Skip to content

Μπορούμε να αλλάξουμε! Γιώργος Κολέμπας

Μπορούμε να αλλάξουμε! Γιώργος Κολέμπας [Αναδημοσίευση

kolebas.jpg    Τα γονίδια, ο καπιταλισμός, η πολιτική εξουσία ή η έλλειψη εκπαίδευσης είναι υπεύθυνες για το γεγονός ότι η μετάβαση σε μια βιώσιμη κοινωνία δεν επιτυγχάνεται, παρόλο που το θέλουμε αρκετοί-με την έννοια του κρίσιμου αριθμού-πολίτες;

Όταν, για μια ακόμη φορά για παράδειγμα, το σχέδιο κάποιου να καταναλώσει λιγότερο κρέας και γλυκά αποτυγχάνει, ποια είναι η πραγματική αιτία; Τι οδηγεί τους ανθρώπους και τις κοινωνίες να επιλέγουν μέσα που φέρνουν την αλλαγή, ή μέσα που την εμποδίζουν; Είναι ερωτήματα που διαμορφώνουν τον πυρήνα της σκέψης, όσων ακόμα ενδιαφέρονται πραγματικά για τις πολιτικές που αφορούν στο συλλογικό ή ατομικό μας μέλλον.
Πως μπορούμε να αλλάζουμε τον εαυτό μας, να πετυχαίνουμε κοινωνικές αλλαγές, πέρα από την κριτική του καπιταλισμού και μην περιμένοντας την «Επανάσταση που θα τα αλλάξει όλα με μιας»;

Η απλή συζήτηση για την κρίση της ΕΕ ή για την αειφορία – που γίνεται στους κύκλους των μορφωμένων, οι οποίοι σημειωτέον  είναι και οι μεγαλύτεροι ρυπαντές – βοηθά μόνο μερικώς, αν εξακολουθεί να περιορίζεται στην έρευνα για τον εγκέφαλο, την ατομική και κοινωνική συνείδηση  ή την κριτική του καπιταλισμού. Αν όμως είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τα συναισθήματα και κυρίως τις ασυνείδητες-και ταυτόχρονα μεταβαλλόμενες-επιθυμίες και απόψεις του ανθρώπου για την καθημερινότητά του, τότε θα μπορούμε καλύτερα να κατανοήσουμε τις δυνατότητες για κοινωνική και ατομική αλλαγή, ώστε να δράσουμε εποικοδομητικά για την υλοποίησή τους. Χωρίς να μιλάμε μονοδιάστατα και να τα «ρίχνουμε» όλα στον καπιταλισμό, ή να πέφτουμε σε μια μοντέρνα μεν, αλλά αναποτελεσματική επαναστατική ρητορική.

Νέες προοπτικές μέσω της ολιστικής αντίληψης και διεπιστημονικότητας

Ιστορικά παραδείγματα επιτυχημένων ή αποτυχημένων αλλαγών βοηθούν επίσης στην κατανόηση. Πώς προέκυψε πραγματικά η έννοια της ανάπτυξης, για παράδειγμα; Και είναι εξηγήσιμη η εμφάνιση των ολοκληρωτικών καθεστώτων του εικοστού αιώνα μόνο με την επίκληση αυταρχικών πολιτιστικών παραδόσεων, οικονομικών κρίσεων, χρήσης βίας και φαινομενικά χαρισματικών ηγετών;

Μόνο αυτοί που το καταλαβαίνουν αυτό μπορούν να έχουν και το κλειδί για την κοινωνική και προσωπική αλλαγή. Είναι βασικά αναγκαίο, για έναν περαιτέρω προβληματισμό σχετικά με την αλλαγή, να τερματισθεί η μονόπλευρη αντιμετώπιση του θέματος και η αμοιβαία αγνόηση των διαφόρων επιστημονικών κλάδων της κοινωνικής και ατομικής συμπεριφοράς. Οι οικονομολόγοι ενάντια στους κοινωνιολόγους, οι ψυχολόγοι κατά των εθνολόγων και των κοινωνιοβιολόγων κ.λπ. Για να ανοίξει μια νέα προοπτική, θα πρέπει να τελειώνουμε με την μονομέρεια και την αντιπαλότητα και να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα ολιστικά και διεπιστημονικά, ώστε να αποκτήσουμε όσο γίνεται πιο ολιστική αντίληψη για την κοινωνική και ατομική εξέλιξη στο πεδίο της καθημερινότητας.

Υπάρχουν όρια στις τεχνικές λύσεις

Το πιο σημαντικό, αλλά όχι και μοναδικό παράδειγμα, είναι η προστασία του κλίματος. Η Συμφωνία για το Κλίμα του Παρισιού ορίζει ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη πρέπει να περιορισθεί κάτω από δύο βαθμούς, κατά προτίμηση στον 1,5 βαθμό της κλίμακας Κελσίου. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πετύχουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μηδενικές εκπομπές μέχρι το 2038 ή το 2027 αντίστοιχα. Σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της θέρμανσης κτιρίων, της ενεργειακής χρήσης καυσίμων ή των λιπασμάτων. Ωστόσο, για τις δραστικές συνέπειες που συνδέονται με όλα αυτά δεν γίνεται συζήτηση σχεδόν από κανέναν. Η προστασία του κλίματος και η ανάπτυξη συμβαδίζουν, στο βαθμό που βασίζονται αποκλειστικά σε τεχνικές επιλογές, όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και η ενεργειακή απόδοση για την αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, θερμότητας, κίνησης ή λιπασμάτων. Μπορεί να πουληθεί νέα τεχνολογία και έτσι να επιτευχθεί «ανάπτυξη» για το κεφάλαιο που έχει επενδυθεί στον τομέα. Αλλά μόνο με τη βοήθεια της τεχνολογίας, δεν επιτυγχάνονται οι προαναφερόμενοι στόχοι. Η πρόκληση της κλιματικής αλλαγής είναι απλά πάρα πολύ μεγάλη, για να είναι μόνο θέμα τεχνολογίας!

Εξάλλου, τεχνικά γινόμαστε μεν καλύτεροι, αλλά ταυτόχρονα αυξάνουμε τη χρήση υλικών και ενέργειας, πράγμα που σημαίνει ότι παράγονται όλο και περισσότερες εκπομπές. Επιπλέον, λείπουν και κάποιες αποτελεσματικές τεχνικές λύσεις για ορισμένους τομείς εκπομπών, για παράδειγμα στη γεωργία. Οι προηγούμενες στατιστικές και προβλέψεις βασίζονται επίσης σε ωραιοποιημένους μαζικούς υπολογισμούς. Οι βιομηχανικές χώρες όπως π.χ. η Γερμανία ισχυρίζονται ότι μειώνουν τις εκπομπές, αλλά στην πραγματικότητα ο βιομηχανικός και μεταβιομηχανικός τρόπος ζωής σε αυτές τις χώρες τις αυξάνει. Ο τρόπος ζωής μας μεταφέρει τις εκπομπές απλώς στις αναδυόμενες αγορές των υπο «ανάπτυξη» χωρών, καθώς τα καταναλωτικά μας προϊόντα προέρχονται όλο και περισσότερο από εκεί.

Εκτός αυτού, όλοι μιλάνε για το κλίμα. Όμως θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ταυτόχρονα και άλλα οικολογικά προβλήματα- όπως π.χ. η υποβάθμιση των εδαφών και των οικοσυστημάτων- που θέτουν εξίσου μακροπρόθεσμα σε κίνδυνο την ανθρώπινη ύπαρξη. Η λύση είναι προφανής: να δώσουμε περισσότερο χώρο στη φύση! Η τεχνολογία από μόνη της, είναι ακόμη λιγότερο επαρκής σε αυτές τις περιπτώσεις από ό,τι για την προστασία του κλίματος.

Δεν υπάρχει βιωσιμότητα χωρίς αλλαγή του τρόπου ζωής

Εκτός από την πράσινη τεχνολογία, η προστασία του περιβάλλοντος απαιτεί επίσης έναν πιο χαλαρό-στηριγμένο στην επάρκεια και όχι στην υπερκατανάλωση- τρόπο ζωής. Έτσι δεν αρκεί π.χ. να οδηγούμε μόνο πιο αποδοτικά και ενεργειακά αναβαθμισμένα αυτοκίνητα. Θα χρειασθεί να περπατήσουμε ξανά, ή να χρησιμοποιήσουμε το ποδήλατο, το λεωφορείο και το τρένο. Ενάντια σε αυτήν την δυσάρεστη αλήθεια, δεν βοηθά κανένα πακέτο ψευδαίσθησης, όπως π.χ. των αναδασώσεων, ώστε τα δένδρα να δεσμεύσουν τις εκπομπές που αποσταθεροποιούν το κλίμα. Το μέγεθος των απαραίτητων για αυτό αναδασώσεων, θα πρέπει να είναι τόσο γιγαντιαίο, που θα είναι αδύνατο να τις κάνουμε.

Επομένως, η στροφή προς μια πιο βιώσιμη κοινωνία δεν λειτουργεί χωρίς έναν νέο τρόπο ζωής. Πρέπει να καταναλώνουμε λιγότερα. Έτσι, ενόσω θα επικρατεί η αγορά, θα πωλούνται επίσης λιγότερα. Για παράδειγμα, σημαντικά λιγότερες πτήσεις μακρινών διακοπών ή αυτοκίνητα. Ο τερματισμός της «αναπτυξιακής» κοινωνίας είναι εφικτός μόνο με ένα καλό ξεκίνημα από τις βιομηχανικές χώρες, οι οποίες υποτίθεται ότι ηγούνται της προστασίας του κλίματος βάσει των συμφωνιών του Παρισιού. Από αυτό δεν μπορούμε να ξεφεύγουμε ούτε με το όραμα ενός καθαρού κόσμου υπηρεσιών, χωρίς κανένα οικολογικό αποτύπωμα, όπως το προτείνουν κάποιοι επιστήμονες ή οραματιστές διανοούμενοι. Γιατί και ένας κόσμος υπηρεσιών, όπως των πτήσεων ή των τεχνολογιών πληροφορικής, καταναλώνει πολλούς πόρους.

Πρόκληση μετάβασης

Το πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και είναι βασικό: Μέχρι σήμερα, κεντρικοί κοινωνικοί θεσμοί, όπως η αγορά εργασίας, το συνταξιοδοτικό σύστημα, οι τράπεζες και το σύστημα δημόσιου χρέους, εξαρτώνται από την «ανάπτυξη». Οι εναλλακτικές έννοιες για την απελευθέρωσή τους από τους περιορισμούς της «ανάπτυξης»-όπως π.χ. η ιδέα της μείωσης του ωραρίου εργασίας-  δεν έχουν προχωρήσει μέχρι στιγμής. Υπάρχει έλλειψη ιδεών για τη δύσκολη μεταβατική φάση στην μετά την «ανάπτυξη εποχή». Για την μετάβαση δηλαδή στην φάση της «αποανάπτυξης», χωρίς μεγάλες καταστροφές και κοινωνικές αναταραχές, όπως έχουμε βιώσει στις χώρες της Ευρωκρίσης, όπου η «ανάπτυξη» μετατράπηκε σε συρρίκνωση-και όχι σε αποανάπτυξη- μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα.

Θα έχουμε τύχη μέσα από τη συνεργασία;

Πολλοί υποστηρικτές της αποανάπτυξης δεν θεωρούν ως πρόβλημα, τα παραπάνω. Τελικά, η συρρίκνωση θα οδηγήσει σταδιακά σε μια βασισμένη και προσανατολισμένη στην αλληλεγγύη και το κοινό καλό οικονομία- όπως λένε και σε αυτούς ανήκω και γω-συμπεριλαμβανομένων των αντίστοιχων πολιτικών πλειοψηφιών. Χωρίς τον καπιταλισμό, οι άνθρωποι θα ήταν πιο ευτυχισμένοι, γιατί τότε ο ανταγωνισμός θα είχε ξεπερασθεί. Ο άνθρωπος είναι κυρίως συνεργατικός ή ακόμα και αλτρουιστής. Είναι ο καπιταλισμός που τον διαμορφώνει ως εγωιστή.

Αλλά αυτό είναι πολύ απλοϊκό. Όπως δείχνουν οι έρευνες για την ευτυχία και τον βαθμό ικανοποίησης, οι έννοιες αυτές είναι σχετικές. Είναι κανείς πιο ευτυχής π.χ. αν συμπράττει ή συμβαδίζει ή κάνει καλή παρέα με άλλους, παρά αν απολαμβάνει μόνος ένα μακρινό ταξίδι στη Μαλαισία. Μια πιο πλήρης συνολικά ζωή μπορεί να κάνει πιο ευτυχισμένο τον άνθρωπο, ειδικά εάν αισθάνεται αποδεκτός από τους γύρω του. Αλλά όταν οι άνθρωποι έχουν περισσότερα-πιθανώς αχρείαστα-στην κατοχή τους, σε σχέση με τους άλλους γύρω τους, αυτό συχνά τους αυξάνει τις προσδοκίες και τις επιθυμίες, καθώς και τα σκαλοπάτια στην κλίμακα της ευτυχίας. Και δεν ονειρεύονται όλοι να καλλιεργούν τη δική τους τροφή σε αγροκτήματα, αντί να πηγαίνουν στο καπιταλιστικό σούπερ μάρκετ.

Οι κανόνες για την καθημερινότητα δεν είναι δοσμένοι από το παρελθόν

Η πολιτιστική επιρροή του καπιταλισμού είναι πολύ σημαντική: Γιατί εκτός από βιολογική, ο άνθρωπος είναι και κοινωνική κατασκευή[1]. Και τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του περνούν και στο DNA του. Υπάρχει λοιπόν και μια βιολογική εξέλιξη που κάνει τον άνθρωπο να έχει μια τάση προς τον εγωισμό. Στις δύσκολες καταστάσεις επικρατεί η ανάγκη για συνεργασία, αφού η ανθρώπινη ομάδα και οι συλλογική δράση βοηθά και το άτομο να αντεπεξέλθει καλύτερα σε αυτές[2].    Όταν όμως δεν υπάρχουν δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες, τότε η τάση προς τη συνεργασία είναι περιορισμένη. Και αυτό φαίνεται ιδιαίτερα σήμερα στις καπιταλιστικές κοινωνίες της «αφθονίας» και του καταναλωτισμού σε σχέση με το ζήτημα της αλλαγής του κλίματος, όπου απαιτείται συνεργασία σε παγκόσμιο επίπεδο. Επειδή ακόμα δεν είναι ορατές οι δύσκολες καταστάσεις και οι κλιματικές εξελίξεις, οι οποίες θα συνοδευτούν από οικολογική και κοινωνική κατάρρευση- καταστροφή, επικρατεί το μικροπρόθεσμο συμφέρον και ο εγωιστικός υπολογισμός. Όσον αφορά για παράδειγμα στα άμεσα μέτρα που πρέπει να αποφασισθούν και να εφαρμοστούν. Ιδίως στις «αναπτυγμένες» κοινωνίες. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τους τεχνοκράτες ή τους πολιτικούς αυτών των κοινωνιών, αλλά και με τους απλούς πολίτες, που έχουν συνηθίσει στην κακώς εννοούμενη «ευμάρεια».

Στις «αναπτυγμένες» κοινωνίες συνυπάρχουμε όλοι με τον κόσμο της «ανάπτυξης» μέσω των θέσεων μισθωτής εργασίας, των καταναλωτικών μας επιθυμιών ή των συνταξιοδοτικών μας ταμείων, που επενδύουν σε «αναπτυξιακές» ιδιωτικές ή κρατικές οικονομικές δραστηριότητες για την επίτευξη κερδών. Και ενεργούμε μόνο λογικά. Οι τάσεις μας προς την υπερβολική άνεση, τη συνήθεια, την υποταγή, τις προσδοκίες και την κανονικότητα περιπλέκουν κάθε θεμελιώδη αλλαγή. Όταν μπαίνουμε στο αεροπλάνο το χειμώνα για να περάσουμε κάποιες μέρες με ήλιο και ζέστη στις τροπικές χώρες και νησιά, δεν αισθανόμαστε τίποτα από την κλιματική καταστροφή και τα όρια της «ανάπτυξης». Είναι απαραίτητο να λάβουμε υπόψη μας για κάθε επιδιωκόμενη ουσιαστική αλλαγή, ότι κάποια πράγματα δε μπορούμε να τα αλλάξουμε, είτε ως κοινωνία είτε ως άτομα. Η βασική δομή των ανθρώπινων συναισθημάτων είναι δύσκολο να αλλάξει, όπως και η κυριαρχούσα (όχι βέβαια και αποκλειστική) κατεύθυνση της ανθρώπινης πράξης και στάσης. Από την άλλη πλευρά, οι αξίες και οι κανόνες της κανονικότητας είναι μεταβλητές συναρτήσεις – και αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ως πραγματικό όφελος είναι επίσης επιδεκτικό σε κοινωνική επίδραση και επιρροή. Σε όλες αυτές τις πτυχές της καθημερινότητας των ανθρώπων, εκφράζεται και υπάρχει μια μεγάλη δόση πολιτισμού και κουλτούρας, ακόμη και αν οι ανθρώπινες βασικές δομές αποτελούν μέρος της εξελικτικής ιστορίας. Πως μπορεί να επιτευχθεί μια θετική τέτοια επιρροή;

Αν δημιουργούμε συλλογικές συνθήκες καθημερινής ύπαρξης, τότε μπορούμε να αναρωτιόμαστε και να αμφισβητούμε τις κυρίαρχες κανονικότητες. Μπορούμε να αλλάζουμε τις κινητήριες πολιτικές δομές που θα μας οδηγούν και σε αλλαγή του τρόπου σκέψης και του φαντασιακού μας για το τι είναι κανονικότητα. Αυτές οι διεργασίες μπορούν να βάλουν σε κίνηση και αρκετά μεγάλες κοινωνικές αλλαγές στις λεγόμενες «μεγάλες» κοινωνικές σχέσεις. Αλλά ακόμη και στο επίπεδο των «μικρών» καθημερινών διανθρώπινων σχέσεων, μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, κοιτάζοντας περισσότερο και πιο διεισδυτικά στον περιπλεγμένο συναισθηματικό μας κόσμο που δεν έχει να κάνει μόνο με τα γενικά θέματα βιωσιμότητας και αειφορίας, αλλά, επίσης, και με καθημερινά θέματα όπως π.χ. η επιδίωξη της αλλαγής στη διατροφή μας ή το τρέξιμο στις έξι το πρωί.

Και εδώ ακριβώς οι έννοιες ή οι συνταγές για έναν κόσμο αποανάπτυξης δεν πρέπει να αφορούν μόνο στον νέο ανθρωπολογικό τύπο που θα κατέβει ξαφνικά από τον ουρανό, γιατί έτσι θα παραμείνουν άσχετες ουτοπίες. Θα πρέπει να έχουν σχέση με τον υπάρχοντα τύπο ανθρώπου, που όμως μπορεί να αλλάξει μέσα από τη συμμετοχή στις συλλογικές πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες. Μόνο έτσι μπορεί να προκύψει η αλλαγή του και η διαμόρφωση του καινούργιου. Η ατομική ωφελιμιστική στάση, οι απόψεις για την κανονικότητα και το αξιακό μας σύστημα μπορούν να εξελιχθούν παραπέρα μέσα από την αλληλεπίδραση των διαφόρων δρώντων προσώπων στις συλλογικές αυτές διεργασίες.Παραδείγματα τέτοιων συλλογικών διεργασιών αναφέρονται αναλυτικά στο βιβλίο μου για τον «Σύγχρονο Κοινοτισμό»[3].

* Γιώργος Κολέμπας, http://www.topikopoiisi.eu/

[1] Όπως το διατυπώνουμε με τον Γιάννη Μπίλλα στο βιβλίο μας «Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης»(εκδόσεις των συναδέλφων): «Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς. Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής,Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής, της αλλοτρίωσης, είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε».
[2] Κατά τη διαδρομή της ανθρώπινης εξέλιξης αυτό υπαγόρευε και η βιολογία του ανθρώπινου είδους, σαν λογικού όντος, που έβλεπε πάντα τα πλεονεκτήματα του «συνυπάρχειν», «συμβιώνειν», «συμπράτειν» και «συναποφασίζειν».
[3] http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/503

Πηγή: http://tvxs.gr/

Advertisements

Τα Μπαλέτα Μπολσόι στο Ηρώδειο

 

Τα Μπαλέτα Μπολσόι στο Ηρώδειο (Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης και την Τρίτη 19 και Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα).

BOLSOI-1

Η πολιτιστική εταιρία Λάβρυς παρουσιάζει, μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 4 Μαΐου στην Μόσχα, το αφιέρωμα των περίφημων Μπαλέτων Μπολσόι στον Μιχαήλ Λαβρόφσκι, την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης και την Τρίτη 19 και Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα.

Στο πιο μεγάλο χορευτικό γεγονός φέτος στη χώρα μας, σε μία λαμπρή επετειακή παραγωγή τους, αφιερωμένη στα 75 χρόνια τού μεγάλου χορευτή, χορογράφου και δασκάλου τους. Με τον μοναδικό Ιβάν Βασίλιεφ που πρόσφατα αποθεώθηκε στις sold out εμφανίσεις του στο Μέγαρο, να πρωτοστατεί μεταξύ των πρώτων χορευτών των Μπολσόι, αλλά και του Corps de Ballet των φημισμένων μπαλέτων, σε μία αληθινά μοναδική στιγμή απ’ όλες τις απόψεις. Μία πολύ ξεχωριστή και ιδιαίτερα παράσταση, αφού εκτός από την εκπληκτική και σπάνια αυτή σύνοδο αστέρων, εμφανίζεται σ’ αυτήν επί σκηνής μετά από πολλά χρόνια, ο ίδιος ο Μιχαήλ Λαβρόφσκι. 

Ο Μιχαήλ Λαβρόφσκι υπήρξε Καλλιτεχνικός Διευθυντής τόσο του Θεάτρου Στανισλάφσκι, όσο και της Ακαδημίας χορού της Μόσχας. Ως σολίστας χόρεψε όλους τους πρώτους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου υπό την καθοδήγηση των μεγαλύτερων χορογράφων, ενώ ως χορογράφος δημιούργησε δικά του αριστουργηματικά έργα και καθοδήγησε τους διασημότερους πρωταγωνιστές. Τέλος ως ο «σπουδαιότερος δάσκαλος χορού στην ιστορία του ρώσικου μπαλέτου», ανέδειξε τους κορυφαίους σολίστες και τους σούπερ σταρς της διεθνούς χορευτικής σκηνής των δύο τελευταίων γενεών, πολλούς από τους οποίους θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε σε αυτές τις τρεις μοναδικές παραστάσεις και στην Ελλάδα.

Το επετειακό αφιέρωμα για τα 75 χρόνια τού Μιχαήλ Λαβρόφσκι είναι γεμάτο από μοναδικές στιγμές. Το πρόγραμμα αποτελείται από δύο μέρη:

  • Στο πρώτο το κοινό θα απολαύσει την περίφημη χορογραφία του Λαβρόφσκι «ΚΑΖΑΝΟΒΑΣ» σε μία one act full ballet παράσταση. 
  • Στο δεύτερο θα δούμε το περίφημο «ΝΙΖΙΝΣΚΙ», αφιερωμένο στον αλησμόνητο σολίστα, τον «επί γης Θεό του χορού», τον πρώτο σταρ χορευτή στην ιστορία του μπαλέτου, τον άνθρωπο που έκανε το πλατύ κοινό ν’ αγαπήσει αυτήν την τέχνη. Φυσικά τον ρόλο του δεν θα μπορούσε να τον υποδυθεί κανείς άλλος από τον σημερινό «επί γης θεό του χορού», τον Ιβάν Βασίλιεφ, που μάλιστα συμπρωταγωνιστεί εδώ με τον τιμώμενο Μιχαήλ Λαβρόφσκι. Σε μία άκρως συγκινητική και συγκλονιστική συνεύρεση δύο «ιερών τεράτων», που θα χαραχθεί με ανεξίτηλα γράμματα στην μνήμη των τυχερών θεατών, αλλά και στην παγκόσμια χορευτική ιστορία.
BOLSOI-2

Επίσης συνυπάρχουν αποσπάσματα από παραστάσεις που χορογράφησε ο Λαβρόφσκι όπως η «Ρωσίδα Μπαλαρίνα», αλλά και χόρεψε ο ίδιος, φυσικά με το αντάτζιο από τον Σπάρτακο και το Grand Pas de Deux από τον Δον Κιχώτη σε περίοπτη θέση, αφού είναι δύο μπαλέτα στα οποία μεγαλούργησε. Και τέλος, τα Μπολσόι μας επιφυλάσσουν μια ευχάριστη έκπληξη. Θα παρουσιάσουν σε παγκόσμια πρώτη, ένα κομμάτι από την όπερα – μπαλέτο ΑΜΟΚ που έχει προγραμματιστεί να παρουσιαστεί το 2018 (!) σε σκηνοθεσία και χορογραφία πάντα του Λαβρόφσκι.

Ένα σημαντικό αφιέρωμα λοιπόν, μια μεγάλη στιγμή όπου η πιο πρόσφατη παραγωγή των Μπολσόι θα λάμψει με τον Ιβάν Βασίλιεφ, τον ίδιο τον Μιχαήλ Λαβρόφσκι, την Νίνα Καπτσόβα, τον Ιγκόρ Τσβίρκο, την Μαρία Βινογκράντοβα και όλα τα άλλα υπέρλαμπρα αστέρια του χορευτικού μας σύμπαντος, την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Δάσους και την Τρίτη 19 και Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο.

BOLSOI-3

Το Πρόγραμμα Παράστασης

                 1ο Μέρος

  • «FANTASY ON A THEME OF CASANOVA» (Καζανόβας) – One act full ballet

Μουσική: W. A. Mozart

Χορογραφία: M. Lavrovsky

Σκηνογραφία: N. Sharonov & S. Shmarinov

Κουστούμια: O. Charbaji

Διδασκαλία: A. Vetrov & V. Lagunov

Χορεύουν: Casanova – I. Tsvirko, Lady – V. Litvinova, The Belle of the ball – M. Zharkova, The lady at the ball – E. Samarskaya and A. Proskurnina, Mask at the ball – A. Pudikova, Harlequin n – G. Gusev, Friends – V. Zhidkov, A. Koshkin, A. Rybakov, A. Kondratov, The gentleman at the ball – K. Aguzarov, The supernumeraries – 14 girls + 8 men.

Διάρκεια: 45 λεπτά

Διάλειμμα: 20 λεπτά

BOLSOI-4

                         2ο μέρος

  • «NIJINSKY«– one act full ballet

Μουσική: Sergei Rachmaninoff

Συγγραφή και χορογραφία του λιμπρέτου: M. Lavrovsky

Κουστούμια: T. Artamonova & D. Garcia

Χορεύουν: Nijinsky – I. Vasilyev,  Romola – M. Vinogradova, Diaghilev – M. Lavrovsky, Nurses – A. Rybakov, A. Kondratov

Διάρκεια: 25 λεπτά

  • «AMOK»

Μουσική: Simonenko

Χορογραφία: M. Lavrovsky

Σκηνοθεσία: Leonid Lavrovsky Garcia

Κουστούμια: D. Garcia

Χορεύουν: Doctor – A. Mkrtchan, She – A. Pudikova, The Voice – dramatic artist from Greece

Διάρκεια: 6 λεπτά

  • «SPARTACUS»(Σπάρτακος)

Μουσική: A. Khachaturian

Χορογραφία: Y. Grigorovich

Χορεύουν: Phrygia – N. Kaptsova, Spartak – M. Lopukhin

Διάρκεια: 7 λεπτά

  • «Russian ballerina»(Ρωσίδα Μπαλαρίνα)

Μουσική: K. Jenkins, A. Guerra & J. Luisier

Χορογραφία: M. Lavrovsky

Σκηνοθεσία: Leonid Lavrovsky Garcia

Κουστούμια: D. Garcia

Χορεύουν: Ballerina – V. Litvinova, The Young Man – A. Kokajev, Girl in bar: – K. Loseva, D. Lovtsova , and A. Pudikova

Διάρκεια: 8 λεπτά

  • ”Don Quixote» (Δον Κιχώτης) grand pas

Μουσική: L. Minkus

Χορογραφία: A. Gorsky

Χορεύουν: Kitri – M. Vinogradova, Basil – I. Vasiliev, Variations: – E. Samarskaya and A. Proskurnina

Διάρκεια: 10 λεπτά

Διάρκεια 2ου μέρους: 56 λεπτά

*Το “Amok” είναι ένα μέρος από την νέα χορογραφία του Mikhail Lavrovsky που θα παρουσιαστεί στα Bolshoi το 2018.

Πηγή: monopoli.gr

 

 

 

 

Ο Μίκης σήμερα έχει γενέθλια, πατώντας τα 92 χρόνια.

sintagma-mikis-synaylia-696x424

Πηγή: Iskra.gr

Ο Μίκης σήμερα έχει γενέθλια, πατώντας τα 92 χρόνια.

Μίκη σου ευχόμαστε μαζί με την Ελλάδα και όλο τον ελληνικό λαό χρόνια πολλά.

Αυτός ο τόπος σε ευχαριστεί για την μεγάλη και ανεκτίμητη πολιτιστική και πολιτική προσφορά σου.

Σε ευχαριστεί γιατί και σήμερα, σε καιρούς προδοσίας και παραίτησης, δεν θέλγεσαι από τις σειρήνες που θέλουν να σε καταστήσουν ακίνδυνο μουσειακό είδος αλλά και τώρα, παρά την κλονισμένη υγεία σου, δεν κάνεις πίσω αλλά μπαίνεις μαχητής μπροστά, αρνείσαι τα φωτοστέφανα ενός σάπιου και υπόδουλου πολιτικού συστήματος, δίνεις κουράγιο και ελπίδα και στέλνεις μηνύματα αντίστασηςαγώνα και λευτεριάς.

Χρόνια πολλά Μίκη και σύντομα τα όνειρα θα πάρουν εκδίκηση. Κα συ θα ζεις, να χαρείς εκείνη την στιγμή που θα σταματήσουν να εξουσιάζουν δωσίλογοι και εκμεταλλευτές αυτήν την όμορφη χώρα με την μεγάλη ιστορία.

Τι θα δούμε τον Ιούνιο στη Στέγη; [Πολιτιστικές εκδηλώσεις]

  1. Λέξεις & Σκέψεις

Μαντίλες, Υμένες και Σεξουαλική Επανάσταση

12 IOYN 2017

ΩΡΑ: 19:00

s-1
Μικρή Σκηνή
Γνωρίστε τη Mona Eltahawy, τη βραβευμένη Αμερικανο-αιγύπτια δημοσιογράφο που δεν φοβάται να προκαλεί και να συγκινεί με την πένα της.
Είσοδος ελεύθερη

2.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

«The Endless Summer» του Bruce Brown

Flix it στη Στέγη #6

7 ΙΟΥΝ 2017
21:00
S-2
Μικρή Σκηνή
90 λεπτά
Η ταινία θα προβληθεί με ελληνικούς υπότιτλους για κωφούς.
Το «Flix it στη Στέγη» αποχαιρετά τη σαιζόν με την πιο καλοκαιρινή ταινία όλων των εποχών. Ένα ταξίδι στη θάλασσα και τον ήλιο που σταματά το χρόνο.
Γενική Είσοδος: 5 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 3 € | Συνοδός ΑΜΕΑ: 5 €

3. ΜΟΥΣΙΚΗ

Appalachian Cobra Worshipers

30 ΙΟΥΝ 2017

S-3..

Μικρή Σκηνή
Οι Appalachian Cobra Worshipers μετά από μια σειρά συναυλιών σε απρόσμενα μέρη, φέρνουν τη folk americana και στη Μικρή Σκηνή της Στέγης.
Γενική Είσοδος: 5 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 3 € | Συνοδός ΑΜΕΑ: 5 €

4. ΜΟΥΣΙΚΗ

Medea Electronique

Soundscapes Landscapes / City Above-Life Below: Κεραμεικός/Μεταξουργείο

Από 12 ΙΟΥΝ 2017

S-4
Οι περίπατοι πραγματοποιούνται στα ελληνικά και τα αγγλικά
Ένας ηχητικός περίπατος στο Γκάζι, τον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο, για την πόλη που δεν ήξερες ότι είναι εκεί.
Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση και η καλλιτεχνική ομάδα Medea Electronique απλώνουν ένα δίκτυο αφηγήσεων στην πόλη. Καλλιτέχνες του ήχου και της εικόνας ερευνούν και δημιουργούν μια νέα μορφή καλλιτεχνικής, ψηφιακής χαρτογράφησης σε γειτονιές του κέντρου της Αθήνας και καλούν σε real-time περιήγηση στο Γκάζι, τον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο.

Περιοχή του κέντρου της Αθήνας με ξεχωριστή ένταση, το Γκάζι, ο Κεραμεικός και το Μεταξουργείο, ζωντανή και σημαίνουσα από την αρχαιότητα, μοιάζει να συνυφαίνει, να συμπυκνώνει την πορεία της Αθήνας στο χρόνο: το νεκροταφείο, οι γραμμές του τρένου, το εργοστάσιο στο Γκάζι, ο Κεραμεικός, η Ιερά Οδός και τα νυχτερινά της κέντρα, οι παρυφές του Μεταξουργείου, η μείξη των εθνοτήτων, η ανάπτυξη και o εξευγενισμός, η εργατική ιστορία, οι μετανάστες, οι καλλιτέχνες, τα κλαμπ, οι εναλλακτικοί χώροι πολιτισμού, οι τουρίστες, ο Βράχος της Ακρόπολης να εποπτεύει την περιοχή. Κοσμοπολιτισμός και τοπικισμός, εθνική και ευρωπαϊκή ταυτότητα, εστίες αντίστασης, νεοέλληνες και μετανάστες, παράδοση και νεωτερικότητα, βιομηχανική ζώνη, εργατική σύνθεση.

O ηχητικός περίπατος, με τίτλο Soundscapes Landscapes / Ρίζωμα ΙΙ αποκαλύπτει τις ιστορίες της πόλης που συντελούνται στην επιφάνειά της, στα κρυμμένα της σημεία, αλλά και στον υπόγειο κόσμο και στο παρελθόν της. Φορέστε τα ακουστικά σας, κατεβάστε την εφαρμογή στο smartphone ή το tablet σας, και περιηγηθείτε στην πόλη.

Ένα πρότζεκτ στη διατομή τέχνης, τεχνολογίας, έρευνας του ήχου και field recording, που επιτελεί ταυτόχρονα και άνοιγμα στην ανθρωπολογία-κοινωνιολογία της πόλης, μέσα από συνεντεύξεις και αφηγήσεις ζωής, ηχοτοπία, συνθέσεις και ποίηση.

Πατήστε τα εικονίδια για να κατεβάσετε την εφαρμογή.

Πατήστε εδώ για την online εφαρμογή που σας δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσετε τη δική σας βόλτα.

συντελεστές

Οργάνωση παραγωγής: Μανώλης Μανουσάκης
Curator & Κείμενα: Αγγελική Πούλου
Σχεδιασμός εφαρμογής: Tim Ward
Σύνθεση ήχου: Μανώλης Μανουσάκης, Tim Ward, Κώστας Μπώκος, Βασίλης Κοντούρης (Studio 19st ), Αλέξανδρος Δρυμωνίτης, Μαρίνος Κουτσομιχάλης
Βίντεο: Παναγιώτης Γουμπούρος, Κλεοπάτρα Κοραή, Michael Tebinka
Virtual Reality Programming: Βίκυ Μπισμπίκη, Michael Tebinka, Παναγιώτης Γουμπούρος, Κλεοπάτρα Κοραή
3D Design: Βίκυ Μπισμπίκη
PD Programming: Αλέξανδρος Δρυμωνίτης
Graphic Design: Γιάννης Λώλης
Εκφωνήσεις: Νάντια Δεληγιάννη, Σταύρος Λουκέρης, Γρηγόρης Πατρικαρέας, Γιώργος Αντωνόπουλος.
Μεταφράσεις: Μέμη Κατσώνη, Άννα Παπαέτη

Ένα πρότζεκτ της Medea Electronique, 2016-2017
Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Φιλοξενούμενοι καλλιτέχνες: John Van Aitken, Jane Brake, Iris Garrelfs, Τάσος Καραδέδος, Γιάννης Κρανιδιώτης, Conor McCafferty, Matilde Meirelles, Εύη Νάκου, Alfredo Pechuan Roca, Marilee Pizarro

Καθοριστική ήταν η επιστημονική συνδρομή από τους ακαδημαϊκούς-ερευνητές: Μυρτώ Δημητροπούλου (Ιστορικός, ερευνήτρια), Γιάννης Κοζάτσας (Δρ Φιλοσοφίας, Αρχαιολόγος), Ευγενία Μπουρνόβα (Ιστορικός, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΕΚΠΑ), Έλενα Πατατούκα (Αρχιτέκτων, υποψήφια διδάκτωρ), Χάρης Τσαβδαρόγλου (Δρ Πολεοδομίας), Μενέλαος Χαραλαμπίδης (Ιστορικός, Δρ Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας)

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα.

διαβάστε περισσότερα

Οι περίπατοι του Soundscapes Landscapes / City Above-Life Below: Κεραμεικός/Μεταξουργείο  πραγματοποιούνται στα ελληνικά και τα αγγλικά.

Με ένα υφέρπον λογοπαίγνιο –μεταξύ Μήδειας και Media (από τα νέα μέσα)– η Medea Electronique ιδρύθηκε το 2006 και απαρτίζεται από δημιουργούς που μοιράζονται τη διάθεση για πρωτοπορία, κινούμενοι στον ευρύτερο χώρο της σύγχρονης τέχνης. Τα μέλη της ομάδας, δραστηριοποιούνται σε τομείς όπως η μουσική, η κινούμενη εικόνα, η ζωγραφική, τα πολυμέσα, η ρομποτική, οι διαδραστικές τεχνολογίες και η παραγωγή πολυμεσικών εκδηλώσεων, συγχωνεύουν ξεχωριστά πεδία έρευνας και πρακτικής σε μια προσπάθεια ανάπτυξης ενός ιδιαίτερου ύφους.

Η δραστηριότητα της Medea Electronique περιλαμβάνει σύγχρονες θεατρικές παραστάσεις, πειραματικά οπτικοακουστικά δρώμενα και συνθέσεις ηλεκτροακουστικής μουσικής. Αρκετά από τα μέλη της συνδυάζουν την καλλιτεχνική δημιουργία με την ακαδημαϊκή έρευνα. Δουλειά της έχει παρουσιαστεί στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, στο Μουσείο Μπενάκη, στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, στο Βυρσοδεψείο, στο Booze, σε φεστιβάλ και εκδηλώσεις.

To 2014, η Medea Electronique παρουσίασε το SoundscapesLandscapesΔιαδραστικός Χάρτης – Ρίζωμα 1 / Νέος Κόσμος, που αφορούσε τη γειτονική περιοχή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, το Νέο Κόσμο. Ήταν ένας οπτικοακουστικός περίπατος, που αποτέλεσε την πρώτη συγκροτημένη εγχώρια παραγωγή διαδραστικού χάρτη και οπτικοακουστικού περιπάτου για την πόλη της Αθήνας και εγγράφηκε στη διατομή τέχνης και τεχνολογίας, αξιοποιώντας διακαλλιτεχνικές και διεπιστημονικές προσεγγίσεις. Ο θεατής βίωσε μια οπτικοακουστική εμπειρία στην πόλη, εκεί όπου το πραγματικό και το κατασκευασμένο διαπλέκονται σε πραγματικό χρόνο.

Το πρότζεκτ συνοδεύεται από έκθεση στη Διπλάρειο Σχολή (Σεπτέμβριος 2017), όπου και θα εκτεθούν έργα σε περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας, βασισμένα στην καλλιτεχνική χαρτογράφηση της περιοχής.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ

5. ΜΟΥΣΙΚΗ

Tectonics Athens

16-18 ΙΟΥΝ 2017

S-5-5

Σε διάφορους χώρους της Στέγης και τη Διπλάρειο Σχολή (πλ. Θεάτρου 3)
Έχετε δει μουσικό όργανο με χορδές 25 μέτρα; Έχετε φανταστεί τον Γιάννη Αγγελάκα να ερμηνεύει John Cage; Μπορεί η παραδοσιακή μουσική να συνυπάρξει με το noise; Μετά τη Νέα Υόρκη, τη Γλασκώβη και το Τελ Αβίβ, το φεστιβάλ που γεφυρώνει τα είδη της μουσικής έρχεται στη Στέγη.
Το φεστιβάλ περιλαμβάνει δράσεις με ελεύθερη είσοδο & δράσεις με εισιτήριο.

Κανονικό: 5 €
Μειωμένο (ΑΜΕΑ, Συνοδός ΑΜΕΑ & Άνεργοι): 2 €

 
Πάσο ημέρας για το Σάββατο 17 Ιουνίου: 16 €
Πάσο ημέρας για την Κυριακή 18 Ιουνίου: 12 €
*Το πάσο ημέρας περιλαμβάνει όλες τις συναυλίες στη Μικρή & στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης

6. ΜΟΥΣΙΚΗ

Πανόραμα Ελληνικής Τζαζ

NEW GENERATION 4

9-11 ΙΟΥΝ 2017
21:00

S-5-6

Μικρή Σκηνή
Η νέα γενιά της ελληνικής τζαζ σκηνής πειραματίζεται με το mainstream, γκρουβάρει ακατάπαυστα και φτιάχνει μουσικά ηχοτοπία. Για 4η χρονιά ακούμε το μέλλον, εδώ και τώρα!
Κανονικό: 7 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 € | Συνοδός ΑΜΕΑ: 7 €
7. ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ 

Γιάννης Βαρελάς

MONSTER

Εγκαίνια: 6 ΙΟΥΝ 2017 | 20:00
S-5-7
7 ΙΟΥΝ –  16 ΙΟΥΛ 2017
12:00-21:00
Εκθεσιακός χώρος
Έντονα χρώματα, σύμβολα, αφηρημένα και ρεαλιστικά στοιχεία, μορφές και πλάσματα συγχωνεύονται και μεγεθύνονται σαν να έχουν φτιαχτεί από ένα γιγάντιο χέρι σε μια σωματική περφόρμανς. Zωγραφικές εγκαταστάσεις, βίντεο και περφόρμανς συνθέτουν την ατομική έκθεση του Γιάννη Βαρελά με τίτλο “MONSTER” (Τέρας).
Είσοδος ελεύθερη
 
8. ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ 

Tomorrows

Urban fictions for possible futures

Εγκαίνια: 16 ΜΑΪ 2017 | 20:00

17 ΜΑΪ – 16  ΙΟΥΛ 2017
12:00-21:00
S-5-8

Διπλάρειος Σχολή (πλ. Θεάτρου 3)
Εικαστικοί, αρχιτέκτονες και designers πλάθουν διαφορετικές ιστορίες για το μέλλον των πόλεων. Η έκθεση παρουσιάζει ουτοπικά και δυστοπικά σενάρια, τα οποία αξιοποιούν το μέλλον ως εργαλείο κατανόησης για το ίδιο το παρόν.
Το μέλλον σήμερα μοιάζει να είναι πιο κοντά από ποτέ άλλοτε. Μια σειρά από περιβαλλοντικές, τεχνολογικές και κοινωνικές μεταβολές μεταμορφώνουν τον πλανήτη και μας καλούν να αναλογιστούμε τη θέση μας σε αυτόν. Η Γη θυμίζει μια πόλη που συνεχώς εξαπλώνεται, ενώ άλλες περιοχές εγκαταλείπονται λόγω της κλιματικής αλλαγής και ακραίων κοινωνικοπολιτικών συνθηκών. Η ζωή στις πόλεις αναδιοργανώνεται, χάρη σε έξυπνα συστήματα που διαρκώς επεξεργάζονται τις κινήσεις ανθρώπων αλλά και μηχανών. Τεχνητές οικολογίες υπόσχονται απαντήσεις στις συνέπειες της ανθρωπογενούς δραστηριότητας στο φυσικό περιβάλλον, καθώς και στις ανάγκες του αυξανόμενου πληθυσμού.
Τι σημαίνουν, όμως, οι αλλαγές αυτές για το μέλλον; Ποιος θα είναι ο ρόλος του ανθρώπου στους ταχείς μετασχηματισμούς του αστικού και φυσικού περιβάλλοντος;

Η έκθεση Tomorrows εστιάζει στις πολυδιάστατες πτυχές που παρουσιάζει το μέλλον σήμερα. Φιλοξενεί έργα καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και designers που αφηγούνται ιστορίες για πιθανούς αυριανούς κόσμους, καθώς και για τις αγωνίες και προσδοκίες των κατοίκων τους. Τάσεις του παρόντος γίνονται αφορμή για υποθετικά –και συχνά υπερβολικά– σενάρια που αφορούν το αύριο. Οι αφηγήσεις αναφέρονται σε τεχνο-φυσικά περιβάλλοντα, σε νέα κελύφη για τον άνθρωπο και άλλους έμβιους οργανισμούς, σε επερχόμενα τεχνολογικά δίκτυα και υποδομές, στη διαμόρφωση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην καταγραφή δεδομένων, καθώς και στον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του ανθρώπου σε σχέση με τη φύση και την τεχνολογία. Η έκθεση περιλαμβάνει βίντεο εγκαταστάσεις, αρχιτεκτονικές αφηγήσεις, σχέδια, μακέτες και μοντέλα υποθετικών συστημάτων, φορέσιμα και αντικείμενα τρισδιάστατης εκτύπωσης. Μέσα από την εξιστόρηση διαφορετικών ιστοριών με σημείο αφετηρίας πάντα το μέλλον, επιδιώκεται η παρουσίαση πρακτικών, μεθόδων και εργαλείων που ενθαρρύνουν την κριτική ενασχόληση με το ίδιο το παρόν.

Η έκθεση φιλοξενεί 33 συμμετοχές με ατομικά ή ομαδικά έργα.
Ξεχωρίζουν δύο σημαντικά ιστορικά έργα από τη δεκαετία του 1960: η Ηλεκτρονική Πολεοδομία του αρχιτέκτονα Τάκη Χ. Ζενέτου και η Οικουμενόπολη του αρχιτέκτονα και πολεοδόμου Κωνσταντίνου Δοξιάδη.

Είσοδος ελεύθερη
9. ΛΕΞΕΙΣ & ΣΚΕΨΕΙΣ
Τάκης Χ. Ζενέτος: «Ηλεκτρονική πολεοδομία», 40 χρόνια μετά
Tomorrows
29 ΙΟΥΝ 2017
19:00
Μικρή Σκηνή
Μια συζήτηση για τις βασικές αρχές της έρευνας του Ζενέτου για την πόλη και την κατοικία του μέλλοντος, αλλά και επαναξιολόγηση της «Ηλεκτρονικής πολεοδομίας», σύμφωνα με τις τρέχουσες τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις.
S-5-9
Στις 29 Ιουνίου 2017 συμπληρώνονται 40 χρόνια από το θάνατο του Τάκη Χ. Ζενέτου. Ως εκφραστής ενός οραματικού και ριζοσπαστικού μοντερνισμού, ο Ζενέτος θεωρείται μια από τις σημαντικότερες μορφές της ελληνικής αρχιτεκτονικής. Πέρα από καταξιωμένος designer με εξαιρετικές γνώσεις τεχνολογίας, ο Ζενέτος υπήρξε ένας ακούραστος ερευνητής, ο οποίος εκπόνησε οραματικές μελέτες που ανταποκρίνονταν στις απαιτήσεις ενός κόσμου πολύ πιο εξελιγμένου από την Ελλάδα της δεκαετίας του 1970. Μελετώντας άρθρα από επιστημονικά περιοδικά της εποχής, ο Ζενέτος προσδιόρισε με μεγάλη ακρίβεια πολλές από τις ηλεκτρονικές εφαρμογές που καθορίζουν την καθημερινότητα του 21ου αιώνα, όπως η «τηλε-διεκπεραίωση» και η «τηλε-εργασία», και σχεδίασε ένα μεγάλο εύρος εξαιρετικά ευρηματικών υποδομών σε διαφορετικές κλίμακες. Η αναλυτική παρουσίαση της μελέτης για την Ηλεκτρονική πολεοδομία στην έκθεση Tomorrows προσφέρει την αφορμή για μια επαναπροσέγγιση του οραματικού έργου του Ζενέτου. Η συζήτηση θα επικεντρωθεί στις βασικές αρχές της έρευνας του Ζενέτου για την πόλη και την κατοικία του μέλλοντος, καθώς και στην επαναξιολόγηση της Ηλεκτρονικής πολεοδομίας, σύμφωνα με τις τρέχουσες τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις. Θα επιχειρηθεί ακόμη η ανάδειξη ορισμένων κρυμμένων πτυχών του ελληνικού μοντερνισμού, αλλά και των οραμάτων της δεκαετίας του 1960.

συντελεστές

Ομιλητές:
Πάνος Δραγώνας, Αρχιτέκτονας, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών
Λυδία Καλλιπολίτη, Αρχιτέκτονας, Επίκουρη Καθηγήτρια στο Rensselaer Polytechnic Institute
Μανόλης Μαρμαράς, Αρχιτέκτονας, Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
Γιώργος Τζιρτζιλάκης, Αρχιτέκτονας, Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

διαβάστε περισσότερα

Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις του Κύκλου «Λέξεις & Σκέψεις» είναι δωρεάν και τηρείται σειρά προτεραιότητας.
Η διανομή των δελτίων εισόδου ξεκινά 1 ώρα πριν από κάθε εκδήλωση.

Είσοδος ελεύθερη

 

 

 

FESTIVAL: Vicky Zafiri at Δι Eleusis Wellness & Arts Festival – «ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟΣΟ ΤΟ ΠΩΣ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ, ΟΣΟ ΤΟ ΤΙ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΙ..» PINA BAUSCH

Πηγή: FESTIVAL: Vicky Zafiri at Δι Eleusis Wellness & Arts Festival – «ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟΣΟ ΤΟ ΠΩΣ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ, ΟΣΟ ΤΟ ΤΙ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΙ..» PINA BAUSCH

FESTIVAL: Vicky Zafiri at Δι Eleusis Wellness & Arts Festival – «ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟΣΟ ΤΟ ΠΩΣ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ, ΟΣΟ ΤΟ ΤΙ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΙ..» PINA BAUSCH

«ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟΣΟ ΤΟ ΠΩΣ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ, ΟΣΟ ΤΟ ΤΙ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΙ..»
PINA BAUSCH

ζαφειρη

Στη φωτογραφία η Βίκυ Ζαφείρη

«ΕΝ ΑΡΧΗΝ Η ΚΙΝΗΣΗ»
Τι κινεί ,οδηγεί,παρασύρει και απελευθερώνει την ενέργεια;
Σκοπός μας είναι με την βοήθεια των αναπνοών , να ανακαλύψουμε διαφορετικά σημεία του σώματος τα οποία θα παρασύρουν την κίνηση απελευθερώνοντας την ενέργεια με προορισμό την αφύπνιση του σώματος με συνοδεία μουσικού αυτοσχεδιασμού με κρουστά .

Βίκυ Ζαφείρη SOULBREATH-Κινησιολογία-Έκφραση/Εργαστήριο
Τίνα Δημητροπούλου στα κρουστά ( Μουσικός/χορογράφος)

Αίθουσα Δήμητρα

Παρασκευή 12/017:15-18:40

Σάββατο 13/05 18:15-19:40

Κυριακή 14/05 16:45-18:10

ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ FESTIVAL

OΡΓΑΝΩΣΗ FESTIVAL: Δι Eleusis Wellness & Arts Festival 2017 Eleusis

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΥΠΤΗ νο-3-1η Απρίλη 1944 μια κακογουστη φάρσα που αποδειχτηκε τραγωδία

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΥΠΤΗ νο-3

1η Απρίλη 1944 μια κακογουστη φάρσα που αποδειχτηκε τραγωδία

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ Γ.Δ.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 

g.k-1Ο Γεώργιος Δ. Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1907 στο Αυλωνάρι Ευβοίας, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Υπήρξε μέλος πολύτεκνης οικογένειας κι είχε άλλα τρία αδέλφια την Μαρία, την Κλειώ και τον Νίκο. Από μικρό παιδί έδειχνε έφεση στα γράμματα και μια ακόρεστη επιθυμία για διάβασμα και συγγραφή (έχουν διασωθεί κάποια ανέκδοτα κείμενα του και στίχοι).

Προς το τέλος του σχολείου, έκφρασε την επιθυμία του να γίνει φιλόλογος, γεγονός που έφερε σε δύσκολη θέση τον πατέρα του Δημήτρη, όσον αφορά την οικονομική ανταπόκριση στο κόστος των σπουδών, ο οποίος τον προέτρεπε να γίνει δάσκαλος. Ας μην ξεχνάμε πως στην περίοδο του Μεσοπολέμου τα έξοδα σπουδών για μετακίνηση σε κάποια πόλη, αγορά συγγραμάτων κ.λπ φάνταζαν δυσθεώρητα για μια πολυμελή αγροτική οικογένεια. Ωστόσο, η επιθυμία του Γιώργου ήταν τόσο σφοδρή που με την υποστήριξη κάποιων από τα αδέλφια του, κατάφερε να κάμψει τους δισταγμούς του πατέρα του. “Βοήθησε με να σπουδάσω και δεν επιθυμώ τίποτα άλλο από την οικογενειακή περιουσία”, ήταν το ύστατο επιχείρημα προς τον πατέρα του, ο οποίος τελικά για να μην του στερήσει το όνειρο, αναγκάστηκε να δανειστεί κάποιο σεβαστό για την εποχή ποσό

Έτσι γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 30, ο Γιώργος βρέθηκε στην Αθήνα για σπουδές. Για κάποιο τουλάχιστον διάστημα συγκατοικούσε σε ένα σπίτι στην οδό Ιπποκράτους, με τον επίσης Αυλωναρίτη φοιτητή Ιατρικής και μετέπειτα διακεκριμένο Ιατρό Ιωάννη Παταστρατή, πατέρα του επίσης γνωστού Ιατρού Γιώργου Παπαστρατή. Σε εκείνες τις δύσκολες εποχές ακραίας οικονομικής κρίσης, ακόμα και τα βιβλία στοίχιζαν, πόσο μάλλον η μίσθωση ενός διαμερίσματος κοντά στο πανεπιστήμιο. Οι σχέσεις των δύο συντοπιτών υπήρξαν άριστες καθ’ όλη τη συγκατοίκηση και τους έδεσε μια στενή φιλία.

Όταν ο Γιώργος Κωνσταντίνου τελείωσε τις σπουδές του, επέστρεψε για κάποιο διάστημα στο Αυλωνάρι. Εδώ να προσθέσουμε εμβόλιμα πως το πτυχίο του βρήκε συμπτωματικά ο συντάκτης του παρόντος, το καλοκαίρι του 2012 στην πατρική του οικία διατηρημένο σε άριστη κατάσταση και θεώρησε υποχρέωσή του να παράδωσει στην κόρη του Γιώργου και πρώτη του εξαδέλφη Αγγελική, ώστε να συμπληρώσει μέρος από το αρχείο του που εκείνη έχει καταφέρει να διασώσει και στο οποίο θα αναφερθούμε και πιο κάτω. Η Αγγελική Κωνσταντίνου σπούδασε χημικός κάτω από φοβερά αντίξοες συνθήκες, κατά τη διάρκεια του οξυμένου μετεμφυλιακού κλίματος κι ήταν από τις πρώτες γυναίκες που κατάφεραν να κερδίσουν επάξια διευθυντική θέση σε έναν ανδροκρατούμενο έως τότε κλάδο και κόντρα στο συντηρητισμό και την επιφυλακτικότητα, αρκετών συναδέλφων της, που οφείλονταν σε έμφυλες διακρίσεις.

Επιστρέφοντας στην ιστορία του Γιώργου, το έτος 1937 παντρεύεται την επίσης Αυλωναρίτισα Ειρήνη Τσακλάνου. Στίχοι του Γιώργου που έχει διασώσει η Αγγελική μαρτυρούν τον έρωτα του φιλόλογου για την γυναίκα του. Το επόμενο έτος, θα έλθει ο διορισμός του Γιώργου ως φιλόλογου στην Ιστιαία (Ξηροχώρι) Εύβοιας, ενώ δε θα αργήσει να έρθει στον κόσμο κι η κόρη του νεόπαντρου ζευγαριού. Η ζωή δεν ήταν εύκολη, καθώς πέρα από την δικτατορία Μεταξά που είχε προηγηθεί λίγα χρόνια νωρίτερα, τα σύννεφα του πολέμου πύκνωναν πάνω από την Ευρώπη.

g.k2Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε σε ένα περιστατικό που συχνά διηγιόταν ο μικρότερος αδελφός του Γιώργου, το οποίο ενδεχομένως να σκιαγραφεί το χαρακτήρα, αλλά και κάποιες βαθύτερες πεποιθήσεις του καθηγητή. Σύμφωνα λοιπόν με τον αυτόπτη και αυτήκοο μάρτυρα Νικόλαο Κωνσταντίνου, ο μεγάλος του αδελφός ανέλαβε να εκφωνήσει λόγο στην πλατεία του χωρίου που δίδασκε (η φωτογραφία είναι πιθανά απ’ το συγκεκριμένο περιστατικό) για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου. Η πλατεία του χωριού ήταν κατάμεστη και όταν τελείωσε η ομιλία, ο κόσμος ξέσπασε σε παρατεταμένο χειροκρότημα. Παρά τον ενθουσιασμό και το θαυμασμό για τον αδελφό του, ο Νίκος παρατήρησε κάτι, παρά το νεαρό της ηλικίας του κι όταν τα δύο αδέλφια βρέθηκαν μεταξύ τους ρώτησε “καλά γιατί δε μνημόνευσες τον Μεταξά;” Ο Γιώργος τον κοίταξε ψύχραιμα και με ένα χαμόγελο περιορίστηκε στη σύντομη απάντηση “όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις”. Απ’ το συγκεκριμένο περιστατικό σε συνδυασμό με το κλίμα της περιόδου (εξορίες, φυλακίσεις, υποχρεωτική κατάταξη της νεολαίας στην ΕΟΝ κλ.π), μπορούμε να υποθέσουμε τόσο την τόλμη του καθηγητή, όσο και τη διαφωνία του με το συγκεκριμένο καθεστώς. Εξάλλου, από τα βιβλία που έχει καταφέρει να περισώσει η κόρη του Αγγελική και δεν αφορούν την επιστήμη του πατέρα της ή την λογοτεχνία, μπορούμε να υποθέσουμε τόσο την πίστη του στη δημοκρατία, όσο και κάποιες ιδεολογικές επιρροές, οι οποίες μακράν απείχαν από εκείνες του δικτάτορα.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

Τα χρόνια που ακολούθησαν, ξέσπασε το μακελειό του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Τα δύο αδέλφια χώρισαν, με τον μικρό να βρίσκεται τελικά στη Μέση Ανατολή και στο Αντιτορπιλικό “Μιαούλης” και τον Γιώργο να διδάσκει στην Ιστιαία σε όλη τη διάρκεια της κατοχής. Στην Εύβοια καταφτάνουν Ιταλικά κι αργότερα Γερμανικά στρατεύματα. Όπως σε όλη σχεδόν την Ελλάδα, έτσι και στο νησί αρχίζουν να σχηματίζονται θύλακες αντίστασης, ένοπλοι και μη. Για την αντιμετώπιση της αντίστασης οι Γερμανοί συνεργάζονται με τη διορισμένη Ελληνική κυβέρνηση κι ιδρύουν ένοπλα σώματα Ελληνόφονων, εξοπλισμένα με γερμανικά όπλα, τα γνωστά τάγματα ασφαλείας.

Όσον αφορά την Εύβοια, τα τάγματα ασφαλείας συγκροτούνται με την αρωγή τοπικών παραγόντων και επανδρώνονται κι από ντόπιο πληθυσμό, σε κάποιες περιπτώσεις με την παροχή υλικών κινήτρων και αρκετές περιπτώσεις με τη βία. Για τον έλεγχο των οδικών αρτηριών, αλλά και για την κατάπνιξη της αντίστασης, οργανώνουν με τη συνεργασία και την προστασία των Γερμανών μόνιμες φρουρές σε νευραλγικά σημεία του νησιού, όπως στη Χαλκίδα, στα Ψαχνά, στο Βασιλικό, στην Ερέτρια, στη Βάθεια, στο Αλιβέρι, στη Κύμη, στις Γούβες, στο Μαντούδι και στην Αγία Άννα. Στην προσπάθεια ελέγχου του νησιού τα Τάγματα ξεκινούν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, αλλά συναντούν πεισματώδη αντίσταση Ευβοέων ένοπλη και μη. Το έτος 1944 κι έπειτα από συγκρούσεις σε διάφορες περιοχές, τμήματα των ελληνόφωνων ταγμάτων ασφαλείας κινούνται προς την Ιστιαία με στόχο την εγκατάσταση φρουράς και πιθανή επιστράτευση ντόπιων. Ωστόσο, σε αντεπίθεση των ανταρτών σκοτώνεται το ηγετικό τους στέλεχος στρατηγός Λιάκος, ενώ ο συνταγματάρχης Παπαθανασόπουλος υποχωρεί και βρίσκει καταφύγιο στο χωριό Γούβες. Με την αποχώρηση των ανταρτών, η Ιστιαία καταλαμβάνεται από Γερμανούς και ελληνόφωνους ταγματασφαλίτες, οι οποίοι εξαπολύουν πραγματικό πογκρόμ στο χωριό. Ο μοίραρχος χωροφυλακής (αν και το όνομα του δολοφόνου είναι γνωστό, εδώ δεν αναφέρεται, καθώς το κείμενο δε συντάχθηκε ούτε για λόγους ρεβανσισμού, ούτε ο συντάκτης πιστεύει στη διαγενεακή ευθύνη), σε πράξη αντεκδίκησης για το θάνατο του Λιάκου, δολοφονεί εν ψυχρώ 18 πατριώτες, ανάμεσα τους κι ο καθηγητής Γ.Δ.Κωνσταντίνου. Οι υπόλοιποι δολοφονημένοι είναι οι εξής: Αντ. Τυλιακός – καθηγητής, Αθανάσιος Μηλιώτης – εργάτης, Χρ. & Δημ. Αγδηνιώτης, Σταύρος Παρούσης – κουρέας, Γ. Καλατζής – εργάτης, Σταμ. Παπαδιώτης – ράφτης, Δημ. Κόκκαλης – καφεπώλης, Χρ. Σπίντζος, Ευαγ. Ρήγας – μηχανικός, Ζαφ. Χρυσοστόμου, Ζαχαρίας Θαλασσινός, Στέφανος Κατσαντώνης – εργάτης, Δημ. Αναστασίου – κτηματίας, Ιωάννης Μπαλαθούνης – εργάτης, Ανδ. Θεοδοσιάδης – εργάτης, Τ. Τσιφτσής.

Επανερχόμενοι στην ιστορία του Γ. Κωνσταντίνου, αξίζει να δούμε πως βίωσε την απώλεια η οικογένεια. Η σύζυγος του Ειρήνη, σύμφωνα με όσα διηγιόταν στην κόρη της Αγγελική, έχοντας διαισθανθεί την έκρυθμη κατάσταση προέτρεψε τον άντρα της να φύγουν ή να κρυφτούν, αλλά αντιμετώπισε την κατηγορηματική άρνηση του ίδιου. Μετά τη δολοφονία επέστρεψε με μεγάλη δυσκολία στο Αυλωνάρι μαζί με την κόρη της. Αφοσιώθηκε στην ανατροφή της κόρης της και στήριξε την επιλογή της να σπουδάσει Χημικός, ακόμα κι αν αυτό απαιτούσε θυσίες και με την όποια αρωγή μπόρεσαν να προσφέρουν κάποιοι συγγενείς. Η αδελφή του καθηγητή Μαρία στην αρχή πίστευε πως το νέο της πρώτης Απριλίου ήταν φάρσα. Μια φάρσα που αποδείχτηκε τραγωδία. Ο συντάκτης του παρόντος τη θυμάται κάποιες φορές να κάθεται βουβή στην καρέκλα και να πέφτει για κάποια λεπτά σε λήθαργο. Όντας μικρός σε ηλικία τη ρώτησε κάποια φορά γιατί κοιμάται και του εξήγησε πως δεν ήταν ύπνος, αλλά ένα “χούι” που της έμεινε από εκείνη την μοιραία πρωταπριλιά. Σε μια άλλη περίπτωση της μετέφεραν την (αδιασταύρωτη) πληροφορία πως ο γιος του δολοφόνου του αδελφού της, σκοτώθηκε με αεροπλάνο. Ο συντάκτης θυμάται αυτήν τη γυναίκα με το βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα να δακρύζει και να μονολογεί “τι έφταιγε το παιδί να πληρώσει για τις αμαρτίες του πατέρα του;”, έτσι πίστευε. Ο αδελφός του καθηγητή Νίκος, έμαθε το τραγικό γεγονός όταν γύρισε στην Ελλάδα κι ενώ ακόμα υπηρετούσε. Ο συντάκτης τον θυμάται να συγκινείται όποτε θυμόταν τον αδελφό του ως τα βαθιά γεράματα. Να έφταιγε επειδή έφυγε νέος κι άδικα; Να οφείλονταν στο γεγονός πως του είχε αδυναμία; Πάντως για καμιά άλλη στενή απώλεια δεν συγκινούνταν τόσο συχνά.

Εξάλλου, το μεγαλύτερο μέρος από τα επιστημονικά βιβλία του καθηγητή δόθηκαν σε νεότερους Αυλωναρίτες, ώστε να βοηθηθούν στις σπουδές τους. Και κάποιοι τα κατάφεραν περίφημα. Δυστυχώς, δεν έχω ζητήσει έγκριση των ιδίων ή συγγενών τους, ώστε να τους μνημονεύσω.

Αντί επιλόγου να σημειώσουμε πως την δεκαετία του 80, δόθηκε στη χήρα μια μικρή συμβολική σύνταξη. Άλλωστε με κανένα ποσό δεν αναπληρώνεται τόσο μεγάλη απώλεια. Σε κάποιο έγγραφο που έφτασε στα χέρια της κόρης του Αγγελικής, αναφέρεται πως ήταν μέλος της Εθνικής Αντίστασης τουλάχιστον δυόμισι χρόνια πριν τη δολοφονία του. Το γεγονός, ενδεχομένως απαντά και στο ερώτημα γιατί ο Γιώργος Κωνσταντίνου δεν κρύφτηκε παρά τις παροτρύνσεις της συζύγου του. Για την αποτίναξη της σκλαβιάς, ο καθένας οφείλει να αντισταθεί από το μετερίζι του. Έτσι δεν έλεγαν οι παλιοί;

Μαρτυρίες

Μαρία Δ.Κωνσταντίνου

Νίκος Δ. Κωνσταντίνου

Αγγελική Γ. Κωνσταντίνου

Πηγές

1. Στα χρόνια της φωτιάς/Στρ. Παπαστρατής

2. history

http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2016/07/6.html

3. http://edipsos-evia.blogspot.gr/2008/12/1940-45.html

Σύνταξη Δ.Ν.Κωνσταντίνου

Εικόνα

ΨΗΛΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ στο σινέ ΑΛΚΥΟΝΙΣ Τρίτη 21 Μάρτη (είσοδος ελεύθερη)

www.kar.org.gr_2017-03-18_21-17-53_1

Αρέσει σε %d bloggers: