απέκτησαν προνόμια και αναγνωρίστηκαν ως αυτόνομες οντότητες. Ο πάπας διακήρυξε την επικυριαρχία του στην Σικελία και παραχωρώντας την στον Οίκο των Ανδεγαβών διολίσθησε στη γαλλική σφαίρα επιρροής.

Σύμφωνα με τον Ιστορικό FERNADEZ, ο πάπας Γρηγόριος Ζ’ συνθέτει υπόμνημα 24 προτάσεων, σε παράρτημα του οποίου αναφέρεται πως η εξουσία της εκκλησίας καθότι πνευματικής φύσης υπερτερεί της Αυτοκρατορικής που είναι εγκόσμια.

Ο Αυτοκράτορας αντιδρά με το επιχείρημα πως πνευματικό και εγκόσμιο είναι στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους και συνεπώς απαιτούσε την υποταγή όλων των χριστιανών συμπεριλαμβανομένου και του πάπα.

Στην τελική έκβασή του ο αγώνας για το ποιος κατέχει την απόλυτη υπεροχή έληξε υπέρ του πάπα με την συνδρομή των νέων μοναρχιών της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας. Στο εξής, εναπόκειτο στον πάπα να κρίνει εάν ένας θεμελιώδης νόμος, θεσπισμένος από τον αυτοκράτορα, έπρεπε ή όχι να συγκαταλεγεί ανάμεσα στους κανόνες της εκκλησίας, αναγκαία προϋπόθεση για να εφαρμοστεί στο σύνολο της χριστιανοσύνης.

3. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 12ου Αι.

Την αρχική επέκταση των Πλαταγενετών και της Αγγλίας κατάφερε να αναχαιτίσει ο Γάλλος βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος Β’ (1180-1223). Πέρα από αυτό το επίτευγμα και τον τριπλασιασμό των εδαφών της Γαλλίας, το όνομα του Φίλιππου είναι άξιο αναφοράς γιατί η βασιλεία του συνδέεται άμεσα με την εδραίωση της μοναρχίας σε βάρος των μεγάλων φεουδαρχών. Στα επιτεύγματα που μπορούν να του καταλογιστούν, όσον αφορά την εσωτερική πολιτική συγκαταλέγονται τα εξής: η μόλις προαναφερθείσα αποδυνάμωση της φεουδαρχίας μέσω,  της αποδέσμευσης των πόλεων από τις φεουδαρχικές υποχρεώσεις με αντάλλαγμα χρήματα και άντρες για το στρατό του, η ενίσχυση της βασιλικής δικαιοσύνης έναντι της χωροδεσποτικής. Άλλες αξιόλογες μεταρρυθμίσεις ήταν η διεύρυνση της φορολογικής βάσης όπως και η συγκρότηση μικρού μόνιμου μισθοφορικού στρατού. Η σημασία των μεταρρυθμίσεων αυτών γίνεται ευκολότερα κατανοητή μέσα από το παράθεμα του μεγάλου ιστορικού του Μεσαίωνα Marc Bloch το οποίο παραθέτει ο Ράπτης στο βιβλίο του Γενική Ιστορία της Ευρώπης, απόσπασμα του οποίου μεταφέρουμε αυτούσιο στην παρούσα εργασία «…Το κράτος λοιπόν είχε αρχίσει να αποκτά το ουσιώδες αυτό στοιχείο της υπεροχής του: περιουσία ασύγκριτα σημαντικότερη από οποιουδήποτε ατόμου  και οποιασδήποτε κοινότητας». Με τον τρόπο αυτό παρατηρούμε την γαλλική μοναρχία να γίνεται η πρώτη δύναμη στην ηπειρωτική Ευρώπη μέχρι τα τέλη του 13ου αιώνα.

 ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 13ο Αι. & Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΓΚΝΑ ΚΑΡΤΑ.     

ΜΑΓΚΝΑ ΚΑΡΤΑ

ΜΑΓΚΝΑ ΚΑΡΤΑ

Η σκληρότητα του Ιωάννη Α’ και η περιφρόνηση προς τους υπηκόους του, η απώλεια όλων σχεδόν των ηπειρωτικών κτήσεων προς όφελος του Γάλλου βασιλιά, η αποδοχή υποτέλειας προς τον πάπα και η επιβολή βαριάς φορολογίας, ξεσηκώνουν το 1205 τους αστούς του Λονδίνου, τους Επισκόπους και τους ευγενείς κατά του μονάρχη. Του επέβαλαν να υπογράψει ένα κείμενο με την ονομασία Μάγκνα Κάρτα, με το οποίο υποχρεώνεται να σέβεται τα προνόμια των βαρόνων και τις ελευθερίες των πόλεων και της εκκλησίας, κυρίως στα ζωτικά ζητήματα φορολογίας και δικαιοσύνης· για την επιτήρηση του μονάρχη και την επίβλεψη της είσπραξης φόρων συγκροτείται ένα σώμα 25 βαρόνων και αρχιερέων. Πρόκειται στην ουσία για ένα συντηρητικό στην σημασία του κείμενο, εφόσον διαφυλάσσει τα συμφέροντα των αρχουσών τάξεων. Ωστόσο, η καινοτομία έγκειται στο γεγονός, πως για πρώτη φορά θεσμοθετείται ο μόνιμος έλεγχος του μονάρχη από τους υπηκόους του.

Η αντίδραση στις νέες ιδέες έφτασε μέχρι την εμφύλια σύρραξη το 1265. Κατόπιν, επιβλήθηκε για ένα χρόνο ένα είδος δικτατορίας, η οποία επέβαλε τη διεύρυνση του σώματος ελέγχου της βασιλικής εξουσίας (κοινοβούλιο), με τη συμμετοχή εκπροσώπων της κατώτερης αριστοκρατίας, του κλήρου και των αστών των πόλεων.

Επί Εδουάρδου του Α’ (1272-1307), το κοινοβούλιο συνέρχονταν τακτικά στο Γουέστμίνιστερ για να ασκήσει δημοσιονομικό και διοικητικό έλεγχο και στις αρχές του 14ου Αι., χωρίζεται στη Βουλή των Λόρδων με δικαιωματικά μέλη τους αρχιερείς και τους βαρώνους και στη Βουλή των Κοινοτήτων με αιρετούς εκπρόσωπους της χαμηλής αριστοκρατίας και των πόλεων. Ο Εδουάρδος προσάρτησε την Ουαλία και διεύρυνε την κυριαρχία της Αγγλίας στην Ιρλανδία. Υπό τη βασιλεία του η χώρα γνώρισε μια από τις πιο λαμπρές περιόδους της ιστορίας της.

Το βασίλειο της Αγγλίας που στερήθηκε από τον 13ο Αι. τις ηπειρωτικές κτήσεις του (Νορμανδία, Ανζού, Ακουιτανία), μπαίνει στον κοινοβουλευτικό δρόμο διατηρώντας συγχρόνως μια μοναρχική εξουσία που βασίζεται στα βασιλικά κτήματα και σ’ ένα φορολογικό μηχανισμό εδραιωμένο από την εποχή των Πλαταγενετών. Στα τέλη του 13ου Αι. μεγαλώνει χάρη στην προσάρτηση της Ουαλίας και την κατάκτηση του Δουβλίνου, αλλά αποτυγχάνει να επιβάλει την εξουσία του στην Σκοτία.

ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ & ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ- ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ – ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ 13ο Αι.

Την περίοδο που εξετάζουμε γίνονται και τα πρώτα βήματα συγκρότισης κρατών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, που δεν έχουν όμως την ίδια επιτυχία και σταθερότητα με τα αντίστοιχα της Δύσης. Ας προχωρήσουμε σε μια σύντομη επισκόπηση αυτών των προσπαθειών:

Η Βοημία κατά τον 10ο αιώνα υπό την ηγεμονία των δουκών Πρεμισλίδων απαλάσσεται από την γερμανική ηγεμονία και προσαρτά Μοραβία και Σιλεσία στα ανατολικά. Τον 13ο αιώνα, υπό τον ‘Οτακαρ Β’, εκμεταλλευόμενη την αστάθεια που επέφερε η «Μεγάλη Μεσοβσιλεία» καταλαμβάνει την Αυστρία, την Στυρία, την Καρινθία και την Κερνιόλη. Ώστοσο τέλος στην επέκταση της Βοημίας δίνει ο Αψβούργος βασιλιάς Ροδόλφος Α’ που νικά τους Βοημούς, σκοτώνει το βασιλιά του και διαμελίζει τη χώρα.

ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΟΤΑΚΑΡ Β'

ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΟΤΑΚΑΡ Β’

Στην Πολωνία υπό τη δυναστεία των Πιάστ δημιουργείται βασίλειο στα μέσα του 10ου αιώνα, το οποίο όμως τον 11ο και 12ο αιώνα μαστίζεται από πολέμους ανάμεσα σε ευγενείς και υπονόμευση της βασιλικής εξουσίας. Όταν ο Γερμανός δούκας του Βραδενβούργου κατέλαβε και εκγερμάνισε τα παράλια της βαλτικης και τον Κάτω Όντερ έκλεισε σχεδόν κάθε πρόσβαση της πολωνίας στη θάλασσα, η οποία έκτοτε θα αποτελέσει μήλον της έριδος ανάμεσα σε Γερμανούς και Ρώσους.

Τον 11ο και 12ο αιώνα η Ουγγαρία αποτελεί το ισχυρότερο και σταθερότερο κράτος της κεντροανατολκής Ευρώπης. Στο εσωτερικό όμως οι ευγενείς κατορθώνουν να επιβάλουν τη θέλησή τους στο μονάρχη έως την εισβολή των Μογγόλων το 1241 και την ερήμωση της χώρας.

Στην Ρωσία μετά το θάνατο του Γιάροσλαβ του σοφού εμφανίζονται περίπου 60 πριγκηπάτα. Με την μογγόλικη εισβολή του 1240 και την κατάληψη του Κιέβου, οι Ρώσοι πρίγκηπες γίνονται φόρου υποτελείς της Χρυσής ορδής. Ωστόσο ο ηγεμόνας του Νόβγκορόντ κατορθώνει να ανακόψει την απειλή Σουηδών και Γερμανών στα βόρεια παράλια.

Στη Σερβία το 1052 ιδρύεται το μικρό κράτος της Ζέτας και γίνονται η πρώτη σλάβικη χώρα που ανεξαρτητοποιήται από το Βυζάντιο. Υπό το Στέφανο Δουμάνια δημιουργούν έως τα τέλη του 12ου αιώνα ισχυρό κράτος στα βορειοανατολικά Βαλκάνια και στα τέλη του 13ου αιώνα  το βασίλειο των Νεμανιδών έχει εξελιχθεί σε βαλκανική δύναμη.

ΧΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΟΡΔΗΣ δημιουργήθηκε από  τις εισβολές των ΜΟΓΓΟΛΩΝ σε ΡΩΣΙΑ κ' ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

ΧΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΟΡΔΗΣ δημιουργήθηκε από τις εισβολές των ΜΟΓΓΟΛΩΝ σε ΡΩΣΙΑ κ’ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

Τέλος η Βουλγαρία κατορθώνει να ανακάμψει από την από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β’ στα τέλη του 12ου αιώνα. Το 1204 ο πάπας αναγνωρίζει το βουλγαρικό βασίλειο, αλλά η εισβολή των Μογγόλων το 1241 ερημώνει τη χώρα που γίνεται υποτελής τους.

Β’ μισό 12ου και 13ο αιώνα γερμανική επέκταση στα ανατολικά και μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα ίδρυση χωριών και πόλεων μέχρι τα εδάφη Λιθουανών και Λετονών στην ανατολική Βαλτική

 ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

  • Τον 10ο Αι. ο πάπας εκλέγονταν από τους ευγενείς της Ρώμης. Περιορισμός της δικαιοδοσίας του πάπα σε επισκοπές εκτός ιταλικής χερσονήσου από ηγεμόνες και τοπικούς χωροδεσπότες, καθώς η κατοχή μεγάλων εκτάσεων γης καθιστούσε την εκκλησία όχι μόνο πνευματική αλλά κοσμική κοσμική δύναμη. Επιπλέον, επίσκοποι και ηγούμενοι προέρχονταν από τις τάξεις των ευγενών και εντάχθηκαν στο φεουδαρχικό σύστημα για να προστατέψουν την εκκλησιαστική περιουσία.
  • Η έντονη διαπλοκή συμφερόντων γύρω από την περιουσία και τα εκκλησιαστικά αξιώματα προκάλεσε χαλάρωση ηθών, πειθαρχίας και θρησκευτικού συναισθήματος. Σήψη και διαφθορά εκδηλώνονται με  πολλούς τρόπους: εμπορία των εκκλησιαστικών προνομίων & Μυστηρίων (Σιμωνία), εκβιαστική απόσπαση χρημάτων από τους πιστούς κ.α.
  • Το μορφωτικό επίπεδο του κλήρου είχε υποβαθμιστεί επικίνδυνα.

Οι εισβολές του 9ου και 10ου Αι. δημιούργησε δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες και γενίκευσε τη φεουδαρχία. Γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την εξασθένιση της αυθεντίας της εκκλησίας. Το σύνολο της εκκλησιαστικής ιεραρχίας είχε υποταχθεί στην ουσία στις υποχρεώσεις της φεουδαρχικής προσκύνησης.

ΤΡΟΠΟΙ ΠΟΥ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΣΤΙΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ & ΣΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ.

  • ΜΟΝΑΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΛΥΝΥ

    ΜΟΝΑΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΛΥΝΥ

    Τα κινήματα αγάπης, ειρήνης και ηθικής που αναπτύχθηκαν από κληρικούς της Νότιας Γαλλίας.

  • Συμβολή μοναστικού κέντρου του Κλυνύ. Χάρη στην περιουσία του εξασφάλισε ανεξαρτησία από την κοσμική εξουσία και συμβάλει στην πνευματική και ηθική αναμόρφωση του κλήρου, μέσω 300 θυγατρικών μοναστηριών σε όλη την Ευρώπη.
  • Επαναπροσδιορισμός των σχέσεων παπικής και κοσμικής εξουσίας, μέσω της χειραφέτησης της εκκλησίας από την κοσμική εξουσία και ελέγχου του εκκλησιαστικού μηχανισμού: Εκλογή ποντίφικα ανατέθηκε στο κολέγιο καρδιναλίων της Ρώμηςκαταδικάστηκαν φαινόμενα διαφθοράςΑπαγορεύτηκε η χειροτονία επισκόπων από κοσμικούςΟ πάπας Γρηγόριος Ζ εδραιώνει τα πρωτεία της Ρώμης έναντι όλων των εξουσιών.
  • Αναδιοργάνωση της καθολικής εκκλησίας και η αναμόρφωση της κεντρικής παπικής διοίκησης: Ίδρυση της Κουρίας, ανώτατου δικαστηρίου & διοικητικού οργάνου, όπου κυριαρχούν οι καρδινάλιοι.
  • Ανάπτυξη του Κανονικού Δίκαιου: προσδιορίζει τον εγκόσμιο βίο των χριστιανών.
  • Καταστολή των αιρέσεων και η δημιουργία μοναχικών ταγμάτων: καταστολή των «Καθαρών» και δημιουργία επαιτικών ταγμάτων των Φραγκισκανών και Δομινικανών, οι οποίοι δημιούργησαν δίκτυο 2.000 μοναστηριών και σχολών σ’ όλη την Ευρώπη, στελέχωσαν τα πρώτα πανεπιστήμια και μεταβλήθηκαν σε «πνευματικό στρατό».

ΒΑΣΙΚΗ ΑΙΤΙΑ ΑΥΞΗΣΗΣ ΓΟΗΤΡΟΥ & ΗΘΙΚΗΣ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ 11ο – 13ο Αι.     

  • Προήλθε από τους «ιερούς πολέμους» που εξαπέλυσε αυτήν την περίοδο η Δύση υπό την καθοδήγηση και τις ευλογίες του πάπα. Ο πάπας στο ρόλο του προστάτη της χριστιανοσύνης, εξέφρασε το δυναμισμό της μεσαιωνικής Ευρώπης και την τάση για επέκταση.
  • Τον 11ο Αι. διώχθηκαν οι Άραβες από τη Σικελία και συρρικνώθηκε η Βυζαντινή παρουσία στην Νότιο Ιταλία.
  • Ανάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου. Από το 1212 η αραβική παρουσία περιορίστηκε στη Γρανάδα της Ν. Ισπανίας.
  • 1096-1291: Οι εφτά μεγάλες σταυροφορίες με στόχο την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων και τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου.

    ΕΠΙ ΠΑΠΑ ΙΝΟΚΕΝΤΙΟΥ Γ' Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟ ΑΠΩΓΕΙΟ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ

    ΕΠΙ ΠΑΠΑ ΙΝΟΚΕΝΤΙΟΥ Γ’ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟ ΑΠΩΓΕΙΟ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ

  • Κορυφαίες στιγμές: 1099 Κατάληψη Ιεροσολύμων1204 Άλωση Κωνσταντινούπολης.
  • Με τον πάπα Ιννοκέντιο Γ’ (1198-1216) στην ηγεσία της, η λατινική Εκκλησία είχε φτάσει στο απόγειο της πολιτικής της δύναμης.
  • Τον 13ο Αι. είχε επιτευχθεί ο εκχριστιανισμός σχεδόν όλης της Ευρώπης. Από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προσηλυτίστηκαν:

Αρχές 11ου Αι.: Ούγγροι & Πολωνοί σε κεντροανατολική Ευρώπη. Δανοί, Νορβηγοί & Σουηδοί σε Σκανδιναβία.

12ο &13ο Αι.: Πομερανοί (δυτικοσλάβικο φύλο). Πρώσοι, Λετονοί, Λιθουανοί (Βαλτικοί λαοί).

1200: Η λατινική Εκκλησία αριθμούσε 800 επισκοπές σε όλη την Ευρώπη.

  •  Τον 11ο Αι. οι Φράγκοι αρχίζουν να απωθούν τους μουσουλμάνους ανακαταλαμβάνοντας νησιά, πειρατικά ορμητήρια, που ήταν εγκατεστημένα σε Ανατολική Ισπανία και Τυνησία.
  • Οι Νορμανδοί παίρνοντας τη σκυτάλη από τους Βυζαντινούς, διαδραματίζουν αποφασιστικό ρόλο, κυριεύοντας τη Σικελία. Επίσης επιχειρούν σε Ιόνιο εναντίον Βυζαντίου απ’ το οποίο έχουν ήδη πάρει τη Ν. Ιταλία.
  • Οι πάπες Γρηγόριος Ζ’ (1073-1085) & Ουρβανός Β’ (1088-1099) συνέλαβαν το σχέδιο μιας εκστρατείας
    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΛΕΡΜΟΝ

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΛΕΡΜΟΝ

    που προορίζονταν, από τη μια μεριά στην απελευθέρωση του Πανάγιου Τάφου από την κυριαρχία των απίστων. Από την άλλη, να απωθήσει τους Τούρκους ώστε να επαναφέρει τη βυζαντινή κυριαρχία (με την ελπίδα να αποκατασταθεί η ενότητα της Εκκλησίας και να βοηθηθούν οι χριστιανοί της Ανατολής).

  • Η έκκληση του πάπα Ουρβανού Β’ στις 26 Νοεμβρίου 1096, μετά τη σύνοδο του Κλερμόν, παροτρύνει τους φεουδάρχες και ιππότες να γυρίσουν την πλάτη στις αδελφοκτόνες διαμάχες τους για να αφοσιωθούν σ’ αυτό το ριψοκίνδυνο έργο. Ως ανταμοιβή τούς προσφέρονταν η πλήρης άφεση αμαρτιών που συνδέεται με την επίσκεψη στον τάφο του Χριστού.

Το 1.095 μ.Χ, ο Ουρβανός Β’, συγκροτεί σύνοδο επισκόπων στη Γαλλία, στο

ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΩΝ

ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΩΝ

Κλερμόν, όπου απεύθυνε (κρινόμενη εκ των αποτελεσμάτων) μία από τις μεγαλύτερες ομιλίες της ιστορίας. Έτσι ξεκίνησε η 1η σταυροφορία. Ήταν ο 1ος από τους πολυάριθμους πολέμους που εξαπέλυσαν οι πάπες στους επόμενους 5 αιώνες (βασισμένοι στη δύναμη που τους έδινε το προνόμιο της άφεσης αμαρτιών)

ΠΗΓΕΣ

  1. Αρβελέρ Ελένη και Aymard Maurice (επιμ). Οι Ευρωπαίοι: Αρχαιότητα, Μεσαίωνας, Αναγέννηση, Γ’ Έκδοση, τ Α, Σαββάλας, Αθήνα 2003 (Les Europeens, 2000)
  2. Αρβελέρ Ελένη και Aymard Maurice (επιμ). Οι Ευρωπαίοι: Νεότερη και Σύγχρονη Εποχή, Β’ Έκδοση, τ Β, Σαββάλας, Αθήνα 2003 (Les Europeens, 2000)
  3. Ράπτης Κώστας, Γενική Ιστορία της Ευρώπης. Από τον 6ο έως τον 18ο αιώνα, ΕΑΠ, Πάτρα 1999
Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: