Skip to content

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ – ΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΛΙΚΕΡ

05/06/2013

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ – ΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΛΙΚΕΡ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ – ΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΛΙΚΕΡ (ΕΚΔ. Καστανιώτης)

Σίγουρα ο Ξανθούλης έχει ένα δικό του ιδιαίτερο διηγηματικό στυλ. Βέβαια για την καθεμία και τον καθένα Έλληνα μυθιστοριογράφο θα μπορούσε να γίνει η προηγούμενη παρατήρηση, όμως κατά την προσωπική μου εκτίμηση ο Ξανθούλης έχει ύφος που τον καθιστά άμεσα αναγνωρίσιμο όσον αφορά τον τρόπο διήγησης. Το πεθαμένο λικέρ ακτινογραφεί την ζωή μιας μικροαστικής οικογένειας του 50 από την οπτική γωνία του ενός εκ των διδύμων αδελφών που αποτελούν τα νεαρότερα μέλη της οικογένειας. Θα μπορούσε να πει κανείς πως η ιστορία ξεκινά αλλά και στηρίζεται συνάμα σε όλη της τη διάρκεια από ένα γεγονός που θα σκανδάλιζε την κυρίαρχη ηθική της εποχής που αναφέρεται, και όχι μόνο. Η πράξη αιμομιξείας και τα συναισθήματα που γεννά στους πρωταγωνιστές της – τους δύο μικρούς δίδυμους και την λίγο μεγαλύτερη αδελφή τους – αποτελεί τον καμβά στον οποίο ο συγγραφέας θα προσθέσει τα υπόλοιπα χρώματα αναπαριστώντας τη ζωή της οικογένειας. Τα διακριτά σημάδια της εποχής είναι εκεί: Τα τραύματα των πολιτικών παθών και οι μετεμφυλιακές διώξεις λόγω πολιτικών φρονημάτων, η μετάβαση σε μια νέα εποχή που απειλεί να κάνει οριστικά ανάμνηση την προπολεμική Ελλάδα, οι κινηματογραφικές επιτυχίες της εποχής, ακόμα και το «τέρας της αντιπαροχής» που δίνει την δυνατότητα στους μικροϊδιοκτήτες να ανασάνουν παραμορφώνοντας συνάμα το πρόσωπο της Αθήνας. Ωστόσο το κέντρο βάρους του μυθιστορήματος αποτελούν τα βιώματα και τα συναισθήματα ενός παιδιού που καρτερικά περιμένει τη στιγμή που θα μπει κι αυτό στην εφηβεία, όπως η μεγαλύτερη αδελφή του και λίγο αργότερα ο δίδυμος αδελφός του. Οι σχέσεις των τριών μεταξύ τους δημιουργούν ισχυρά και αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα αγάπης, ενοχής, θυμού, συνενοχής, τρυφερότητας, απελπισίας. Ο γάμος που διαδραμίζεται στο παραμελημένο υπόγειο, κέντρο της άλλοτε ανθηρής βιοτεχνίας παραγωγής του «πεθαμένου λικέρ» του παππού, θα χαραχτεί στην παιδική μνήμη σαν συγκλονιστικό σύμβολο της αγάπης μεταξύ των τριών αδελφών πριν την ταράξει ο εξίσου συγκλονιστικός ερχομός της εφηβείας. Ο τόπος αντανακλά την αγωνία ενός κόσμου που βρίσκεται στο μεταίχμιο της αλλαγής. Η σχέση με τη μητέρα και τον κόσμο των μεγάλων γενικότερα στηρίζεται σε λεπτές ισορροπίες, όπου η άμυνα των μικρότερων επιβάλει αντιδράσεις που κινούνται στο πεδίο ενός συγκαλημένου θυμού έως μιας απροκάλυπτης οργής, συμπεριλαμβανομένου ακόμα και του μίσους. Το γκρέμισμα του σπιτιού λόγω των ωφελημάτων της αντιπαροχής για τον αφηγητή δεν αποτελεί απλά την απώλεια ενός αγαπημένου χώρου, ούτε την αλλαγή του τρόπου ζωής σ’ έναν κόσμο που ούτως ή άλλως αλλάζει γρήγορα, σηματοδοτεί και την οριστική απώλεια των γλυκόπικρων αλλά σίγουρα μοναδικών παιδικών χρόνων.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: