Skip to content

ΚΑΛΑ ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ – ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

06/06/2013

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΙΣΟΣ-ΚΑΛΑ ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ...

ΚΑΛΑ ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ – ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ (εκδ. γράμματα)

Στο βιβλίο αυτό ο Χρόνης Μίσσιος περιγράφει τη μακρά του Οδύσσεια και ταυτόχρονα τη τραγωδία της Ελληνικής αριστεράς από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έως και τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Στα δεκαέξι του καταδικάστηκε σε θάνατο λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων και έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια του, που κράτησε αρκετές δεκαετίες. Ο κατάλογος των φυλακίσεων και των εξοριών είναι μεγάλος: Κέρκυρα, Κηφισιά (φυλακές ανηλίκων), Κασσαβέτεια, Γιεντί Κουλέ, Αβέρωφ, Βόλος, Μακρόνησος, Αϊ Στράτης. Οι συνθήκες επιβίωσης προκαλούν δέος: εκτελέσεις συντρόφων, φρικτά βασανιστήρια και εξώθηση στην τρέλα, φυματίωση, απομόνωση, απεργίες πείνας.

Ωστόσο, παρά τις διαρκείς διώξεις, τις εξορίες, τις προδοσίες και τους άθλιους ψυχολογικούς εκβιασμούς, ο ίδιος παρέμεινε αλύγιστος ως το τέλος χωρίς να υπογράψει δήλωση μετάνοιας και χωρίς να απαρνηθεί τις ιδέες του ή την πολιτική δράση. Δεν μπορεί παρά να προκαλέσει συγκίνηση επίσης πώς μέσα σε αυτό το κλίμα παρέμεινε βαθιά ανθρώπινος μπαίνοντας στη θέση αυτών που δεν άντεξαν αλλά και όσων ενεπλάκησαν σε αυτή την ιστορία χωρίς να είναι απαραίτητα στην πρώτη γραμμή, με δικά του λόγια «Συλλογιέμαι καμιά φορά πως σ’ αυτή την ιστορία τα μετόπισθεν που λένε, είναι η μεγαλύτερη δυστυχία. Εμείς χτυπιόμασταν για κάποια πολύ μεγάλα πράγματα που μας κέρδισαν, που έτσι κι αλλιώς τα βαφτίσαμε ζωή. Για τα μετόπισθεν όμως, μανάδες, αδελφές, γυναίκες, παιδιά πολλές φορές αυτά ήταν ακατανόητα γιατί η ζωή μετριόταν αλλιώς».

Από την άλλη πολύ σημαντικό είναι επίσης πως ο συγγραφέας δεν περιορίζεται στην καταγγελία και τη διάσωση της ιστορικής μνήμης (πράγμα σημαντικότατο φυσικά) αλλά περνάει και στην αυτοκριτική και την κριτική της ηγεσίας της αριστεράς, τα συμπεράσματά του σκληρά και επώδυνα, κυρίως για αγωνιστές που θυσίασαν τη προσωπική τους ζωή για το όραμα μιας άλλης κοινωνίας «Η μεγάλη δυστυχία είναι που μας άφησαν σαν τις καλαμιές στον κάμπο, χωρίς προοπτική, χωρίς μύθο, χωρίς ιδεολογία, χωρίς ελπίδα, έρμους και έρημους, μ’ έναν άδειο ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας, να σέρνουμε το καρότσι της ζωής μας.».

Η γλώσσα τέλος ακριβώς επειδή δεν είναι λόγια, αλλά είναι αυτή της φυλακής, της εξορίας, του δρόμου προσδίδει ρεαλισμό στο κείμενο και εξυψώνει ακόμα περισσότερο αυτούς εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές της βάσης που σήκωσαν στις πλάτες τους το βαρύ φορτίο της αριστεράς εκείνα τα χρόνια. Με μία έννοια το βιβλίο αυτό προκαλεί απογοήτευση, καθώς είναι γεμάτο παράπονο, πίκρα, θυμό και από την αρχή ως το τέλος στάζει πόνο. Aπό την άλλη όμως, προκαλεί θαυμασμό και ελπίδα η ακλόνητη δύναμη της θέλησης του κοινωνικού αγωνιστή, του οραματιστή, του ανυπότακτου ανθρώπου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: