Skip to content

Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές-Κατερίνα Μάτσα

ψαξαμε ανθρωπους

Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές-Κατερίνα Μάτσα (εκδόσεις Άγρα)

Ένα βιβλίο επιτομή της εξάρτησης, γραμμένο από μια σπουδαία Επιστήμονα, Αγωνίστρια και Γυναίκα. Αν και επιστημονικό έργο, ο τρόπος γραφής και η δομή του σε μικρά κεφάλαια, καθιστά τα πολλά νοήματά του εύληπτα. Η συγγραφέας προσεγγίζει ολιστικά το ζήτημα της τοξικομανίας και με διαλεκτικό τρόπο αναδεικνύει τις αντιφάσεις που καθιστούν την μάστιγα της τοξικοεξάρτησγς σε εμβληματική παθολογία της νεωτερικοτητας. Όμως η σημασία ρου δεν εξαντλείται στο προηγούμενο. Το ζήτημα προσεγγίζεται διεπιστημονικά, με τις ιστορικές, κοινωνιολογικές, ψυχιατρικές (αποδομώντας την άκρατη ψυχιατρικοποίηση και τον βιολογισμό) και άλλες παραμέτρους. Συνάμα προτείνει λύσεις για τον εξαρτημένο ως πάσχων υποκείμενο, υπογραμμίζοντας τη διαφορετικότητα της κάθε περίπτωσης. Επιπλέον, εστιάζει στην Τέχνη και στη σημασία της ως θεραπευτικό εργαλείο και το νόημα της συμμετοχής σε συλλογικές διαδικασίες. Παράλληλα επισημαίνει πως ο Απεξαρτημένος δεν επιστρέφει στην κατάσταση που ήταν πριν εξαρτηθεί, αλλά η θεραπεία τον βοηθάει να συνθέσει τις εμπειρίες του και να διαμορφώσει μια προσωπικότητα ικανή να ενταχθεί ισότιμα στην κοινωνία. Ενδεχομένως, το πολυτιμότερο μήνυμα που πρέπει να κρατήσουμε, αποτελεί η αισιόδοξη ματιά της Κ. Μάτσα, η οποία διαμορφώθηκε από δεκαετίες κλινικής εμπειρίας στο πρόγραμμα 18 ΑΝΩ, πως εξαρτημένος μπορεί να γίνει καλά, αφήνοντας πίσω του τα δεσμά της εξάρτησης. Με αυτήν την έννοια, η ισότιμη ένταξή του στην κοινωνία αποτελεί τόσο ικανή, όσο και αναγκαία συνθήκη.
Δ. Κωνσταντίνου
Advertisements

Ιστορία χωρίς τέλος-Μίκαελ Έντε

Ιστορία χωρίς τέλος-Μίκαελ Έντε (εκδ. Ψυχογιός)

Ιστορία χωρίς τέλος

Ένα καταπληκτικό βιβλίο του Ιταλού Μίκαελ Έντε. Ένας νεαρός μαθητής, θύμα “μπουλινγκ” από τους συνομηλίκους του βρίσκει καταφύγιο στη σοφίτα ενός παλαιοπωλείου, όπου ανακαλύπτει ένα βιβλίο που του τραβάει την προσοχή. Έτσι αρχίζει ένα ταξίδι στον κόσμο της ονειροφαντασίας, όπου ο νεαρός δεν αποτελεί μόνο αναγνώστη, αλλά συμμετέχει κιόλας στην ιστορία που διαβάζει. Αν και παραμύθι, θεωρώ πως αξίζει να διαβαστεί σε κάθε ηλικία, καθώς ο συγγραφέας περιγράφει περίτεχνα τη μάχη του καλού με το κακό, του ωραίου με το άσχημο, του θανάτου με τη ζωή. Ένα βιβλίο δώρο της αδελφής μου που έφτασε στα χέρια μου την κατάλληλη στιγμή. Στο βιβλίο θριαμβεύει η ομορφιά, η αγάπη και η ζωή

@n @vlonis

Πρόληψη και τοπική κοινωνία – της Μαρίας Τζωρτζοπούλου/Ειδικής θεραπεύτριας – ψυχοθεραπεύτριας

Πρόληψη και τοπική κοινωνία – της Μαρίας Τζωρτζοπούλου/Ειδικής θεραπεύτριας – ψυχοθεραπεύτριας (Αναδημοσίευση)

Για την ανάπτυξη ενός ευρύτερου  κοινωνικού κινήματος που  παλεύει για την ανατροπή των αιτιών που δημιουργούν το πρόβλημα των ναρκωτικών.

της Μαρίας Τζωρτζοπούλου, ειδικής θεραπεύτριας – ψυχοθεραπεύτριας, της Μονάδας Απεξάρτησης «ΔΙΑΠΛΟΥΣ» της Ψυχιατρικής Κλινικής του Γ.Ν.Κέρκυρας

ΑΛΛΗΛ-18-ΑΝΩ

Πρόληψη και τοπική κοινωνία

Οι προσπάθειες που γίνονται συντονισμένα, και σε διεθνές επίπεδο, για την νομιμοποίηση στη συνείδηση των ανθρώπων της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, υποθηκεύουν το μέλλον των νέων παιδιών, των λαών, της ανθρωπότητας. Όσο πιο εύκολη είναι η χειραγώγηση, τόσο μεγαλύτερο είναι και το βάθος άσκησης εξουσίας από τις κυρίαρχες τάξεις. Απέναντι λοιπόν σε αυτό το προβαλλόμενο ως   «κίνημα» – κίνημα καρικατούρα θα λέγαμε εμείς – για την νομιμοποίηση των ναρκωτικών, εμείς πρέπει να ορθώσουμε το ανάστημα του κοινωνικού ανθρώπου.

Ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό. Η ουσία του ανθρώπου είναι το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων. Η προσωπικότητα του όπως και η συνείδησή του δημιουργείται μέσα από τις κοινωνικές σχέσεις διαμέσου των οποίων διαφαίνεται και η δραστηριότητα του (Leontief). To κοινωνικό «Είναι» του ανθρώπου λοιπόν, είναι αυτό που καθορίζει και την συνείδησή του. Μπορούμε, δηλαδή, να πούμε ότι η προσωπικότητα όπως και η συνείδηση του ανθρώπου γεννιέται μέσα από τη δραστηριότητα του σε ιδιαίτερες κοινωνικές συνθήκες.

Λαμβάνοντας υπόψη το παραπάνω σκεπτικό, σήμερα τι γίνεται; Ποιες είναι οι σημερινές κοινωνικές συνθήκες, ποια είναι η γενικότερη εικόνα της κοινωνίας στην οποία ζούμε; Τι προτείνεται σήμερα σε όλους μας και ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους; μοναξιά, αλλοτρίωση, αποξένωση, «όλα για το κέρδος» και μάλιστα το εύκολο κέρδος, ανταγωνισμός, ταχύτητα, επιφάνεια, παιχνίδι εντυπώσεων… Τα παραδείγματα είναι δυστυχώς πολλά και καθημερινά: δεν είναι τυχαία η δημιουργία τόσων τηλεπαιχνιδιών τύπου survivor, ή Big Brother στο παρελθόν, όπου «παίζουμε ότι είμαστε μία παρέα», «υποκρινόμαστε σχέσεις και συναισθήματα» με σκοπό ο ένας να «βγάλει από την μέση» τον άλλο για να κερδίσει χρήματα και εντυπώσεις, τα «βγάζω όλα στην φόρα» μέχρι και την ίδια μου την αξιοπρέπεια για το εύκολο κέρδος. Ακόμα και η εξωτερική εμφάνιση που γίνεται μόδα, δημιουργεί πρότυπα που υπονοούν στοιχεία εξαρτήσεις.

    Τέτοια είναι τα μηνύματα και οι εικόνες που κυριαρχούν σήμερα και που έχουν  πάρα πολύ σοβαρές προεκτάσεις. Μέσα σε αυτό το κλίμα γιατί όχι στα ναρκωτικά και στην εξάρτηση, την στιγμή που η εξάρτηση είναι ουσιαστικά ακραία μορφή αλλοτρίωσης και  αποξένωσης που συνοδεύεται από πλήρη απουσία οράματος και προοπτικής. Σε τελική ανάλυση, είναι μια παθολογική στρατηγική επιβίωσης.

Τι να πρωτοκάνει λοιπόν κανείς στην πρόληψη;  Mπορεί να υπάρχει πρόληψη στις εξαρτήσεις αν δεν υπάρχει πρόληψη στην βία, στην σχολική διαρροή, στην ανεργία, στην φτώχεια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο…;

Aς δούμε όμως καταρχήν τι σημαίνει πρόληψη: είναι το σύνολο των μέσων που έχουν στόχο την εμπόδιση εμφάνισης μιας διαταραχής/προβλήματος, μιας παθολογίας, ενός συμπτώματος ή ενός δείκτη κοινωνικής δυσλειτουργίας, δηλαδή, με άλλα λόγια, τη δημιουργία των απαραίτητων όρων και προϋποθέσεων για την ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας.

    Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αναπτυχθεί ένα ευρύ κοινωνικό κίνημα που θα παλεύει για την ανατροπή των αιτιών που δημιουργούν και συντηρούν το πρόβλημα των ναρκωτικών. Κίνημα που δεν θα αφορά μόνο τους ειδικούς, αλλά που θα προκαλεί τον διάλογο μεταξύ των τελευταίων και όλων των κοινωνικών ομάδων.

Συγκεκριμένα, τα επίπεδα με τα οποία θα πρέπει να ασχολείται η πρόληψη είναι:

  1. Το ατομικό και ενδοψυχολογικό (ανάπτυξη λόγου και διαλόγου, δημιουργικότητας και οράματος)
  2. Το ομαδικό και συλλογικό επίπεδο (ανάλυση ιδεών και κοινωνικών προσδοκιών, θεσμοθέτηση μεταβατικού χώρου, δυνατότητα έκφρασης της ομάδας προς τα έξω, προώθηση και εξάσκηση δυνατοτήτων, ανάπτυξη σχέσεων αλληλεγγύης, κατάκτηση κοινωνικών δυνατοτήτων για καλύτερη ένταξη)
  3. Το επίπεδο δομών, θεσμών και οργανωμένων κοινωνικών δυνάμεων.

Όλα τα παραπάνω επίπεδα, είναι αναγκαίο να ληφθούν υπόψη και οι προληπτικές παρεμβάσεις οφείλουν να αφορούν και τα τρία αυτά  επίπεδα και όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής γενικότερα…

Αν αφήσουμε κάποιο  επίπεδο εκτός, τότε η παρέμβασή μας δεν θα είναι αρκετά αποτελεσματική.

Αυτό είναι ένα από τα λάθη, που γίνονται συνήθως και έτσι έχουμε αποσπασματικές παρεμβάσεις χωρίς κεντρικό σχεδιασμό, χωρίς κεντρική φιλοσοφία, χωρίς συνέχεια, χωρίς ουσιαστικά μια γενική θεωρεία και μια αντίστοιχη μεθοδολογία.

Πέρα από όλα αυτά, η πρόληψη πρέπει να είναι και διαθεσμική, να εμπεριέχει ανάλυση των πολιτικών αντιστάσεων και των οικονομικών κερδών, αφού ας μην ξεχνάμε ότι τα ναρκωτικά είναι το δεύτερο πιο κερδοφόρο εμπόριο στον κόσμο  μετά από αυτό των όπλων. Σε αυτό το σημείο, σαφώς μπαίνει το θέμα της πολιτικής βούλησης που όπως φαίνεται καθορίζεται από πολιτικές, οικονομικές σκοπιμότητες και συμφέροντα.

Για να επιτύχει η πρόληψη, απαιτούνται επίσης ξεκάθαρα μηνύματα ώστε να αποφεύγεται η σύγχυση και τα διπλά μηνύματα προς τους νέους. Πώς λοιπόν θα πείσουμε ένα νέο άνθρωπο όταν από παντού (και από τους ίδιους τους ειδικούς) διαφαίνεται μια γενικότερη,  εσκεμμένη πολλές φορές  σύγχυση;

   Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ είναι ο διαχωρισμός των ναρκωτικών σε σκληρά και «μαλακά» και όλη αυτή τη φιλολογία γύρω από την «αθώα» και «αβλαβή» κάνναβη, της «θεραπευτικές» της ιδιότητες, την «ελευθερία» του ατόμου  στη  χρήση  κλπ. Χωρίς βέβαια να αναφέρονται τα ψυχολογικά, νευρολογικά, σωματικά, κοινωνικά… προβλήματα που η χρήση κάνναβης δημιουργεί. Πώς ανάλογα, να πείσεις για την χρήση αλκοόλ, το lifestyle, την ναρκωκουλτούρα…;

Χρειάζεται λοιπόν ενίσχυση και διεύρυνση των ήδη υπαρχόντων προγραμμάτων – ειδικά των στεγνών – αλλά κυρίως περισσότερη δουλειά στην Κοινότητα που αυτή τη στιγμή περιορίζεται σε κάποια κέντρα πρόληψης του Ο.ΚΑ.ΝΑ. που συνήθως υπολειτουργούν. Η πρόληψη,  θα πρέπει να μπει στην καθημερινότητα της ζωής της κοινότητας με δημιουργία στεκιών για νέους, που όμως να είναι προσιτά και ελκυστικά για αυτούς, ομάδες για τους γονείς και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και θεσμούς, ομάδες ενεργητικής ακρόασης στα σχολεία για τους μαθητές, τους γονείς, τους καθηγητές, χώρους που να μπορούν οι πολίτες της κοινότητας να εκφράζονται και να δρουν συλλογικά.

    Επιπλέον, χρειάζονται δυναμικές παρεμβάσεις σε οικογένειες που διαφαίνεται ένα πρόβλημα, οποιασδήποτε μορφής, καθώς επίσης και στα παιδιά των οικογενειών αυτών. Και σε αυτή την περίπτωση, είναι δουλειά των ανθρώπων που υλοποιούν ένα προληπτικό πρόγραμμα να τους  βρουν και να βοηθήσουν και όχι το αντίθετο. Η θεσμοθέτηση του σχολικού ψυχολόγου από το δημοτικό είναι αναγκαία, γιατί όπως ξέρουμε, ο μέσος όρος της ηλικίας έναρξης της χρήσης έχει πέσει δραματικά και υπάρχουν όλο και περισσότερες περιπτώσεις παιδιών που ξεκινούν την χρήση από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού!

Τη στιγμή που η χρήση κάποιων ψυχοτρόπων ουσιών είναι το σύμπτωμα και όχι η αιτία, το να βρεθεί κάποιος που θα μπορεί να προβλέψει ένα πρόβλημα στο παιδί και στην οικογένεια και να προτείνει διεξόδους και εναλλακτικές διαφορετικές από αυτή της χρήσης μπορεί να αποδειχθεί σωτήριο. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, που όσο το ποσοστό της σχολικής διαρροής μεγαλώνει, αυξάνει και το ποσοστό χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Σε αυτή την περίπτωση, οι κοινωνικές ανισότητες και η περιθωριοποίηση, που είναι δείκτες υψηλού κινδύνου, ξεκινούν από πολύ νωρίς. Έτσι, οι αποκλεισμένοι χρησιμοποιούν ουσίες για να αντέξουν τον αποκλεισμό τους  και ταυτόχρονα οι χρήστες περιθωριοποιούνται και αποκλείονται ακόμα περισσότερο λόγω της χρήσης.

 Πως όμως μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική ένταξη όταν πάνω από το 15% του ευρωπαϊκού πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας; Ένας από τους λόγους άλλωστε, που οι χρήστες επιλέγουν λιγότερο τα στεγνά θεραπευτικά προγράμματα σε σχέση με την υποκατάσταση  είναι και το γεγονός ότι δεν έχουν σε τίποτα να ελπίζουν. Να «καθαρίσουν» λοιπόν γιατί; Εάν δεν απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα, καθίστανται ευάλωτοι και έτσι υιοθετούν την ταυτότητα ενός θεσμοθετημένου περιθωρίου – που τους προτείνει μια υποκριτική πολιτεία – ως πάσχοντες από μια χρόνια υποτροπιάζουσα νόσο του εγκεφάλου, και που θα χορηγούνται δια βίου στα προγράμματα της υποκατάστασης.

Αλλά και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές θα έπρεπε πρώτα από όλα να εκπαιδεύονται ως σωστοί παιδαγωγοί και να επιμορφώνονται τακτικά σε σεμινάρια που να αφορούν την κινητοποίηση και την ευαισθητοποίηση τους σχετικά με το πρόβλημα, ώστε να μπορούν να δημιουργούν μια σχέση με τους μαθητές τους που θα είναι πολύ βοηθητική στην πρόληψη. Και φυσικά, να δουλεύουν σε συνεργασία μεταξύ τους και με τις υπόλοιπες δομές της κοινότητας, δημιουργώντας ένα προστατευτικό δίκτυο.

Ολόκληρη η κοινότητα – ο καθένας από το ρόλο του – πρέπει να ευαισθητοποιηθεί και να κινητοποιηθεί, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινή κουλτούρα που θα παλεύει την εξάρτηση και θα προωθεί την δημόσια υγεία. Η πρόληψη δηλαδή, θα πρέπει να κάνει την δουλειά του μυρμηγκιού και τότε μόνο θα έχει αποτελέσματα. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος θα πρέπει να είναι ο άνθρωπος (και όχι το προϊόν) και για αυτό είναι σημαντικό τον άνθρωπο να τον αναζητήσουμε στο χώρο που βρίσκεται και που κινείται, δηλαδή, στην ίδια του την γειτονιά, την κοινότητα.

  Θέλουμε λοιπόν να καταλάβουμε, τι σχέση  έχει αυτό που περιγράφουμε, με την πρόταση που έκανε βουλευτής της κυβέρνησης, σε ημερίδα για την απελευθέρωση της ευφορικής και ψυχαγωγικής κάνναβης και που ούτε λίγο ούτε πολύ, πρότεινε την δημιουργία ιδιωτικών λεσχών, τα μέλη των οποίων θα φυτεύουν και θα καταναλώνουν βιολογικής  καλλιέργειας κάνναβη; Προφανώς, δεν υπάρχει απολύτως καμία σχέση.               

Σε ένα ευρύτερο επίπεδο, είναι αναγκαία η συνεργασία των λειτουργών της υγείας, της εκπαίδευσης, της δικαιοσύνης, της κοινότητας και αυτών που χαράσσουν τις πολιτικές στο χώρο της υγείας και της πρόληψης. Μια στρατηγική στοχεύει στο να αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο το ανθρώπινο, το πολιτικό, και οικονομικό δυναμικό προς την επιτυχία ενός στόχου. Κάποιοι πίστευαν και πιστεύουν, πως αυτό δεν γινόταν για λόγους ανεπαρκείας του πολιτικού συστήματος. Δυστυχώς, φαίνεται πως δεν γίνεται, λόγω  συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Όταν στόχος μιας στρατηγικής είναι η πρόληψη της εξάρτησης από εξαρτησιογόνες ουσίες, τότε θα πρέπει να χτυπηθούν οι αιτίες που οδηγούν στη χρήση, κατάχρηση και εξάρτηση (μείωση της προσφοράς, μείωση της ζήτησης, κλπ).

Μια πολιτική πρόληψης πρέπει να εξετάζει την οικονομική και γεωπολιτική κατάσταση, την  ατομική και  συλλογική ιστορία και τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο η κάθε κουλτούρα , ο κάθε πολιτισμός. Έτσι, απλές μεταφορές «πακέτων» πρόληψης από άλλες χώρες δεν είναι πάντα επιτυχημένες, ειδικά όταν δεν συνοδεύονται από ανάλυση, έρευνα και μελέτη των αναγκών, των ιδιαιτεροτήτων και της διαφορετικότητας της χώρας μας ή ακόμα και διαφορετικών περιοχών μέσα στην χώρα.

Υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών παραγόντων. Αυτοί οι τρείς παράγοντες αλληλοδιαπλέκονται και το αποτέλεσμά τους θα έπρεπε να υπηρετεί τον άνθρωπο, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία ζωής και έκφρασης.

Τελικά, αυτά τα οποία προτείνουν οι ειδικοί σχετικά με την ανάπτυξη της συλλογικότητας, θα έπρεπε πρώτα από όλα να εφαρμόζονται από αυτούς που σχεδιάζουν και υλοποιούν προγράμματα πρόληψης και θεραπείας.

    Αν δεν υπάρχει συνεργασία και διάλογος σε όλα τα επίπεδα τότε οι προσπάθειες θα είναι αποσπασματικές και ελλιπείς και αυτό θα οδηγεί σε χάσιμο χρόνου, χρήματος, δυναμικού και κυρίως της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

    Πριν από όλα όμως, πρέπει να απαντήσουμε στο εξής ερώτημα: θέλουμε κοινωνίες ελεύθερες από ναρκωτικά ή κοινωνίες με ελεύθερα τα ναρκωτικά; Κάποιοι δυστυχώς, έχουν επιλέξει το δεύτερο και προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρόκειται για ανατρεπτική, προοδευτική, πράξη.

*Η Μαρία Τζωρτζοπούλου είναι ειδική θεραπεύτρια – ψυχοθεραπεύτρια, της Μονάδας Απεξάρτησης «ΔΙΑΠΛΟΥΣ» της Ψυχιατρικής Κλινικής του Γ.Ν.Κέρκυρας

 

Αναδημοσίευση από: Ημερόδρομος

Link: http://www.imerodromos.gr/ 

 

Ο Άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά-L. Padura

Ο Άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά-Leonardo Padura/ μετάφραση Κ. Αθανασίου (εκδόσεις Καστανιώτη)

L. PADURA

Το μυθιστόρημα του Κουβανού L. Padura, είναι δομημένο πάνω σε τρεις διαφορετικές και διαπλεκόμενες μεταξύ τους ιστορίες. Στην πρώτη ο συγγραφέας ακολουθεί πιστά τη ζωή του μεγάλου Επαναστάτη Λ. Τρότσκι κατά την περίοδο της πολιτικής πτώσης του κι από τον πρώτο εκτοπισμό του από το σταλινικό καθεστώς στην Άλμα-Άτα έως και τη δολοφονία του στο Μεξικό. Αν και ο Padura έκανε ιστορική έρευνα γύρω από τη ζωή των πρωταγωνιστών, θέλοντας να αποδώσει ρεαλιστικά το κλίμα της Ευρώπης του Μεσοπολέμου , όχι μονάχα στη Ρωσία κατά την επικράτηση του Στάλιν, αλλά και στην Ισπανία εν μέσω εμφύλιου αναβρασμού μεταξύ Δημοκρατικών και φασιστών του Φράνκο, γεγονός που αποτέλεσε πρελούδιο του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, ο οποίος αιματοκύλησε την ανθρωπότητα με τον ασύγκριτα πιο βίαιο πόλεμο που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης. Επιπλέον, ακολουθώντας πιστά την Οδύσσεια του Λ. Τρότσκι,  από τον εκτοπισμό στην Άλμα-Άτα, στις διαδοχικές εξορίες του: στην Πρίγκηπο του Βοσπόρου κι από εκεί εν μέσω Ιταλίας στη Γαλλία, από όπου εκδιώχθηκε γρήγορα για να καταλήξει για λίγο στην Φιλανδία κι έπειτα στο μακρινό Μεξικό, καθώς ήταν η μόνη χώρα που του πρόσφερε πολιτικό άσυλο, μέχρι και την αποτρόπαια δολοφονία του το 1940.

Στη δεύτερη ιστορία, πρωταγωνιστής είναι ο Ραμόν Μερκαντέρ, ο οποίος  αρχικά αποτελεί ένα νεαρό ιδεαλιστή, που αντιστέκεται στη φασιστική απειλή του Φράνκο από τις γραμμές του Κ.Κ.Ισπανίας, μέχρι να τον ξεχωρίσει ένας σοβιετικός μυστικός πράκτορας, ο οποίος στο εξής θα αποτελέσει μέντορά του και θα τον στείλει για εκπαίδευση στη Σοβιετική Ένωση, μετατρέποντας τον σε μια φονική μηχανή, ικανή να υποδύεται ρόλους και να ελέγχει σχεδόν απόλυτα τα συναισθήματά του, με απώτερο σκοπό να καταφέρει να δολοφονήσει τον Λ. ΄Τρότσκι και μ’ αυτόν τον τρόπο να μπει από μια χαραμάδα της πόρτας στο πάνθεον της Ιστορίας. Ωστόσο, ο συγγραφέας προσπαθεί να δομήσει κι ακολούθως να διεισδύσει στην ψυχοσύνθεση του Μερκαντέρ, δίνοντας στην μητέρα του έναν καταλυτικό ρόλο, η οποία μέσα από τα σκληρά προσωπικά της βιώματα, θα φροντίσει να διαμορφώσει το χαρακτήρα των παιδιών της ως «τέκνα του μίσους’.

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε πως Padura χρησιμοποιεί πιστά ημερομηνίες και αρκετά γεγονότα που αποτελούν προϊόντα της ιστορικής του έρευνας, αλλά οφείλουμε να επισημάνουμε εμφατικά πως το αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, όπου καταστάσεις, διάλογοι, σκέψεις και κλιμακούμενα συναισθήματα, αποτελούν κατασκευές του συγγραφέα για τις ανάγκες της μυθοπλασίας.

Η τρίτη ιστορία εκτυλίσσεται στην Κούβα της δεκαετίας του 70′ όπου ένας νεαρός Κουβανός ο Ιβάν, με ταλέντο στη συγγραφή κι αγάπη για τα σκυλιά, συναντά έναν μυστηριώδη ξένο που διατηρεί τη συνήθεια  να βγάζει βόλτα στην παραλία δύο πανέμορφα ρώσικα σκυλιά ράτσας μπολσόι. Αργά αλλά σταθερά, αναπτύσσεται μεταξύ τους μια σχεδόν φιλική σχέση κι ο ξένος παίρνει την πρωτοβουλία να διηγηθεί στον Ιβάν τη ζωή του Ρ. Μερκαντερ. Αξίζει να σημειωθεί πως στην Κούβα εκείνης της εποχής, ελάχιστα ήταν γνωστά για τον Λ. Τρότσκι και το ρόλο του στην Ρώσικη Επανάσταση κι ακόμα λιγότερα φυσικά για τον φυσικό αυτουργό της δολοφονίας του. Ωστόσο, η περιέργεια κυριεύει το νεαρό, γεγονός που τον κάνει να ξεπεράσει τις αναστολές του και τους φόβους του για το καθεστώς, αναζητώντας επιπλέον πληροφορίες , τόσο για το ρόλο του Τρότσκι στην ιστορία από την οποία είχε εξοβελιστεί, όσο και για τον δολοφόνο του. Βέβαια, από τη μία η υπόσχεση που είχε δώσει στον περίεργο αφηγητή πως δε θα γράψει τίποτα απ όσα του διηγείται κι από την άλλη ο φόβος του μπροστά στη λογοκρισία του καθεστώτος θα τον οδηγήσουν να κρατήσει κρυμμένα μέσα του, όλα όσα μπόρεσε να μάθει από τον ξένο, αλλά και να διασταυρώσει ο ίδιος για περισσότερες από 2,5 δεκαετίες και μέχρι την πτώση της Σ. Ένωσης που έριξε και την Κούβα σε μια καταστροφική κρίση.

Ο συγγραφέας μέσα από τις τρεις ιστορίες που τέμνονται μεταξύ τους, αλλά έχουν σημειολογικά και κοινό σημείο αναφοράς τα σκυλιά, αλλά και με το ευρηματικό τέχνασμα της ημιτελούς διήγησης του μυστηριώδους ξένου, ο οποίος τελικά δεν είναι άλλος από τον  ίδιο τον Ρ. Μερκαντερ, η οποία θα ολοκληρωθεί πολλά χρόνια αργότερα με κάποιο γράμμα του, αλλά και την επίσκεψη του οδηγού του στον Ιβαν, θα προσπαθήσει να καταδείξει πως το μεγαλύτερο όραμα του 20ου αιώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, κατάληξε σε εφιάλτη υπό την αμείλικτη σταλινική πολιτική. Μέσα από τις 500 περίπου σελίδες του βιβλίου, εκτός των πρωταγωνιστών, θα περάσουν πολλές ιστορικές φυσιογνωμίες του προηγούμενου αιώνα. Από τους Ισπανούς Νεγκρίν, Ι. Ντολόρες και Ντουρούτι. Τους στενούς πολιτικούς φίλους του Τρότσκι, όπως οι Γάλλοι Ροσμέρ. Την ηγεσία των μπολσεβίκων, όπως Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Μπουχάριν, Ρίκοφ, Μπέρια κλπ που εξοντώθηκαν στις δίκες της Μόσχας ή μετέπειτα. Μέχρι τον Βρετανό συγγραφέα Τζ. Όργουελ που υπηρέτησε σαν πολιτοφύλακας του Poum στον Ισπανικό εμφύλιο.

Οπωσδήποτε το μυθιστόρημα αποπνέει την απαισιοδοξία για την κατάληξη του μεγαλύτερου κοινωνικού πειράματος, αλλά και για τις γενιές εκείνες των Κουβανών που πίστεψαν κι αγωνίστηκαν για το χτίσιμο του Σοσιαλισμού, βλέποντας τα όνειρά τους να γκρεμίζονται μαζί με την κατακρήμνιση της Σ. Ένωσης. Μιας χώρας που όπως λέει κι ο Padura, έζησε εφτά δεκαετίες, όσες περίπου κι ο μέσος άνθρωπος. Συνάμα όμως ο συγγραφέας θα προσπαθήσει να μας κάνει να αισθανθούμε οίκτο, ακόμα και για αυτόν τον Ρ. Μερκαντέρ, θύτη και θύμα μαζί, από τη μία κυνικός κι από την άλλη υποταγμένος τυφλά στις διαταγές της «αυθεντίας», που για αρκετές δεκαετίες είχε συνδέσει το όνομά του με το σοσιαλιστικό όραμα, για χάρη του οποίου κάθε θυσία ήταν επιτρεπτή και κυρίως επιβεβλημένη. Επιπλέον όμως, στο όνομα αυτής της προσωπολατρείας κάθε πράξη, όσο ανόσια κι αν ήταν, δεν επιδέχονταν αμφισβήτηση, αρχικά υπό το προσωπείο του ιδεαλισμού, έπειτα υπό εκείνο του αμοραλισμού και πάντα υπό το καθεστώς του πιο ανελέητου τρόμου.

ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ ART ON DANCE: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΧΟΡΟΥ – BALLET & MUSICAL THEATER BALLET, MUBAL για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ ART ON DANCE: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΧΟΡΟΥ – BALLET & MUSICAL THEATER BALLET, MUBAL για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

zafet-2

zafet

zafet-3

«ΑΝΤΙΓΟΝΗ» Σοφοκλέους στα αρχαία ελληνικά την Κυριακή 29/4

 

«Αντιγόνη» 1

«ΑΝΤΙΓΟΝΗ» Σοφοκλέους στα αρχαία ελληνικά την Κυριακή 29/4

στο Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά

Κάθε Κυριακή, με υπέρτιτλους στα αρχαία ελληνικά, νέα ελληνικά και στα αγγλικά

Η ομάδα μελέτης αρχαίου δράματος “ΑΚΤΙΣ ΑΕΛΙΟΥ” παρουσιάζει την Κυριακή 22 Απριλίου και κάθε Κυριακή στις 12.00 π.μ. την «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» του Σοφοκλέους στα αρχαία ελληνικά, στο Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά.

Η απόδοση διαλογικών και λυρικών μερών με προσωδιακό λόγο και μουσική συνοδεία της «ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ» παρουσιάζεται με υπέρτιτλους στα αρχαία ελληνικά, νέα ελληνικά και στα αγγλικά και αποτελεί μια ολοκληρωμένη νέα πρόταση παρουσίασης του αρχαίου δράματος, όπου η μουσικότητα του λόγου αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο μέσω του ρυθμού και της μελωδίας του αρχαίου κειμένου.

Κύριος άξονας της θεατρικής έρευνας και εργασίας της Ευαγγελίας Θαλασσινής, σκηνοθέτιδας και ηθοποιού, είναι η παραστατικότητα του αρχαίου κειμένου με άξονα τον προσωδιακό ρυθμό του πρωτότυπου (εναλλαγή βραχέων και μακρών συλλαβών), σύμφωνα με το μετρικό υπόμνημα αξιόπιστων φιλολόγων και η παρουσίαση του αρχαίου δράματος με βάση το τρίπτυχο λόγος-μουσική-κίνηση.

Η μουσική σύνθεση της παράστασης για την απόδοση των λυρικών μερών (χορικά, κομμός) βασίστηκε σε αρμονίες αρχαιοελληνικής μουσικής στις οποίες ο Σοφοκλής συνέθετε τη μουσική των έργων του.

«Αντιγόνη» 2

Καλλιτεχνικοί συντελεστές/συνεργάτες:

Ηθοποιοί:

Eυαγγελία Θαλασσινή (Αντιγόνη – χορός)

Γιώργος Καπετανάκος (Κρέων)

Τίνα Κάνδυλα (Ισμήνη – Χορός)

Μουσικός: Αντιγόνη Παπαηλία (κανονάκι)

Σκηνοθεσία – έρευνα αρχαίας μετρικής: Ευαγγελία Θαλασσινή

Μουσική σύνθεση: Χρήστος Σταυρίδης

Φωτισμοί – προτζέκτορας: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη

Σκηνικά αντικείμενα: Δημήτρης Νόσσης – Διονύσιος Σάκης Βαρδίκος

«Αντιγόνη» 3

Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά, Πινδάρου 6 & Ακαδημίας, Κολωνάκι

Κυριακή 22/4 (και κάθε Κυριακή) στις 12:00 π.μ., με υπέρτιτλους στα αρχαία ελληνικά, νέα ελληνικά και στα αγγλικά

Διάρκεια: 1 ώρα   

Κόστος: 10 ευρώ (απαιτείται η κράτηση εισιτηρίου)

Επικοινωνία: 211 4110044, 6907 292002

Website: http://kotsanas.com/

Facebook: @KotsanasMuseumOfAncientGreekTechnology

Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου “DeBachAuJazz” ( πρώτο βραβείο της ανώτερης ομάδας (22 – 30 ετών) Έλληνα πιανίστα Γρηγόρη Ιωάννου).

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

22 Aπριλίου 2018

Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου “DeBachAuJazz

11-14 Απριλίου 2018

ΠΙΑΝΟ

Ο Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου “DeBachAuJazz”, που διοργανώθηκε από τον πολιτιστικό σύλλογο “Association Nathalie” με έδρα το Παρίσι και πραγματοποιήθηκε φέτος υπό την αιγίδα του Ωδείου Αθηνών, ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία.

Ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στην νεοανακαινισθείσα αίθουσα συναυλιών «Άρης Γαρουφαλής» του Ωδείου Αθηνών.

Οι συμμετοχές ήταν πολυάριθμες με 128 εγγεγραμμένους υποψήφιους, πρωτοφανής αριθμός για την τρέχουσα διεθνή μουσική πραγματικότητα, με διαγωνιζόμενους από 18 χώρες – Ευρώπη, Ρωσία, Ασία, Αμερική – και με πολλούς αξιόλογους πιανίστες σε όλες τις βαθμίδες / κατηγορίες, από 6 μέχρι 29 χρονών.

Η κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από καταξιωμένους καλλιτέχνες διεθνούς κύρους, απένειμε πλήθος βραβείων, χρηματικών (9.000 €) και μη (οργάνωση συναυλιών, ρεσιτάλ, συμμετοχή σε μουσική ακαδημία κλπ.). Σημειωτέον πως το πρώτο βραβείο της ανώτερης ομάδας (22 – 30 ετών) απονεμήθηκε στον ιδιαίτερα ταλαντούχο Έλληνα πιανίστα Γρηγόρη Ιωάννου.

Οι διαγωνιζόμενοι είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν την ποικιλία των διαφορετικών σχολών εκπαίδευσης και των τεχνοτροπιών που εκπροσωπήθηκαν από εξαιρετικά νέα ταλέντα απ’ όλο τον κόσμο, εμπλουτίζοντας την εμπειρία τους και διευρύνοντας τον ορίζοντα μουσικής αντίληψής τους.

Οργάνωση: “AssociationNathalie”, Παρίσι

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Λίλια Μπογιατζίεβα

Ιστοσελίδα συλλόγου: http://associationnathalie.com

Ιστοσελίδα διαγωνισμού: http://concoursdebachaujazz.com

Επικοινωνία: debachaujazz@gmail.com

ακολουθεί ο πλήρης πίνακας σε αρχείο PDF

ΠΙΑΝΟ

«Ευτυχείτε!» σε σκηνοθεσία Βίκυς Βολιώτη, στο Θέατρο Τόπος Αλλού

 

ευτυχειτε-1

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ

φιλοξενεί τη παράσταση

«Ευτυχείτε!» ή «2 εύθυμες ιστορίες για ανθρώπους που δεν ξέρουν να μιλούν»

Σε σκηνοθεσία Βίκυς Βολιώτη

Σε ένα δυάρι διαμέρισμα κάπου στην Αθήνα μία γυναίκα επιστρέφει μόνη στο σπίτι μετά τη δουλειά. Κλείνει την πόρτα πίσω της, τακτοποιεί τα ψώνια, φοράει πιτζάμες, ξεβάφεται, ανοίγει το ραδιόφωνο, τρώει, πίνει κρασί, διαβάζει, πίνει κρασί, πλένει τα δόντια της, πέφτει στο κρεβάτι, δεν μπορεί να κοιμηθεί. Μήπως βοηθήσουν ένα – δυο Lexotanil;

Λίγο πιο πέρα, σε ένα άλλο διαμέρισμα, ένας άντρας και μια γυναίκα ζουν μια πολύ ιδιαίτερη και ανορθόδοξη ιστορία αγάπης και προσπαθούν να βρουν απάντηση στο ερώτημα : Είναι ευτυχία ένα παιδί ή μήπως όχι;

Η παράσταση «Ευτυχείτε!» ή «2 εύθυμες ιστορίες για ανθρώπους που δεν ξέρουν να μιλούν» «στήνει» αυτί και προσπαθεί να αφουγκραστεί ανθρώπους που ζουν μικρές, καθημερινές, γνώριμες ιστορίες και τελικά πράττουν μεγάλα, μοιραία, ασυνήθιστα εγκλήματα.

O Franz Xaver Kroetz γράφει τα μονόπρακτα «Τα αγαπημένα μας τραγούδια» και «Δουλεύοντας στο σπίτι» και μιλάει για όλους εμάς που ζούμε με ελαφρότητα, χωρίς επίγνωση, χωρίς συνείδηση, χωρίς την αίσθηση της ευθύνης απέναντι στη ζωή μας και τη ζωή των άλλων. Για όλους εμάς που είμαστε ανυποψίαστοι γι’ αυτό που μας συμβαίνει.

Οι κωμικοτραγικοί ήρωες του Kroetz έχουν το ακαταλόγιστο των μωρών, χωρίς όμως την αθωωότητά τους και γι’ αυτό δεν ξέρουν να μιλούν και ζουν μέσα στη σιωπή, αλλά κι όταν ακόμα χρησιμοποιούν τις λέξεις, η γλώσσα δεν τους βοηθάει και δεν είναι για καλό σκοπό.

ΕΥΤΥΧΕΙΤΕ 2

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση: Έφη Ρευματά

Σκηνοθεσία: Βίκυ Βολιώτη

Επιμέλεια κίνησης: Μαρίζα Τσίγκα

Βοηθός σκηνοθέτη: Έφη Ρευματά

Σκηνικά: Χρήστος Χαρίσης

Κοστούμια: Μίκα Πανάγου

Φωτισμοί: Γιάννης Ροζέας – Βίκυ Βολιώτη

Επιμέλεια ήχων και μοντάζ μουσικής: Χρήστος Ξενάκης

Παραγωγή: Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ

Παίζουν :

Γυναίκα: Άντρια Ράπτη

Άντρας: Γιάννης Στόλλας

Φωνή ραδιοφωνικού παραγωγού: Αλέξης Κωστάλας

ΕΥΤΥΧΕΙΤΕ 2

ΠΡΕΜΙΕΡΑ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΜΑΪΟΥ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:

Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.00

Κυριακές 20.00

Στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ

Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη

Κρατήσεις: 2108656004, 2108679535

www.toposallou.gr

Επικοινωνία/Δημ. Σχέσεις: Le Canard qui Parle 2108624392

Aikaterini Tempeli

"Σε έναν τρελό κόσμο μόνο οι τρελοί είναι λογικοί"

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Ιστορία-Τέχνες-Πολιτισμός

Σελίδα για τον Πολιτισμό, την Ιστορία κ' τις Τέχνες του.

Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης 18 ΑΝΩ

Οι Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης 18 ΑΝΩ

Studies of the European Culture

Ένα blog με θεματα που απτονται της Ιστοριας και του Πολιτισμου.

ΦΩΣ...

Ταπείνωση και ταπεινότητα πάντα.. Πρότυπο των ανθρώπων μονον ο Χριστός. Feel more think less. Tsarli Tsaplin΄΄Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΄΄ Η Προσωπική μου Ιστοσελίδα. Ιστολόγιο Λόγου και Τεχνών. Σπουδές,.. ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠ'ΟΛΑ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Dimitris Manousakis

A great WordPress.com site

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

18 ΑΝΩ

Το blog των εργαζομένων της Μονάδας Απεξάρτησης του Ψ.Ν.Α.

Αρέσει σε %d bloggers: