Skip to content

Εκδήλωση στο Κέντρο «Αντιγόνη» : Κοινωνική ένταξη των προσφύγων

Κέντρο «Αντιγόνη» : Κοινωνική ένταξη των προσφύγων

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ-ΑΝΤΙΓΟΝΗ

  • Την Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου στις 5:30 μ.μ. – 9 μ.μ.
  • Χώρος: ΕΣΗΕΑ (οδός Ακαδημίας 20 – τρίτος όροφος) 

    16η ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ «ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ» – ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΓΑΣΙΩΝ :

Α΄ Ενότητα (17.30 – 19.00)

Σύντομος χαιρετισμός από τον Αντιπρόεδρο του Κέντρου «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» , και τ. ευρωβουλευτή κ. Μιχάλη Τρεμόπουλο

A. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΝΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

[ Συντονίζει η κ. Νάγια Τσελεπή, διδάκτορας του Τμήματος Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου και Συντονίστρια του Προγράμματος NIEM (National Integration Evaluation Mechanism) ]

1) «Η επόμενη μέρα της προσφυγικής κρίσης υποδοχής: προκλήσεις και καλές πρακτικές σε ζητήματα ένταξης».
( ομιλήτρια η κ. Μαριανέλλα Κλώκα, μέλος του Τμήματος Διεκδίκησης Δικαιωμάτων της PRAKSIS).

2) «Πολιτικές ένταξης προσφύγων και μεταναστών: Προβληματισμοί και προκλήσεις» (ομιλήτρια η κ. Ειρήνη Γαϊτάνου, διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών, εργαζόμενη στην ΑΡΣΙΣ)

3) «Από την Υποδοχή και την Προστασία, στην Εκπαίδευση και την Ένταξη» (ομιλήτρια η κ. Κωνσταντίνα Τσιλομελέκη , Επιστημονικά Υπεύθυνη Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων ΜΕΤΑδρασης )

Ακολουθεί συζήτηση

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ (19.00 – 19.30)

Β΄ Ενότητα (19.30 – 21.00)

Β. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΝΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ 

{Συντονίζει ο κ. Κώστας Κουσαξίδης, Βαλκανιολόγος, Πρόσωπο Αναφοράς για την Ένταξη στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης }

1) «Όψεις του ρόλου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στην ένταξη των προσφύγων : Αναζητώντας μια στρατηγική για τους μελλοντικούς συμπολίτες μας» (ομιλητής ο κ. Λευτέρης Παπαγιαννάκης, αρμόδιος Αντιδήμαρχος Αθηναίων για ζητήματα Μεταναστών, Προσφύγων και Δημοτικής Αποκέντρωσης)

2) ”Η υγειονομική κάλυψη των προσφύγων: παρόν και μέλλον” (ομιλήτρια η κ. Παναγιώτα Μαντή, κοινωνιολόγος Υγείας, υπεύθυνη σχεδιασμού υγειονομικής κάλυψης προσφύγων στο ΕΚΕΠΥ του Υπουργείου Υγείας)

3) «Ένταξη των Προσφύγων – Ενδυνάμωση της Κοινότητας – ειδικότερη αναφορά στους πρόσφυγες με αναπηρία» (ομιλήτρια η κ. Ξένια Πασσά, Βοηθός Προστασίας στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες)

Ακολουθεί συζήτηση

 

 

Advertisements

Τζαζ στη Στέγη_Marc Ribot & the Young Philadelphians

                              FOREVER YOUNG FOREVER PHILADELPHIAN

 

STEGI.jpg

Marc Ribot & The Young Philadelphians

 

20 Οκτωβρίου 2017

20:30

​Κεντρική Σκηνή

 

Μαρκ Ρίμπο: ένας μουσικός που κινείται στα όρια του no wave, της free jazz, της rock και της κουβανέζικης μουσικής έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα.

 

Ακούστε εδώ τον Marc Ribot σε μια διασκευή του “Hey Joe” με τους Medeski, Martin & Wood.


Μοναδικός συνθέτης και δημιουργός, έχει επενδύσει μουσικά ταινίες του Martin Scorsese, του Wim Wenders, του Robert Altman ενώ στις συνεργασίες του φιγουράρουν ονόματα όπως των Tom Waits, Elvis Costello, Robert Plant, John Zorn, Diana Krall, Elton John, Solomon Burke, Marianne Faithfull, Caetono Veloso, Madeleine Peyroux, Norah Jones, The Black Keys.

Το σχήμα με το οποίο θα εμφανιστεί στη Στέγη, οι Young Philadelphians, πατάει σε δύο μουσικές παραδόσεις: το ιδίωμα του Philly sound, δηλαδή την disco-soul που αναπτύχθηκε στη Φιλαδέλφεια των 70s, και τις Harmolodics, τη φιλοσοφική, αυτοσχεδιαστική μέθοδο του Ornette Coleman, κάτι ανάμεσα σε free και avant jazz, αλλά πολύ πιο πέρα από αυτές.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

http://www.sgt.gr/gre/SPG1950/

Εισιτήρια

https://tickets.sgt.gr/showProductList.html?idEvent=2004072

 

 

 

Λ. ΣΤΑΥΡΙΑNΟΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Λ. ΣΤΑΥΡΙΑNΟΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ (εκδ. ΟΕΔΒ) [ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ]

Λ. ΣΤΑΥΡΙΑΜΟΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Ήταν το βιβλίο της Ιστορίας που, ευτυχώς, πρόλαβα και διδάχτηκα στην Ά Λυκείου. Το βιβλίο αυτό άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο διδασκόταν μέχρι τότε το μάθημα  και για εμάς τους μαθητές αποτελούσε έναυσμα για προβληματισμό και συζητήσεις μέσα και έξω από τις σχολικές αίθουσες. Δυστυχώς, η προσπάθεια υπήρξε θνησιγενής, καθώς κάτω από το βάρος μεγάλων πολιτικών πιέσεων αποσύρθηκε! Εξακολουθεί να ¨συνυπάρχει¨ στη βιβλιοθήκη μου με άλλα ιστορικά εγχειρίδια και να τονίζει τη διαχρονικότητα για να μην πω την προφητική του διάσταση!

Στη δεκαετία του 1980 και συγκεκριμένα κατά την περίοδο 1984-1989 στα ελληνικά σχολεία διδασκόταν ένα εγχειρίδιο ιστορίας το οποίο δεν ακολουθούσε την πεπατημένη και παραβίαζε τους «κανόνες» και τα θέσφατα της σχολικής ιστορίας. Έφερε τον τίτλο Ιστορία του Ανθρώπινου Γένους και συγγραφέας του ήταν ο Λευτέρης Σταυριανός. Ο Λευτέρης Σταυριανός  ή Leften Stavrianos (1913-2004) υπήρξε ελληνοκαναδός ιστορικός. Καθηγητής σε καναδικά και αμερικανικά πανεπιστήμια δίδαξε παγκόσμια και σύγχρονη ελληνική και βαλκανική ιστορία. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της ολιστικής προσέγγισης και ερμηνείας της παγκόσμιας ιστορίας και της ιστορίας του ανθρώπου. Με πεδίο αναφοράς την κοινωνική ιστορία και με αφετηρία την εξελικτική ανθρωπολογία και το μαρξισμό, ο Σταυριανός εισηγήθηκε μια συνολική θεώρηση της εξέλιξης του ανθρώπου διασυνδέοντας σε παγκόσμια κλίμακα την πολιτική και στρατιωτική ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα με τις κοινωνικές και οικονομικές δομές, την τεχνολογία, την οικολογία, την εκπαίδευση, τις επικοινωνίες, τον καταναλωτισμό, τη μετανάστευση κ.ά. Ο Λευτέρης Σταυριανός προσέφερε σε μια πατρίδα που την φανταζόταν μέσα στη ρομαντική αχλή, όπως συνήθως βλέπουν την Ελλάδα οι Έλληνες της διασποράς, ένα βιβλίο ιστορίας που κανένας εδώ τότε δεν μπορούσε να διανοηθεί.

Ωστόσο, το εγχειρίδιο του Σταυριανού γνώρισε σφοδρές αντιδράσεις τόσο από συντηρητικούς κύκλους όσο και από κόμματα της αριστεράς. {…}

Ποια είναι τα στοιχεία που καθιστούσαν αυτό το σχολικό εγχειρίδιο επίμαχο; Θα περιοριστώ σε λίγες μόνο ενδεικτικές και, δυστυχώς, επίκαιρες επισημάνσεις:

Αντίθετα με τη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας, τα οποία ήταν (και εξακολουθούν να είναι) διαποτισμένα από μια εθνοκεντρική οπτική, ο Σταυριανός ήθελε οι μαθητές να είναι πρωτίστως πολίτες του κόσμου, ενώ ταυτόχρονα τους καλούσε να διατηρούν τα ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της πατρίδας τους και να απορρίπτουν συνειδητά τα καταναλωτικά πρότυπα της παγκοσμιοποίησης.

Απώτερος στόχος του ήταν να αποκαλύψει τις εγγενείς παθολογίες των σύγχρονων κοινωνιών και να τις συσχετίσει με ανάλογες παθολογίες παλαιότερων κοινωνικών συγκροτήσεων.

Οι δεκάδες παραδειγματικές περιπτώσεις που επικαλείται ο συγγραφέας –από την Ινδία και τις Φιλιππίνες ως τη Νιγηρία, την Κύπρο και τη Χιλή –αναδεικνύουν με εντυπωσιακή ενάργεια την αλληλεξάρτηση της τοπικότητας με την παγκοσμιότητα και κατατείνουν όλα σε ένα μήνυμα που αφορά όλους τους λαούς του πλανήτη, πλούσιους και φτωχούς: στην ανάγκη αντίστασης στα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας, καθώς και στην ανάγκη υπεράσπισης της πολιτισμικής ταυτότητας και των τοπικών θεσμών, πολιτικών και οικονομικών. Η υπεράσπιση της ετερότητας όμως, σύμφωνα με τον Σταυριανό, δεν πρέπει να γίνει  με την εσωστρέφεια, τον απομονωτισμό και την πολιτισμική περιχαράκωση, αλλά με τη διεύρυνση των δημοκρατικών θεσμών και τη διεθνοποίηση των προβλημάτων των τοπικών κοινωνιών, κάτι που μπορεί σήμερα να πραγματοποιηθεί με την αξιοποίηση των ΜΜΕ. Αυτό είναι, κατά την άποψή του, ένα από τα ισχυρότερα ειρηνικά όπλα που διαθέτουν οι λαοί του Τρίτου Κόσμου απέναντι στα ισχυρά κράτη και στα οικονομικά κέντρα που τους εκμεταλλεύονται.

Αυτό που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για κάποιον που θα επιχειρούσε σήμερα μια επικαιρική ανάγνωση του βιβλίου του Σταυριανού, είναι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει την έννοια του «Τρίτου Κόσμου».  Για την περίοδο 1400-1770 περιλαμβάνει στον Τρίτο Κόσμο την ανατολική Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Για την περίοδο 1770-1870 εντάσσει σε αυτόν τη Μέση Ανατολή και τις Ινδίες, ενώ ως το 1914 προσθέτει την Κίνα, τη Ρωσία και ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο. Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως «Τρίτος Κόσμος» ορίζεται το σύνολο των λαών που επιζητούν την απεξάρτησή τους από τις αποικιοκρατικές ή μη δυνάμεις που τους εκμεταλλεύονται. Υπ’ αυτή την έννοια στον Τρίτο Κόσμο υπάγονται ακόμη και τα κράτη της κεντρικής και νότιας Αμερικής, τα οποία τελούν υπό καθεστώς πολιτικής και οικονομικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης από επιχειρήσεις δυτικών συμφερόντων ή από κράτη, όπως οι ΗΠΑ. Αναρωτιέμαι, αν ζούσε σήμερα ο Σταυριανός και παρατηρούσε όσα συμβαίνουν στην καρδιά του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, στην Ελλάδα και όχι μόνο, αν θα εισηγούνταν την αρχή μιας νέας φάσης του Τρίτου Κόσμου, μιας φάσης που θα περιλάμβανε το σκληρό πυρήνα των κρατών του ευρωπαϊκού consensus.

Υπ’ αυτή την έννοια, υπό μια επικαιρική δηλαδή και διασταλτική προσέγγιση της έννοιας του Τρίτου κόσμου, θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον να δούμε πώς ο Σταυριανός ερμηνεύει το φαινόμενο της φτώχειας και της εξαθλίωσης των λαών του Τρίτου Κόσμου.
• Μεταξύ άλλων ο συγγραφέας αποδίδει την οικονομική εξαθλίωση και την πολιτική και κοινωνική αστάθεια που βιώνουν οι λαοί αυτοί
• στην απροκάλυπτη και ανεξέλεγκτη δράση των πολυεθνικών εταιριών στις χώρες του Τρίτου Κόσμου κυρίως στους τομείς της γεωργίας και της βιομηχανίας,
• στις ωμές πολιτικές παρεμβάσεις των δυτικών δυνάμεων που φτάνουν μέχρι την ανατροπή δημοκρατικών κυβερνήσεων,
• στον έλεγχο των ΜΜΕ και στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης,
• στις μεθοδεύσεις των δυτικών κρατών και των εταιριών τους που στοχεύουν στην υπαγωγή των μετααποικιακών κρατών σε καθεστώς οικονομικής υποτέλειας (δανεισμός, επενδύσεις) και
• στη βιομηχανοποίηση και στις τεχνολογικές εφαρμογές στην οικονομία και τις παραγωγικές δραστηριότητες των κατοίκων του Τρίτου Κόσμου, οι οποίες όχι μόνο δεν οδηγούν σε άνοδο του βιοτικού τους επιπέδου, αλλά αυξάνουν την ανεργία και γιγαντώνουν τα μεταναστευτικά ρεύματα προς τα αστικά κέντρα και τις δυτικές χώρες.
• Πρέπει να σημειωθεί ότι την περίοδο που διδασκόταν το εγχειρίδιο αυτό, στην Ελλάδα δεν υπήρχαν μετανάστες και, ως εκ τούτου, πολλά από τα ζητήματα που ο συγγραφέας θίγει, όπως η μετανάστευση, δεν άπτονταν των καθημερινών εμπειριών των μαθητών. Αν όμως το βιβλίο αυτό διδασκόταν σήμερα, θα ήταν επίκαιρο όσο ποτέ, δεδομένου ότι η Ελλάδα όχι μόνο έχει κατακλυστεί από εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιωμένους μετανάστες από την Ασία, την Αφρική και την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και υφίσταται με απροκάλυπτο τρόπο πολιτικές μεθοδεύσεις υπαγωγής της οικονομίας της σε καθεστώς υποτέλειας και διεθνούς ελέγχου –μεθοδεύσεις παρόμοιες με αυτές που ο Σταυριανός αναφέρει ότι εφαρμόζονταν στα δικτατορικά καθεστώτα των χωρών του Τρίτου Κόσμου πολλές δεκαετίες πριν.

Αντιγράφω το σχετικό απόσπασμα που αφορά στη δράση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τη διαπλοκή του με πολιτικούς και στρατιωτικούς φορείς και συμφέροντα: «Οι συγκαλυμμένες ενέργειες και δραστηριότητες, που έχουν ακτίνα δράσης σε ολόκληρο τον πλανήτη, πραγματοποιούνται κύρια από τις μυστικές υπηρεσίες και ο αριθμός τους είναι πράγματι εντυπωσιακός. Το σημαντικό γεγονός πάντως είναι ότι συνδυάζονται με δραστηριότητες των διεθνών οικονομικών Οργανισμών, όπως της Διεθνούς Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.). Επειδή οι Η.Π.Α. συνεισφέρουν κατά το μεγαλύτερο ποσοστό σε αυτούς τους οργανισμούς, ασκούν την επιρροή τους για τη διάθεση των δανείων. Τα δάνεια αυτά χορηγούνται κάτω από συγκεκριμένους όρους που επιβάλλουν συμπίεση των αμοιβών των εργαζομένων, διευκόλυνση της κερδοσκοπικής δραστηριότητας των ιδιωτικών επιχειρήσεων, περιστολή των κοινωνικών δαπανών κτλ., δηλαδή αναπαράγουν τις σχέσεις ανισότητας και στο εσωτερικό της χώρας μεταξύ της εργασίας και του κεφαλαίου και μεταξύ της χώρας αυτής και των πλουσίων χωρών. Τα δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα παρέχουν εγγυήσεις ότι δε θα πραγματοποιηθούν σημαντικές μεταβολές στις σχέσεις αυτές, γι’ αυτό και ενισχύονται και οικονομικά και στρατιωτικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Χιλή, τη Ν. Κορέα, τη Ν. Αφρική και την Ταϋλάνδη τα ποσά που χορηγήθηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αυξήθηκαν αλματωδώς, όταν ανέλαβαν την εξουσία δικτατορικά καθεστώτα» (σσ. 142-144).

Νομίζω ότι ακόμη και ο πιο καλόπιστος παρατηρητής των όσων συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας θα αναγνώριζε τις προφανείς ομοιότητες της δράσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όπως την περιέγραφε ο Λ. Σταυριανός στη δεκαετία του 1980 αναφερόμενος σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, με τις πολιτικές που υφίσταται η Ελλάδα σήμερα. Το κρίσιμο ερώτημα βέβαια είναι το γιατί. Γιατί πολιτικές που εφαρμόζονταν σε «υπανάπτυκτες» χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα και «πρόθυμους» συνεργάτες, τώρα κτυπούν τις πόρτες του «πολιτισμένου» δημοκρατικού δυτικού κόσμου; Το ζήτημα είναι ασφαλώς σύνθετο και δεν μπορεί κανείς να το προσεγγίσει μέσα στα στενά όρια ενός τέτοιου κειμένου. Είναι όμως φανερό ότι βρισκόμαστε σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό τοπίο, όπου στο όνομα των «κανόνων της αγοράς» μεταλλάσσονται έννοιες που ως τώρα θεωρούσαμε σχεδόν αυτονόητα θετικές: η Ευρώπη, η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η εκπαίδευση, η εργασία.

Ωστόσο ο Λευτέρης Σταυριανός δεν ήταν απαισιόδοξος. Το όραμά του για το αύριο συνοψίζεται στο τρίπτυχο Δημοκρατία-Εκπαίδευση-Ενημέρωση. Ως δημοκρατία εννοεί το πολίτευμα που στηρίζεται στην ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων και στην άσκηση της εξουσίας (συμμετοχική δημοκρατία) και όχι τις αντιπροσωπευτικές εκδοχές με τις οποίες εφαρμόζεται στα δυτικά κράτη (αντιπροσωπευτική δημοκρατία). Ακολούθως, προτείνει τη δημιουργία εκπαιδευτικών συστημάτων στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, τα οποία θα υπηρετούν την κοινωνική πρόοδο και αλλαγή και όχι τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Τέλος, υποστηρίζει τη διαρκή ενημέρωση των πολιτών όλου του πλανήτη, η οποία μπορεί  να προσφέρει στους λαούς του Τρίτου Κόσμου (και όχι μόνο, θα προσθέταμε σήμερα) διεθνή στήριξη, ώστε να αποτρέψει τις ωμές, πραξικοπηματικές επεμβάσεις που πραγματοποιούν σε αυτούς  τα πλούσια δυτικά κράτη.

Το θέμα μας λοιπόν σήμερα είναι η παιδεία. Είναι η παιδεία που αποτύχαμε να δώσουμε σε όλους τους συμπολίτες μας που βιώνουν τον πανικό της απώλειας της καταναλωτικής τους ευδαιμονίας περιμένοντας στις ουρές μπροστά στα ΑΤΜ των τραπεζών. Στην ουσία, αυτό στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε είναι ένα  δίλημμα που αφορά στην ανθρωπολογική ιδιοσυστασία των επόμενων κοινωνιών μας: Θέλουμε αφελείς τεχνοκράτες και τεχνοκρατούμενους υπηκόους ή κριτικά σκεπτόμενους πολίτες; Ή, με μια άλλη διατύπωση, θέλουμε πράγματι η εκπαίδευσή μας να παράγει πολίτες που δεν χειραγωγούνται;

Αν η απάντησή μας είναι ειλικρινά θετική, τότε οφείλουμε να συμπεριλάβουμε στους πυλώνες της εκπαίδευσης που ευαγγελιζόμαστε την πολιτική παιδεία, βασική παράμετρος της οποίας είναι και η διδασκαλία της ιστορίας. Ίσως έτσι θα πετύχουμε επιτέλους να απεγκλωβιστούμε από το αγωνιώδες ψυχωσικό ερώτημα «τώρα τι κάνουμε;», το οποίο σαν ηχώ διαχέεται διαρκώς γύρω μας και μέσα μας και εμποδίζει κάθε νηφάλια και ορθολογική διαχείριση της κρίσης…

Διασκευασμένο άρθρο του Άγγελου Α. Παληκίδη, Λέκτορα Διδακτικής της Ιστορίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

ΠΗΓΗ: http://eranistria.blogspot.gr/

ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ BLOG: ΙΣΤΟΡΙΑ-ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ένα σπουδαίο σχολικό εγχειρίδιο που αποσύρθηκε έπειτα από τις αφόρητες πιέσεις της εκκλησίας
Ένα πραγματικά υπέροχο και πρωτοπόρο για την εποχή του σχολικό βιβλίο! Δεν είναι τυχαίο που εξαφανίστηκε άρον άρον, μέσα στις αλλαγές που έφερε το «βρώμικο 89» και την άνοδο της τότε συντηρητικής & οικονομικά ακραία (νεο)φιλελεύθερης κυβέρνησης, ούτε οι αφόρητες πιέσεις της εκκλησίας για απόσυρσή του. Προσωπικά, σημάδεψε τον τρόπο σκέψης μου κι αποτελεί το πρώτο και μοναδικό σχολικό εγχειρίδιο που έρχεται αυθόρμητα στη μνήμη μου σαν αναπολώ τα σχολικά χρόνια. Αργότερα, το αναζήτησα κι ευτυχώς το εντόπισα στο Μοναστηράκι.

@n. @vlonis

To όνομά μου είναι Τζαίημς Ντην του Γιώργου Χρονά, στην Ελληνοκεντρική Ένωση-Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

thumbnail_James-Dean-Afissa-212x300

 

Ο Τζαίημς Ντην στην Ελληνοκεντρική Ένωση

 

Την Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017, στις 7.30 μ.μ., στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, Μασσαλίας 22, η παράστασή μας: Το όνομά μου είναι Τζαίημς Ντην, με τον Αγησίλαο Σιούνα (Τζαίημς Ντην), την Δανάη Δημητροπούλου (Άννα Μαρία Πιεράντζελι και Έρθα Κιτ), τον Γιώργο Χρονά (φρουρά). Ο Τζαίημς Ντην επιστρέφει στην χώρα του – την Αμερική με την ελληνική (του) γλώσσα. Την γλώσσα μας. Σκηνικά – κοστούμια Έβελυν Σιούπη. Βίντεο Χρήστος Δήμας. Βοηθός σκηνοθέτη Κωνσταντίνος Μπούρας.

Είσοδος ελεύθερη.

 

Ο Τ.Σ. Έλιοτ και η «Έρημη Χώρα» του

Ο Τ.Σ. Έλιοτ και η «Έρημη Χώρα» του [Αναδημοσίευση]

106883-ts-eliot-014

Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1888 στο St Louis στο Missouri έρχεται στον κόσμο ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ου αιώνα ο Τόμας Στερνς Έλιοτ (Thomas Stearns Eliot).

«Είπανε εναντίον του πως αφήνει τον αναγνώστη μέσα στη στεγνή, στέρφα και άνυδρη Έρημη Χώρα, μόνο, χωρίς ελπίδα σωτηρίας. Αυτό θα ήταν αλήθεια αν ο Έλιοτ δεν είχε δημιουργήσει ποίηση. Και η ποίηση όσο απελπισμένη κι αν είναι, μας σώζει πάντα, με κάποιον τρόπο, από την ταραχή των παθών», γράφει ο Γιώργος Σεφέρης για τον Τ.Σ. Έλιοτ.

Η «Έρημη Χώρα», που έχει μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες, αναγνωρίζεται ως το κορυφαίο έργο του νομπελίστα ποιητή Τόμας Στερνς Έλιοτ. «Έρημη Χώρα» – Μετάφραση: Γιώργος Σεφέρης

 

Και ένα μελοποιημένο ποίημα…

Το συγκρότημα «Τρύπες» μελοποιούν για την ταινία «Η Εποχή των Δολοφόνων» του Νίκου Γραμματικού το ποίημα του Τ.Σ. Έλιοτ «Marina». Το τραγούδι έχει τίτλο «Σημαίνοντας Θάνατο» και κυκλοφόρησε σε 45αρι, μαζί με ακόμα τρία τραγούδια από την ταινία. Επίσης εμπεριέχεται και στον δίσκο «Υπέροχο Τίποτα» (Γιάννης Αγγελάκας/ Γιώργος Καρράς).

 

ΠΗΓΗ: http://tvxs.gr/

 

 

 

 

 

Μπορούμε να αλλάξουμε! Γιώργος Κολέμπας

Μπορούμε να αλλάξουμε! Γιώργος Κολέμπας [Αναδημοσίευση

kolebas.jpg    Τα γονίδια, ο καπιταλισμός, η πολιτική εξουσία ή η έλλειψη εκπαίδευσης είναι υπεύθυνες για το γεγονός ότι η μετάβαση σε μια βιώσιμη κοινωνία δεν επιτυγχάνεται, παρόλο που το θέλουμε αρκετοί-με την έννοια του κρίσιμου αριθμού-πολίτες;

Όταν, για μια ακόμη φορά για παράδειγμα, το σχέδιο κάποιου να καταναλώσει λιγότερο κρέας και γλυκά αποτυγχάνει, ποια είναι η πραγματική αιτία; Τι οδηγεί τους ανθρώπους και τις κοινωνίες να επιλέγουν μέσα που φέρνουν την αλλαγή, ή μέσα που την εμποδίζουν; Είναι ερωτήματα που διαμορφώνουν τον πυρήνα της σκέψης, όσων ακόμα ενδιαφέρονται πραγματικά για τις πολιτικές που αφορούν στο συλλογικό ή ατομικό μας μέλλον.
Πως μπορούμε να αλλάζουμε τον εαυτό μας, να πετυχαίνουμε κοινωνικές αλλαγές, πέρα από την κριτική του καπιταλισμού και μην περιμένοντας την «Επανάσταση που θα τα αλλάξει όλα με μιας»;

Η απλή συζήτηση για την κρίση της ΕΕ ή για την αειφορία – που γίνεται στους κύκλους των μορφωμένων, οι οποίοι σημειωτέον  είναι και οι μεγαλύτεροι ρυπαντές – βοηθά μόνο μερικώς, αν εξακολουθεί να περιορίζεται στην έρευνα για τον εγκέφαλο, την ατομική και κοινωνική συνείδηση  ή την κριτική του καπιταλισμού. Αν όμως είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τα συναισθήματα και κυρίως τις ασυνείδητες-και ταυτόχρονα μεταβαλλόμενες-επιθυμίες και απόψεις του ανθρώπου για την καθημερινότητά του, τότε θα μπορούμε καλύτερα να κατανοήσουμε τις δυνατότητες για κοινωνική και ατομική αλλαγή, ώστε να δράσουμε εποικοδομητικά για την υλοποίησή τους. Χωρίς να μιλάμε μονοδιάστατα και να τα «ρίχνουμε» όλα στον καπιταλισμό, ή να πέφτουμε σε μια μοντέρνα μεν, αλλά αναποτελεσματική επαναστατική ρητορική.

Νέες προοπτικές μέσω της ολιστικής αντίληψης και διεπιστημονικότητας

Ιστορικά παραδείγματα επιτυχημένων ή αποτυχημένων αλλαγών βοηθούν επίσης στην κατανόηση. Πώς προέκυψε πραγματικά η έννοια της ανάπτυξης, για παράδειγμα; Και είναι εξηγήσιμη η εμφάνιση των ολοκληρωτικών καθεστώτων του εικοστού αιώνα μόνο με την επίκληση αυταρχικών πολιτιστικών παραδόσεων, οικονομικών κρίσεων, χρήσης βίας και φαινομενικά χαρισματικών ηγετών;

Μόνο αυτοί που το καταλαβαίνουν αυτό μπορούν να έχουν και το κλειδί για την κοινωνική και προσωπική αλλαγή. Είναι βασικά αναγκαίο, για έναν περαιτέρω προβληματισμό σχετικά με την αλλαγή, να τερματισθεί η μονόπλευρη αντιμετώπιση του θέματος και η αμοιβαία αγνόηση των διαφόρων επιστημονικών κλάδων της κοινωνικής και ατομικής συμπεριφοράς. Οι οικονομολόγοι ενάντια στους κοινωνιολόγους, οι ψυχολόγοι κατά των εθνολόγων και των κοινωνιοβιολόγων κ.λπ. Για να ανοίξει μια νέα προοπτική, θα πρέπει να τελειώνουμε με την μονομέρεια και την αντιπαλότητα και να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα ολιστικά και διεπιστημονικά, ώστε να αποκτήσουμε όσο γίνεται πιο ολιστική αντίληψη για την κοινωνική και ατομική εξέλιξη στο πεδίο της καθημερινότητας.

Υπάρχουν όρια στις τεχνικές λύσεις

Το πιο σημαντικό, αλλά όχι και μοναδικό παράδειγμα, είναι η προστασία του κλίματος. Η Συμφωνία για το Κλίμα του Παρισιού ορίζει ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη πρέπει να περιορισθεί κάτω από δύο βαθμούς, κατά προτίμηση στον 1,5 βαθμό της κλίμακας Κελσίου. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πετύχουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μηδενικές εκπομπές μέχρι το 2038 ή το 2027 αντίστοιχα. Σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της θέρμανσης κτιρίων, της ενεργειακής χρήσης καυσίμων ή των λιπασμάτων. Ωστόσο, για τις δραστικές συνέπειες που συνδέονται με όλα αυτά δεν γίνεται συζήτηση σχεδόν από κανέναν. Η προστασία του κλίματος και η ανάπτυξη συμβαδίζουν, στο βαθμό που βασίζονται αποκλειστικά σε τεχνικές επιλογές, όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και η ενεργειακή απόδοση για την αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, θερμότητας, κίνησης ή λιπασμάτων. Μπορεί να πουληθεί νέα τεχνολογία και έτσι να επιτευχθεί «ανάπτυξη» για το κεφάλαιο που έχει επενδυθεί στον τομέα. Αλλά μόνο με τη βοήθεια της τεχνολογίας, δεν επιτυγχάνονται οι προαναφερόμενοι στόχοι. Η πρόκληση της κλιματικής αλλαγής είναι απλά πάρα πολύ μεγάλη, για να είναι μόνο θέμα τεχνολογίας!

Εξάλλου, τεχνικά γινόμαστε μεν καλύτεροι, αλλά ταυτόχρονα αυξάνουμε τη χρήση υλικών και ενέργειας, πράγμα που σημαίνει ότι παράγονται όλο και περισσότερες εκπομπές. Επιπλέον, λείπουν και κάποιες αποτελεσματικές τεχνικές λύσεις για ορισμένους τομείς εκπομπών, για παράδειγμα στη γεωργία. Οι προηγούμενες στατιστικές και προβλέψεις βασίζονται επίσης σε ωραιοποιημένους μαζικούς υπολογισμούς. Οι βιομηχανικές χώρες όπως π.χ. η Γερμανία ισχυρίζονται ότι μειώνουν τις εκπομπές, αλλά στην πραγματικότητα ο βιομηχανικός και μεταβιομηχανικός τρόπος ζωής σε αυτές τις χώρες τις αυξάνει. Ο τρόπος ζωής μας μεταφέρει τις εκπομπές απλώς στις αναδυόμενες αγορές των υπο «ανάπτυξη» χωρών, καθώς τα καταναλωτικά μας προϊόντα προέρχονται όλο και περισσότερο από εκεί.

Εκτός αυτού, όλοι μιλάνε για το κλίμα. Όμως θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ταυτόχρονα και άλλα οικολογικά προβλήματα- όπως π.χ. η υποβάθμιση των εδαφών και των οικοσυστημάτων- που θέτουν εξίσου μακροπρόθεσμα σε κίνδυνο την ανθρώπινη ύπαρξη. Η λύση είναι προφανής: να δώσουμε περισσότερο χώρο στη φύση! Η τεχνολογία από μόνη της, είναι ακόμη λιγότερο επαρκής σε αυτές τις περιπτώσεις από ό,τι για την προστασία του κλίματος.

Δεν υπάρχει βιωσιμότητα χωρίς αλλαγή του τρόπου ζωής

Εκτός από την πράσινη τεχνολογία, η προστασία του περιβάλλοντος απαιτεί επίσης έναν πιο χαλαρό-στηριγμένο στην επάρκεια και όχι στην υπερκατανάλωση- τρόπο ζωής. Έτσι δεν αρκεί π.χ. να οδηγούμε μόνο πιο αποδοτικά και ενεργειακά αναβαθμισμένα αυτοκίνητα. Θα χρειασθεί να περπατήσουμε ξανά, ή να χρησιμοποιήσουμε το ποδήλατο, το λεωφορείο και το τρένο. Ενάντια σε αυτήν την δυσάρεστη αλήθεια, δεν βοηθά κανένα πακέτο ψευδαίσθησης, όπως π.χ. των αναδασώσεων, ώστε τα δένδρα να δεσμεύσουν τις εκπομπές που αποσταθεροποιούν το κλίμα. Το μέγεθος των απαραίτητων για αυτό αναδασώσεων, θα πρέπει να είναι τόσο γιγαντιαίο, που θα είναι αδύνατο να τις κάνουμε.

Επομένως, η στροφή προς μια πιο βιώσιμη κοινωνία δεν λειτουργεί χωρίς έναν νέο τρόπο ζωής. Πρέπει να καταναλώνουμε λιγότερα. Έτσι, ενόσω θα επικρατεί η αγορά, θα πωλούνται επίσης λιγότερα. Για παράδειγμα, σημαντικά λιγότερες πτήσεις μακρινών διακοπών ή αυτοκίνητα. Ο τερματισμός της «αναπτυξιακής» κοινωνίας είναι εφικτός μόνο με ένα καλό ξεκίνημα από τις βιομηχανικές χώρες, οι οποίες υποτίθεται ότι ηγούνται της προστασίας του κλίματος βάσει των συμφωνιών του Παρισιού. Από αυτό δεν μπορούμε να ξεφεύγουμε ούτε με το όραμα ενός καθαρού κόσμου υπηρεσιών, χωρίς κανένα οικολογικό αποτύπωμα, όπως το προτείνουν κάποιοι επιστήμονες ή οραματιστές διανοούμενοι. Γιατί και ένας κόσμος υπηρεσιών, όπως των πτήσεων ή των τεχνολογιών πληροφορικής, καταναλώνει πολλούς πόρους.

Πρόκληση μετάβασης

Το πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και είναι βασικό: Μέχρι σήμερα, κεντρικοί κοινωνικοί θεσμοί, όπως η αγορά εργασίας, το συνταξιοδοτικό σύστημα, οι τράπεζες και το σύστημα δημόσιου χρέους, εξαρτώνται από την «ανάπτυξη». Οι εναλλακτικές έννοιες για την απελευθέρωσή τους από τους περιορισμούς της «ανάπτυξης»-όπως π.χ. η ιδέα της μείωσης του ωραρίου εργασίας-  δεν έχουν προχωρήσει μέχρι στιγμής. Υπάρχει έλλειψη ιδεών για τη δύσκολη μεταβατική φάση στην μετά την «ανάπτυξη εποχή». Για την μετάβαση δηλαδή στην φάση της «αποανάπτυξης», χωρίς μεγάλες καταστροφές και κοινωνικές αναταραχές, όπως έχουμε βιώσει στις χώρες της Ευρωκρίσης, όπου η «ανάπτυξη» μετατράπηκε σε συρρίκνωση-και όχι σε αποανάπτυξη- μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα.

Θα έχουμε τύχη μέσα από τη συνεργασία;

Πολλοί υποστηρικτές της αποανάπτυξης δεν θεωρούν ως πρόβλημα, τα παραπάνω. Τελικά, η συρρίκνωση θα οδηγήσει σταδιακά σε μια βασισμένη και προσανατολισμένη στην αλληλεγγύη και το κοινό καλό οικονομία- όπως λένε και σε αυτούς ανήκω και γω-συμπεριλαμβανομένων των αντίστοιχων πολιτικών πλειοψηφιών. Χωρίς τον καπιταλισμό, οι άνθρωποι θα ήταν πιο ευτυχισμένοι, γιατί τότε ο ανταγωνισμός θα είχε ξεπερασθεί. Ο άνθρωπος είναι κυρίως συνεργατικός ή ακόμα και αλτρουιστής. Είναι ο καπιταλισμός που τον διαμορφώνει ως εγωιστή.

Αλλά αυτό είναι πολύ απλοϊκό. Όπως δείχνουν οι έρευνες για την ευτυχία και τον βαθμό ικανοποίησης, οι έννοιες αυτές είναι σχετικές. Είναι κανείς πιο ευτυχής π.χ. αν συμπράττει ή συμβαδίζει ή κάνει καλή παρέα με άλλους, παρά αν απολαμβάνει μόνος ένα μακρινό ταξίδι στη Μαλαισία. Μια πιο πλήρης συνολικά ζωή μπορεί να κάνει πιο ευτυχισμένο τον άνθρωπο, ειδικά εάν αισθάνεται αποδεκτός από τους γύρω του. Αλλά όταν οι άνθρωποι έχουν περισσότερα-πιθανώς αχρείαστα-στην κατοχή τους, σε σχέση με τους άλλους γύρω τους, αυτό συχνά τους αυξάνει τις προσδοκίες και τις επιθυμίες, καθώς και τα σκαλοπάτια στην κλίμακα της ευτυχίας. Και δεν ονειρεύονται όλοι να καλλιεργούν τη δική τους τροφή σε αγροκτήματα, αντί να πηγαίνουν στο καπιταλιστικό σούπερ μάρκετ.

Οι κανόνες για την καθημερινότητα δεν είναι δοσμένοι από το παρελθόν

Η πολιτιστική επιρροή του καπιταλισμού είναι πολύ σημαντική: Γιατί εκτός από βιολογική, ο άνθρωπος είναι και κοινωνική κατασκευή[1]. Και τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του περνούν και στο DNA του. Υπάρχει λοιπόν και μια βιολογική εξέλιξη που κάνει τον άνθρωπο να έχει μια τάση προς τον εγωισμό. Στις δύσκολες καταστάσεις επικρατεί η ανάγκη για συνεργασία, αφού η ανθρώπινη ομάδα και οι συλλογική δράση βοηθά και το άτομο να αντεπεξέλθει καλύτερα σε αυτές[2].    Όταν όμως δεν υπάρχουν δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες, τότε η τάση προς τη συνεργασία είναι περιορισμένη. Και αυτό φαίνεται ιδιαίτερα σήμερα στις καπιταλιστικές κοινωνίες της «αφθονίας» και του καταναλωτισμού σε σχέση με το ζήτημα της αλλαγής του κλίματος, όπου απαιτείται συνεργασία σε παγκόσμιο επίπεδο. Επειδή ακόμα δεν είναι ορατές οι δύσκολες καταστάσεις και οι κλιματικές εξελίξεις, οι οποίες θα συνοδευτούν από οικολογική και κοινωνική κατάρρευση- καταστροφή, επικρατεί το μικροπρόθεσμο συμφέρον και ο εγωιστικός υπολογισμός. Όσον αφορά για παράδειγμα στα άμεσα μέτρα που πρέπει να αποφασισθούν και να εφαρμοστούν. Ιδίως στις «αναπτυγμένες» κοινωνίες. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τους τεχνοκράτες ή τους πολιτικούς αυτών των κοινωνιών, αλλά και με τους απλούς πολίτες, που έχουν συνηθίσει στην κακώς εννοούμενη «ευμάρεια».

Στις «αναπτυγμένες» κοινωνίες συνυπάρχουμε όλοι με τον κόσμο της «ανάπτυξης» μέσω των θέσεων μισθωτής εργασίας, των καταναλωτικών μας επιθυμιών ή των συνταξιοδοτικών μας ταμείων, που επενδύουν σε «αναπτυξιακές» ιδιωτικές ή κρατικές οικονομικές δραστηριότητες για την επίτευξη κερδών. Και ενεργούμε μόνο λογικά. Οι τάσεις μας προς την υπερβολική άνεση, τη συνήθεια, την υποταγή, τις προσδοκίες και την κανονικότητα περιπλέκουν κάθε θεμελιώδη αλλαγή. Όταν μπαίνουμε στο αεροπλάνο το χειμώνα για να περάσουμε κάποιες μέρες με ήλιο και ζέστη στις τροπικές χώρες και νησιά, δεν αισθανόμαστε τίποτα από την κλιματική καταστροφή και τα όρια της «ανάπτυξης». Είναι απαραίτητο να λάβουμε υπόψη μας για κάθε επιδιωκόμενη ουσιαστική αλλαγή, ότι κάποια πράγματα δε μπορούμε να τα αλλάξουμε, είτε ως κοινωνία είτε ως άτομα. Η βασική δομή των ανθρώπινων συναισθημάτων είναι δύσκολο να αλλάξει, όπως και η κυριαρχούσα (όχι βέβαια και αποκλειστική) κατεύθυνση της ανθρώπινης πράξης και στάσης. Από την άλλη πλευρά, οι αξίες και οι κανόνες της κανονικότητας είναι μεταβλητές συναρτήσεις – και αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ως πραγματικό όφελος είναι επίσης επιδεκτικό σε κοινωνική επίδραση και επιρροή. Σε όλες αυτές τις πτυχές της καθημερινότητας των ανθρώπων, εκφράζεται και υπάρχει μια μεγάλη δόση πολιτισμού και κουλτούρας, ακόμη και αν οι ανθρώπινες βασικές δομές αποτελούν μέρος της εξελικτικής ιστορίας. Πως μπορεί να επιτευχθεί μια θετική τέτοια επιρροή;

Αν δημιουργούμε συλλογικές συνθήκες καθημερινής ύπαρξης, τότε μπορούμε να αναρωτιόμαστε και να αμφισβητούμε τις κυρίαρχες κανονικότητες. Μπορούμε να αλλάζουμε τις κινητήριες πολιτικές δομές που θα μας οδηγούν και σε αλλαγή του τρόπου σκέψης και του φαντασιακού μας για το τι είναι κανονικότητα. Αυτές οι διεργασίες μπορούν να βάλουν σε κίνηση και αρκετά μεγάλες κοινωνικές αλλαγές στις λεγόμενες «μεγάλες» κοινωνικές σχέσεις. Αλλά ακόμη και στο επίπεδο των «μικρών» καθημερινών διανθρώπινων σχέσεων, μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, κοιτάζοντας περισσότερο και πιο διεισδυτικά στον περιπλεγμένο συναισθηματικό μας κόσμο που δεν έχει να κάνει μόνο με τα γενικά θέματα βιωσιμότητας και αειφορίας, αλλά, επίσης, και με καθημερινά θέματα όπως π.χ. η επιδίωξη της αλλαγής στη διατροφή μας ή το τρέξιμο στις έξι το πρωί.

Και εδώ ακριβώς οι έννοιες ή οι συνταγές για έναν κόσμο αποανάπτυξης δεν πρέπει να αφορούν μόνο στον νέο ανθρωπολογικό τύπο που θα κατέβει ξαφνικά από τον ουρανό, γιατί έτσι θα παραμείνουν άσχετες ουτοπίες. Θα πρέπει να έχουν σχέση με τον υπάρχοντα τύπο ανθρώπου, που όμως μπορεί να αλλάξει μέσα από τη συμμετοχή στις συλλογικές πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες. Μόνο έτσι μπορεί να προκύψει η αλλαγή του και η διαμόρφωση του καινούργιου. Η ατομική ωφελιμιστική στάση, οι απόψεις για την κανονικότητα και το αξιακό μας σύστημα μπορούν να εξελιχθούν παραπέρα μέσα από την αλληλεπίδραση των διαφόρων δρώντων προσώπων στις συλλογικές αυτές διεργασίες.Παραδείγματα τέτοιων συλλογικών διεργασιών αναφέρονται αναλυτικά στο βιβλίο μου για τον «Σύγχρονο Κοινοτισμό»[3].

* Γιώργος Κολέμπας, http://www.topikopoiisi.eu/

[1] Όπως το διατυπώνουμε με τον Γιάννη Μπίλλα στο βιβλίο μας «Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης»(εκδόσεις των συναδέλφων): «Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς. Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής,Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής, της αλλοτρίωσης, είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε».
[2] Κατά τη διαδρομή της ανθρώπινης εξέλιξης αυτό υπαγόρευε και η βιολογία του ανθρώπινου είδους, σαν λογικού όντος, που έβλεπε πάντα τα πλεονεκτήματα του «συνυπάρχειν», «συμβιώνειν», «συμπράτειν» και «συναποφασίζειν».
[3] http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/503

Πηγή: http://tvxs.gr/

Τα Μπαλέτα Μπολσόι στο Ηρώδειο

 

Τα Μπαλέτα Μπολσόι στο Ηρώδειο (Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης και την Τρίτη 19 και Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα).

BOLSOI-1

Η πολιτιστική εταιρία Λάβρυς παρουσιάζει, μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 4 Μαΐου στην Μόσχα, το αφιέρωμα των περίφημων Μπαλέτων Μπολσόι στον Μιχαήλ Λαβρόφσκι, την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης και την Τρίτη 19 και Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα.

Στο πιο μεγάλο χορευτικό γεγονός φέτος στη χώρα μας, σε μία λαμπρή επετειακή παραγωγή τους, αφιερωμένη στα 75 χρόνια τού μεγάλου χορευτή, χορογράφου και δασκάλου τους. Με τον μοναδικό Ιβάν Βασίλιεφ που πρόσφατα αποθεώθηκε στις sold out εμφανίσεις του στο Μέγαρο, να πρωτοστατεί μεταξύ των πρώτων χορευτών των Μπολσόι, αλλά και του Corps de Ballet των φημισμένων μπαλέτων, σε μία αληθινά μοναδική στιγμή απ’ όλες τις απόψεις. Μία πολύ ξεχωριστή και ιδιαίτερα παράσταση, αφού εκτός από την εκπληκτική και σπάνια αυτή σύνοδο αστέρων, εμφανίζεται σ’ αυτήν επί σκηνής μετά από πολλά χρόνια, ο ίδιος ο Μιχαήλ Λαβρόφσκι. 

Ο Μιχαήλ Λαβρόφσκι υπήρξε Καλλιτεχνικός Διευθυντής τόσο του Θεάτρου Στανισλάφσκι, όσο και της Ακαδημίας χορού της Μόσχας. Ως σολίστας χόρεψε όλους τους πρώτους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου υπό την καθοδήγηση των μεγαλύτερων χορογράφων, ενώ ως χορογράφος δημιούργησε δικά του αριστουργηματικά έργα και καθοδήγησε τους διασημότερους πρωταγωνιστές. Τέλος ως ο «σπουδαιότερος δάσκαλος χορού στην ιστορία του ρώσικου μπαλέτου», ανέδειξε τους κορυφαίους σολίστες και τους σούπερ σταρς της διεθνούς χορευτικής σκηνής των δύο τελευταίων γενεών, πολλούς από τους οποίους θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε σε αυτές τις τρεις μοναδικές παραστάσεις και στην Ελλάδα.

Το επετειακό αφιέρωμα για τα 75 χρόνια τού Μιχαήλ Λαβρόφσκι είναι γεμάτο από μοναδικές στιγμές. Το πρόγραμμα αποτελείται από δύο μέρη:

  • Στο πρώτο το κοινό θα απολαύσει την περίφημη χορογραφία του Λαβρόφσκι «ΚΑΖΑΝΟΒΑΣ» σε μία one act full ballet παράσταση. 
  • Στο δεύτερο θα δούμε το περίφημο «ΝΙΖΙΝΣΚΙ», αφιερωμένο στον αλησμόνητο σολίστα, τον «επί γης Θεό του χορού», τον πρώτο σταρ χορευτή στην ιστορία του μπαλέτου, τον άνθρωπο που έκανε το πλατύ κοινό ν’ αγαπήσει αυτήν την τέχνη. Φυσικά τον ρόλο του δεν θα μπορούσε να τον υποδυθεί κανείς άλλος από τον σημερινό «επί γης θεό του χορού», τον Ιβάν Βασίλιεφ, που μάλιστα συμπρωταγωνιστεί εδώ με τον τιμώμενο Μιχαήλ Λαβρόφσκι. Σε μία άκρως συγκινητική και συγκλονιστική συνεύρεση δύο «ιερών τεράτων», που θα χαραχθεί με ανεξίτηλα γράμματα στην μνήμη των τυχερών θεατών, αλλά και στην παγκόσμια χορευτική ιστορία.
BOLSOI-2

Επίσης συνυπάρχουν αποσπάσματα από παραστάσεις που χορογράφησε ο Λαβρόφσκι όπως η «Ρωσίδα Μπαλαρίνα», αλλά και χόρεψε ο ίδιος, φυσικά με το αντάτζιο από τον Σπάρτακο και το Grand Pas de Deux από τον Δον Κιχώτη σε περίοπτη θέση, αφού είναι δύο μπαλέτα στα οποία μεγαλούργησε. Και τέλος, τα Μπολσόι μας επιφυλάσσουν μια ευχάριστη έκπληξη. Θα παρουσιάσουν σε παγκόσμια πρώτη, ένα κομμάτι από την όπερα – μπαλέτο ΑΜΟΚ που έχει προγραμματιστεί να παρουσιαστεί το 2018 (!) σε σκηνοθεσία και χορογραφία πάντα του Λαβρόφσκι.

Ένα σημαντικό αφιέρωμα λοιπόν, μια μεγάλη στιγμή όπου η πιο πρόσφατη παραγωγή των Μπολσόι θα λάμψει με τον Ιβάν Βασίλιεφ, τον ίδιο τον Μιχαήλ Λαβρόφσκι, την Νίνα Καπτσόβα, τον Ιγκόρ Τσβίρκο, την Μαρία Βινογκράντοβα και όλα τα άλλα υπέρλαμπρα αστέρια του χορευτικού μας σύμπαντος, την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Δάσους και την Τρίτη 19 και Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο.

BOLSOI-3

Το Πρόγραμμα Παράστασης

                 1ο Μέρος

  • «FANTASY ON A THEME OF CASANOVA» (Καζανόβας) – One act full ballet

Μουσική: W. A. Mozart

Χορογραφία: M. Lavrovsky

Σκηνογραφία: N. Sharonov & S. Shmarinov

Κουστούμια: O. Charbaji

Διδασκαλία: A. Vetrov & V. Lagunov

Χορεύουν: Casanova – I. Tsvirko, Lady – V. Litvinova, The Belle of the ball – M. Zharkova, The lady at the ball – E. Samarskaya and A. Proskurnina, Mask at the ball – A. Pudikova, Harlequin n – G. Gusev, Friends – V. Zhidkov, A. Koshkin, A. Rybakov, A. Kondratov, The gentleman at the ball – K. Aguzarov, The supernumeraries – 14 girls + 8 men.

Διάρκεια: 45 λεπτά

Διάλειμμα: 20 λεπτά

BOLSOI-4

                         2ο μέρος

  • «NIJINSKY«– one act full ballet

Μουσική: Sergei Rachmaninoff

Συγγραφή και χορογραφία του λιμπρέτου: M. Lavrovsky

Κουστούμια: T. Artamonova & D. Garcia

Χορεύουν: Nijinsky – I. Vasilyev,  Romola – M. Vinogradova, Diaghilev – M. Lavrovsky, Nurses – A. Rybakov, A. Kondratov

Διάρκεια: 25 λεπτά

  • «AMOK»

Μουσική: Simonenko

Χορογραφία: M. Lavrovsky

Σκηνοθεσία: Leonid Lavrovsky Garcia

Κουστούμια: D. Garcia

Χορεύουν: Doctor – A. Mkrtchan, She – A. Pudikova, The Voice – dramatic artist from Greece

Διάρκεια: 6 λεπτά

  • «SPARTACUS»(Σπάρτακος)

Μουσική: A. Khachaturian

Χορογραφία: Y. Grigorovich

Χορεύουν: Phrygia – N. Kaptsova, Spartak – M. Lopukhin

Διάρκεια: 7 λεπτά

  • «Russian ballerina»(Ρωσίδα Μπαλαρίνα)

Μουσική: K. Jenkins, A. Guerra & J. Luisier

Χορογραφία: M. Lavrovsky

Σκηνοθεσία: Leonid Lavrovsky Garcia

Κουστούμια: D. Garcia

Χορεύουν: Ballerina – V. Litvinova, The Young Man – A. Kokajev, Girl in bar: – K. Loseva, D. Lovtsova , and A. Pudikova

Διάρκεια: 8 λεπτά

  • ”Don Quixote» (Δον Κιχώτης) grand pas

Μουσική: L. Minkus

Χορογραφία: A. Gorsky

Χορεύουν: Kitri – M. Vinogradova, Basil – I. Vasiliev, Variations: – E. Samarskaya and A. Proskurnina

Διάρκεια: 10 λεπτά

Διάρκεια 2ου μέρους: 56 λεπτά

*Το “Amok” είναι ένα μέρος από την νέα χορογραφία του Mikhail Lavrovsky που θα παρουσιαστεί στα Bolshoi το 2018.

Πηγή: monopoli.gr

 

 

 

 

Ο Μίκης σήμερα έχει γενέθλια, πατώντας τα 92 χρόνια.

sintagma-mikis-synaylia-696x424

Πηγή: Iskra.gr

Ο Μίκης σήμερα έχει γενέθλια, πατώντας τα 92 χρόνια.

Μίκη σου ευχόμαστε μαζί με την Ελλάδα και όλο τον ελληνικό λαό χρόνια πολλά.

Αυτός ο τόπος σε ευχαριστεί για την μεγάλη και ανεκτίμητη πολιτιστική και πολιτική προσφορά σου.

Σε ευχαριστεί γιατί και σήμερα, σε καιρούς προδοσίας και παραίτησης, δεν θέλγεσαι από τις σειρήνες που θέλουν να σε καταστήσουν ακίνδυνο μουσειακό είδος αλλά και τώρα, παρά την κλονισμένη υγεία σου, δεν κάνεις πίσω αλλά μπαίνεις μαχητής μπροστά, αρνείσαι τα φωτοστέφανα ενός σάπιου και υπόδουλου πολιτικού συστήματος, δίνεις κουράγιο και ελπίδα και στέλνεις μηνύματα αντίστασηςαγώνα και λευτεριάς.

Χρόνια πολλά Μίκη και σύντομα τα όνειρα θα πάρουν εκδίκηση. Κα συ θα ζεις, να χαρείς εκείνη την στιγμή που θα σταματήσουν να εξουσιάζουν δωσίλογοι και εκμεταλλευτές αυτήν την όμορφη χώρα με την μεγάλη ιστορία.

Αρέσει σε %d bloggers: