Skip to content

«Δοκίμιο στην Αντιγόνη» από το Studio Ballet

«Δοκίμιο στην Αντιγόνη» από το Studio Ballet

Το Σωματείο Υποστήριξης του Κοινωνικού και Επιστημονικού Έργου του 18 ΑΝΩ και η Ομάδα Συλλογικών Δράσεων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης του 18ΑΝΩ παρουσιάζουν: το χορόδραμα «Δοκίμιο στην Αντιγόνη», από τη ομάδα χορού «Studio Ballet», για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, 8 Μαρτίου, υπό την αιγίδα του Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού, την Παρασκευή 9 Μαρτίου 2018, ώρα 20:00 στο Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών-Κολλεγίου Ψυχικού.
Τα έσοδα θα διατεθούν για την ενίσχυση του σωματείου υποστήριξης του 18ΑΝΩ.

Χορογραφία: Βικτώρια Ζαφέτ
Συμμετέχουν: Rossen Kanev- Κρέοντας, Βικτώρια Ζαφέτ-Αντιγόνη, Jimmy Kalis- Αίμονας, Κλεοπάτρα Κλουτσινιώτου- Ισμήνη, οι χορεύτριες του Studio Ballet
και η ηθοποιός Φαίδρα Μούστου- Χορός-Τειρεσίας,
Μουσική: Khachaturian- Shostakovich-Sibelius- Gounod-

«…Το χορόδραμα ενέπνευσε ο μύθος της Αντιγόνης, της θρυλικής αυτής γυναικείας μορφής όπως τη γνώρισαν οι τρείς μεγάλοι Τραγικοί Ποιητές της αρχαιότητας. Στο πέρασμα των αιώνων η Αντιγόνη επανέρχεται σε διάφορες μορφές του γραπτού λόγου σαν πρότυπο που έχει κατασταλάξει στη συνείδηση όλων των εποχών. Σύμβολο της αντιδιαστολής ανάμεσα στο ιερό και το βέβηλο, ηρωική, μοναχική μορφή απέναντι στην ανθρώπινη αλαζονεία ή τυραννία, υπόδειγμα αδιαπραγμάτευτου σεβασμού προς την παράδοση, τις επιταγές του ανθρωπισμού και τους αναλλοίωτους άγραφους νόμους…» (Απρίλιος, 2009)

Το πρωτότυπο χορόδραμα «Δοκίμιο στην Αντιγόνη» στηρίζεται στην παράδοση του κλασσικού χορού και στην εκφραστικότητα του σύγχρονου χορού. Ο χορός σαν μέσο έκφρασης προτείνει συμβολισμούς και ιδέες και μεταφέρει μηνύματα που αφορούν την σύγχρονη κοινωνία.

ΔΟΚΙΜΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΓΟΝΗ

The Support Committee of the Social and Scientific Mission of the Drug Rehabilitation Unit of 18ANO, and the Group of Collective Actions and Social Solidarity of 18ANO, present: “An Essay on Antigone” a dance performance by Studio Ballet. A performance celebrating and commemorating the International Day of Woman. Under the auspices of the Philothei- Psychico Municipality

Friday 9th of March 2018, 20:00 Athens College-Psychico College Theater

Choreography: Victoria Zafet
Cast: Rossen Kanev- Creonte, Victoria Zafet- Antigone, Jimmy Kalis- Heamon, Kleopatra Kloutsiniotou- Ismene and the actress Fedra Moustou – Choros-Tiresias
Music: Khatsatourian- Shostakovitch-Sibelious- Gounod

“…The Ballet was inspired by the myth of Antigone, the legendary figure, as introduced by the Ancient Poets. Through the ages, the role of Antigone reappears as a model which has being resonated in the consciousness of all ages. She is the symbol of the contradiction between the sacred and the sacrilegious. A heroic, lonely figure against human arrogance or tyranny, Antigone is a model of uncompromising respect toward tradition and the humanitarian imperatives and the unwritten law…» (April 2009)

The original ballet “Essay on Antigone” is based on the tradition of classical ballet and the expressionism of contemporary dance. Dance as a means of expression offers symbolisms and ideas and transmits messages that apply to modern society.

The aim of the event is to spread a message of solidarity and collectiveness. A message of support and aid to people, men and women, who decide as contemporary Antigone(s) to make a stance against the imposition and the compulsion of addiction and to be able to change their path toward a fulfilling life.

Advertisements

«Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΝΟΣ ΓΑΤΟΥ» την Κυριακή 11/2 στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ  

«Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΝΟΣ ΓΑΤΟΥ» την Κυριακή 11/2 στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

«Η φιλοσοφία ενός γάτου», έργο βασισμένο στο κείμενο του Μπάμπη Άννινου «Ο γάτος της γειτόνισσας» (1884), φιλοξενείται στο Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ και θα παρουσιάζεται από 11 Φεβρουαρίου.

Ένας γάτος, από «καλή οικογένεια», αλλά αγνώστου πατρός, γεννιέται σε μια πόλη με τις καλύτερες ευχές όλων. Μεγαλώνοντας όμως, ξεφεύγει από το πρότυπο «της καλής κοινωνίας» με τις αταξίες του και φτάνει να κατηγορείται και να τιμωρείται από το κοινωνικό σύνολο για εγκληματικές πράξεις, τις οποίες θα ήταν παράλογο να έχει διαπράξει.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερη προσέγγιση του κοινωνικού παραλόγου, που ψάχνει να βρει έναν «αποδιοπομπαίο τράγο» να κατηγορήσει για όλα τα δεινά που περιβάλλουν το κοινωνικό γίγνεσθαι, και που, πολλές φορές, αυτά τα δεινά προκαλούνται από εμάς τους ίδιους.

Το έργο βασίζεται θεματικά αλλά και, εν μέρη, λεκτικά στο κείμενο του Μπάμπη Άννινου. Ο λόγος του κειμένου (καθαρεύουσα) και ο σύγχρονος λόγος, που παρήχθη μέσω αυτοσχεδιασμών,συγκρούονται αποκαλύπτοντας την λογική του δυισμού που επικρατεί στη δυτική σκέψη.

Κατήγορος και Κατηγορούμενος, Θύτης και Θύμα , Κακό και Καλό , Μαύρο και Άσπρο, Κωμωδία και Τραγικό. Στοιχεία που εναλλάσσονται στην Ιστορία αλλά και στην καθημερινότητά μας. Την ίδια στιγμή που είμαστε κατηγορούμενοι, μπορούμε να κατηγορήσουμε, το θύμα δεν υπάρχει χωρίς το θύτη και το αντίστροφο, κακό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ένα ψίγμα καλού, μέσα στην τραγικότητα ξεδιπλώνονται και κωμικές καταστάσεις.

Αντιφατικά στοιχεία, τα οποία ενυπάρχουν στην ανθρώπινη φύση και αρνούμαστε να τα αποδεχτούμε, έχοντας μπροστά μας σαν εμπόδιοτη συνεχή αυτοπαγίδευση.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ 3

INFO

«Η φιλοσοφία ενός γάτου», βασισμένο σε κείμενο του Μπάμπη Άννινου

Από Κυριακή 11/2/18 και κάθε Κυριακή στις 19.30 (για 8 παραστάσεις έως 1/4/18)

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ, Μικρή Σκηνή «Στάθης Σύρος»

Κρατήσεις θέσεων: 2108656004, 2108679535, 2108624392

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία-Πρωτότυπη Μουσική: Σωτηρία Κολόζου

Σκηνικά: Σπύρος Σεφεριάν

Video: Νίκος Γιαννίκας

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ/PR: Canard qui Parle 2108624392        

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Ανδριάνα Αργυροκαστρίτη

Βασίλης Ιερωνυμάκης

Σωτηρία Κολόζου

Κωνσταντίνα Μακρή

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Γενική Είσοδος 10 ευρώ

Μειωμένο 7 ευρώ

Διάρκεια παράστασης:  70′

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη

2108656004

2108679535
www.topos-allou.gr

https://www.facebook.com/ToposAllouAeroplio/

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ 2

 

 

2018:Να είναι ένα έτος που κυριολεκτικά θα τιμάει την έννοια Πολιτισμός

Η σύνταξη του blog Ιστορία-Τέχνες-Πολιτισμός, εύχεται το 2018 να είναι ένα έτος γεμάτο Ευημερία και Ειρήνη για την Ελλάδα και την Ανθρωπότητα. Να είναι ένα έτος, με λιγότερη δυστυχία, φτώχεια, πολέμους και περισσότερη Αλληλεγγύη κι Ανθρωπιά.

Να είναι ένα έτος που κυριολεκτικά θα τιμάει την έννοια Πολιτισμός

ΔΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟ

και φυσικά…καλό κι απολαυστικό Διάβασμα

Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ενγκελς

Κινηματογράφος: Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ενγκελς

MARX-ENGELS

ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΗ στις 8.30 μ.μ στο ΣΙΝΕ ΑΛΚΥΟΝΙΣ

Ioulianou 42-46, 104 34 Αθήνα

 

Trailer στο link του youtube

Απόσπασμα από Αθηνόραμα

Σκηνοθέτης με έντονο πολιτικό προσανατολισμό («Lumuba», το υποψήφιο για Όσκαρ ντοκιμαντέρ «Δεν Είμαι ο Νέγρος σου»), ο Αϊτινός Ραούλ Πεκ, ο οποίος έχει διατελέσει και υπουργός Πολιτισμού στη χώρα του, αναζητά τις απαρχές της μαρξιστικής σκέψης μέσα από τη βιογραφική περιγραφή της συνάντησης και της φιλίας δύο σπουδαίων Γερμανών διανοητών του 19ου αιώνα. Του Καρλ Μαρξ φυσικά, ο οποίος το 1843 εγκατέλειψε την πατρίδα του Πρωσία, όπου διωκόταν για τα πύρινα επαναστατικά γραπτά του, και κατέφυγε στο Παρίσι με τη σύζυγό του Τζένι. Και του Φρίντριχ Ένγκελς, γιου εύπορου και αυταρχικού εργοστασιάρχη, ο οποίος συνάντησε τον Μαρξ το 1844 στη γαλλική πρωτεύουσα και ξεκίνησαν μαζί μια πολιτική διαδρομή κατά την οποία χωρίστηκαν –ο πρώτος στις Βρυξέλες και ο δεύτερος στο Λονδίνο–, ξανάσμιξαν στην Αγγλία και τελικά, αφού μετέτρεψαν τη διεθνή επαναστατική οργάνωση Λίγκα των Δικαίων σε Κομμουνιστική Λίγκα, συνέγραψαν το 1848 το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο».

 

 

 

Ο Δαρβίνος και η θεωρία της εξέλιξης (24 Νοεμβρίου 1859).

Ο Δαρβίνος και η θεωρία της εξέλιξης (Αναδημοσίευση)

Ο Κάρολος Δαρβίνος δημοσιεύει
το μνημειώδες έργο του
«Η καταγωγή των ειδών».

δαρβινος

Ο Κάρολος Ροβέρτος Δαρβίνος γεννήθηκε στο Σρούσμπερι της Αγγλίας, στις 12 Φεβρουαρίου του 1809. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια, που τιμούσε τη λογοτεχνία και την επιστήμη, κάνοντάς τον να τις αγαπήσει κι αυτός. Στα 1831, σε ηλικία 22 χρόνων, ήταν κιόλας ένας καλός φυσιοδίφης, μέλος μιας μεγάλης επιστημονικής αποστολής στις ακτές της Νότιας Αμερικής. Επί έξι χρόνια, συγκέντρωνε υλικό, που θ’ αποτελούσε τη βάση μιας νέας θεωρίας στη φυσική επιστήμη. Επιστρέφοντας στην Αγγλία, συνέχιζε να πλουτίζει το υλικό και τις γνώσεις του.

Ήταν πια πενήντα χρόνων, όταν, στα 1859, κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο: «Η γένεση των ειδών με τη φυσική επιλογή». Στο βιβλίο διατυπώνεται η εξελικτική θεωρία, ο «δαρβινισμός», όπως αποκλήθηκε, που προκάλεσε πάταγο κι αναστάτωσε τα ως τότε κρατούντα. Η θεωρία του Δαρβίνου πολεμήθηκε με φανατισμό από την Εκκλησία αλλά επιβεβαιώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, στον εικοστό αιώνα.

Δώδεκα χρόνια αργότερα (1871), ο Δαρβίνος δημοσίευσε ένα ακόμη βιβλίο με τίτλο «Η καταγωγή του ανθρώπου και η φυσική επιλογή», όπου υποστήριξε ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τα πιθηκοειδή. Σήμερα, είναι βεβαιωμένο πως ο άνθρωπος και ο πίθηκος έχουν κοινούς προγόνους, αλλά ο ένας δεν είναι η συνέχεια του άλλου.

Ο Κάρολος Ροβέρτος Δαρβίνος πέθανε το 1882, σε ηλικία 73 χρόνων.

Σύμφωνα με τη θεωρία της εξέλιξης, το «είδος» δεν είναι σταθερό κι αναλλοίωτο. Όλα τα είδη των φυτών και των ζώων, που έζησαν πάνω στη Γη ή που εξακολουθούν να ζουν, είναι το αποτέλεσμα της ασταμάτητης μεταβολής, της εξέλιξης από μια ή ελάχιστες υποτυπώδεις αρχικές μορφές. Αιτία της εξέλιξης είναι η φυσική επιλογή, που οφείλεται στον αγώνα για τη «διαιώνιση του είδους». Είναι ένας αγώνας, που τον διεξάγουν όλα τα ζωντανά πλάσματα της φύσης και κατά είδη και κατά άτομα του ίδιου είδους. Έτσι, κάθε άτομο και κάθε είδος αναπτύσσει εκείνες τις ιδιότητες που το βοηθούν να επιβιώσει ή δημιουργεί νέες, ανάλογα με το τι απαιτεί η προσαρμογή του στο περιβάλλον, ώστε να εξασφαλιστεί η συνέχεια, η «διαιώνιση».

Με την κληρονομικότητα, οι αναπτυγμένες ή νέες ιδιότητες μεταβιβάζονται στους απογόνους, ενώ οι άχρηστες ατροφούν και, συχνά, χάνονται. Μια τέτοια φυσική επιλογή επικράτησε 600.000.000 πριν, όταν η ζωή βγήκε στη στεριά.

Σήμερα, η θεωρία της εξέλιξης είναι απόλυτα παραδεκτή και, όπως σημειώνουν οι επιστήμονες, η μόνη αμφισβήτηση που μπορεί να υπάρξει εντοπίζεται στην «ορθόδοξη άποψη πως μοναδικός παράγοντας αλλαγής και ανάπτυξης στη ζωή ήταν η φυσική επιλογή σε συνεργασία με αιφνίδιες αλλαγές ή μεταλλάξεις στους οργανισμούς» (Χάκετα Χόουκς, στον πρόλογο του πρώτου τόμου της «Ιστορίας της Ανθρωπότητας», έκδοση της UNESCO).

Η θανάσιμη πάλη ανάμεσα στο μάγμα του εσωτερικού της Γης, τον φλοιό της και το νερό συνεχίζεται ως τις μέρες μας, σε ήπια μορφή. Στο ξεκίνημά της, όμως, ήταν βίαιη, καθημερινή, θορυβώδης και καταλυτική. Εκρήξεις, παράξενα χρώματα και κοσμογονικές αλλαγές συνέθεταν μιαν άγρια ομορφιά. Οι μεταμορφώσεις, σ’ αυτή τη φάση, κράτησαν 540 εκατομμύρια χρόνια: Από τα δύο δισεκατομμύρια χρόνια πριν από την εποχή μας ως το ένα δισεκατομμύριο 460 εκατομμύρια. Ολόκληρο αυτό το διάστημα ονομάστηκε Αρχαϊκός αιώνας και σημαδεύτηκε από το συνεχές κομμάτιασμα του φλοιού της Γης, τη δημιουργία ρηγμάτων και τη δράση των ηφαιστείων, που έβρισκαν διεξόδους ακόμα και στους βυθούς του απέραντου ωκεανού.

Μαζί με τη λάβα, που ξεχυνόταν στην επιφάνεια του φλοιού, απελευθερώνονταν αέρια. Άλλα από αυτά υγροποιούνταν αμέσως και γέννησαν τις θερμοπηγές. Κι άλλα σκορπίζονταν στην ατμόσφαιρα. Οι αναθυμιάσεις δημιουργούσαν σύννεφα και τα σύννεφα έφερναν κατακλυσμούς. Και χημικές ενώσεις. Ανάμεσά τους και οι πολύτιμοι για το μέλλον υδρογονάνθρακες, που δεν έμεναν αργοί. Αιχμαλώτιζαν οξυγόνο και άζωτο και παίρνοντας ενέργεια από τις αστραπές, μετατρέπονταν σε νέες πιο πολύπλοκες χημικές ενώσεις του άνθρακα, τα αμινοξέα: Άχρωμες κρυσταλλικές οργανικές ενώσεις, που εύκολα διαλύονται στο νερό και που έχουν την ικανότητα να διώχνουν ό,τι τους είναι άχρηστο και να κρατούν ό,τι τους χρειάζεται.

Οι βροχές τα παράσερναν στα βάθη του ωκεανού. Εκεί, με φιλτραρισμένη από το νερό τη δράση της υπεριώδους ακτινοβολίας του ήλιου, τα αμινοξέα οδηγήθηκαν σε νέες ενώσεις που γέννησαν τα λευκώματα (άχρωμα, άμορφα, διάφανα και μαλακά μόρια οργανικής ύλης). Είναι οι γνωστές μας πρωτεΐνες, αζωτούχες ενώσεις που αποτελούν την πρώτη βάση των ζωντανών κυττάρων. Σήμερα, τα εντοπίζουμε στα αβγά, στο αίμα, στο λέμφος, στο γάλα και όπου αλλού υπάρχει πηγή ζωής.

Στην πρώτη εμφάνισή τους, τα λευκώματα παρασέρνονταν, χάνονταν, ξαναφαίνονταν, ενώνονταν, διαλύονταν, ενώ οι ακτίνες του ήλιου τα δολοφονούσαν, όπου τα έβρισκαν. Όμως, η υπεριώδης ακτινοβολία διασπούσε και το διοξείδιο του άνθρακα, από το οποίο ελευθερωνόταν οξυγόνο, που, με νέες μεταλλαγές, δημιουργούσε το όζον: Μια νέα και πιο ενισχυμένη μορφή υλικού, που το αποτελούν τρία άτομα οξυγόνου ενωμένα σε ένα. Γίνηκε το προστατευτικό κόσκινο, που απλώθηκε γύρω από την ατμόσφαιρα και μεταβλήθηκε σε φίλτρο κατά της θανατηφόρας ακτινοβολίας. Κάποια λευκώματα κατάφεραν, έτσι, να επιζήσουν ως οι πρώτες απειροελάχιστες μορφές ζωής. Συνέβη ένα δισεκατομμύριο 460 εκατομμύρια χρόνια πριν από την εποχή μας.

Η αέναη αδυσώπητη πάλη ανάμεσα στο μάγμα, τον φλοιό, τον ωκεανό και τα στοιχειά της φύσης συνεχιζόταν, όταν ξεκινούσε η εποχή που ονομάστηκε Ηωζωικός (δηλαδή «αυγής της ζωής») ή Προτεροζωικός αιώνας. Διάρκεσε 860 εκατομμύρια χρόνια. Όταν έληξε, πριν από 600 εκατομμύρια χρόνια, τίποτα δεν ήταν όπως παλιά.

Εκεί που η θάλασσα συναντούσε τη στεριά, στα ρηχά χαμένων πια παραλίων, τα λευκώματα συνέχιζαν την εξελικτική τους πορεία. Στην αρχή του Ηωζωικού αιώνα, οι πρώτοι αθέατοι στο ανθρώπινο μάτι (που έτσι κι αλλιώς τότε δεν υπήρχε) μονοκύτταροι οργανισμοί έδιναν τη δική τους από τα πριν χαμένη μάχη. Κανένας τους δεν επέζησε στο διάβα των αιώνων. Χάθηκαν και διαλύθηκαν, θύματα του πολέμου που μαινόταν γύρω τους, αλλά πρόλαβαν να εξελιχθούν και να δώσουν πιο πολύπλοκους και πιο τέλειους απογόνους. Μέσα στις μύριες όσες ανακατατάξεις, η ζωή διαφυλάχτηκε. Στα τέλη αυτής της περιόδου, στις αβαθείς ακτές, οι μονοκύτταροι οργανισμοί είχαν κιόλας χωριστεί σε προγόνους των ζώων και των φυτών. Μέσα στο νερό, έμπαιναν οι βάσεις για τη δημιουργία των δύο πολυπληθών βασιλείων, που έμελλε να κατακτήσουν αργότερα τον πλανήτη Γη.

Πριν από 600.000.000 χρόνια, όταν ο πλανήτης έμπαινε στη φάση, που ονομάσαμε Παλαιοζωικό αιώνα, οι ήπειροι είχαν αποκτήσει νέα μορφή. Το σχήμα της στεριάς συνεχώς άλλαζε όψη. Οι πτυχώσεις του φλοιού της Γης, που υψώνονταν εδώ κι εκεί, φυλάκιζαν σαν μέσα σε πανύψηλους τοίχους κομμάτια του ωκεανού. Σχηματίζονταν, έτσι, απέραντα έλη: Είναι οι τεράστιες θερμοκοιτίδες, όπου η ζωή βρήκε ιδανικές συνθήκες ν’ αναπτυχθεί. Και να απλωθεί.

Τα πρώτα ατελή υδρόβια φυτά σκέπαζαν τους βυθούς ως τις όχθες των ελών. Λίγο λίγο, όμως, τα νερά εξατμίζονταν, καθώς τα βουνά εμπόδιζαν την ανανέωσή τους από τον ελεύθερο ωκεανό. Τα έλη περιορίζονταν. Τα ατελή φύκια που φύτρωσαν κοντά στις όχθες, με τον καιρό, έχασαν την επαφή τους με το νερό. Η μοίρα τους ήταν να πεθάνουν ή να προσαρμοστούν. Άλλα χάθηκαν, άλλα επιβίωσαν προλαβαίνοντας τον χρόνο, με τρόπο «μαγικό».

Όσο ακόμα υπάρχει έστω και λίγο νερό, αποκτούν ρίζες που χώνονται βαθιά στο έδαφος αναζητώντας τη ζωοδότρα υγρασία και την τροφή. Αποκτούν και κορμό, μέσα στον οποίο μπορούν να φυλαχτούν για καιρό η υγρασία και η τροφή. Όταν τα νερά του έλους παύουν να τα καλύπτουν, τα φυτά αυτά έχουν κιόλας αποκτήσει νέες συνήθειες. Στεριανές. Η κατάκτηση της στεριάς από το βασίλειο των φυτών είναι πια θέμα χρόνου. Και είναι ό,τι χρειάζεται για να μπορέσουν και τα ζώα να βγουν στη στεριά.

Για εκατομμύρια χρόνια, σ’ ένα κλίμα υγρό και ζεστό, τα φυτά εισπνέανε το άφθονο διοξείδιο του άνθρακα, που κυκλοφορούσε στην ατμόσφαιρα, κρατούσαν τον άνθρακα κι ελευθέρωναν το οξυγόνο. Δημιουργούσαν, έτσι, τις κατάλληλες συνθήκες αναπνοής για τα επερχόμενα ζώα. Πανίσχυρες οι ρίζες τους, έσπαζαν τα πετρώματα για να περάσουν και να συναντήσουν την υγρή τους τροφή. Έφτιαχναν, έτσι, το πολύτιμο χώμα. Και ισοπέδωναν τα βουνά προσθέτοντας έναν ακόμα εμπόλεμο στις μάχες που συνεχίζονταν ανάμεσα στο μάγμα, τον φλοιό και τον ωκεανό.

Δεν νικούσαν πάντα. Οι αδιάκοπες γεωλογικές ανακατατάξεις, οι ορογενέσεις και οι εξαφανίσεις των πτυχώσεων παράσερναν στα κατάβαθα της Γης δάση ολόκληρα από φυτά και δέντρα. Μέσα από ασύλληπτες χρονικές περιόδους, ο άνθρακας, που περιείχαν τα καταβυθισμένα φυτά και δέντρα, μετατράπηκε σε κάρβουνο: ανθρακίτη, πετροκάρβουνο, λιγνίτη. Οι καταβυθίσεις στους ωκεανούς παράσερναν στα σπλάχνα της Γης το πλαγκτόν και τους μικροοργανισμούς που μετατρέπονταν σε έναν ρευστό πολτό γεμάτο άνθρακα. Δημιουργήθηκε το πετρέλαιο.

Κάρβουνο και πετρέλαιο έμειναν καλά φυλαγμένα για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, ώσπου να τα ανακαλύψει ο άνθρωπος και να τα χρησιμοποιήσει για την παραγωγή ενέργειας. Όμως, στα 400 εκατομμύρια χρόνια του Παλαιοζωικού αιώνα, οι ζωντανοί οργανισμοί του ζωικού βασιλείου, που είχε ήδη δημιουργηθεί στους ωκεανούς, δεν έμειναν πίσω σε εξέλιξη. Οι πρώτοι ατελείς μικροοργανισμοί είχαν κιόλας γίνει πολύπλοκοι. Κάποιοι από αυτούς απέκτησαν ένα σπουδαίο όπλο στον αγώνα τους για επιβίωση: Την σπονδυλική στήλη.

Τα πρώτα ψάρια αυξάνονταν και πληθύνονταν στον ελεύθερο ωκεανό. Κάποια άλλα φυλακίστηκαν στα έλη. Όταν το νερό άρχισε να λιγοστεύει, κάποια από αυτά κατάφεραν να εξελιχθούν έτσι που να μπορούν να επιζήσουν στις λίμνες και στα ποτάμια. Κάποια άλλα απέκτησαν νέες ικανότητες και νέα πολύτιμα όργανα: Ήταν τα αμφίβια, που μπορούσαν να ζουν το ίδιο καλά και στο νερό και στη στεριά. Το επόμενο βήμα ήταν μερικά από τα αμφίβια να απομακρυνθούν από το νερό και να χάσουν τις ιδιότητες που τους επέτρεπαν να ζουν και μέσα σ’ αυτό. Στα τέλη του Παλαιοζωικού αιώνα κι ενώ το κλίμα άρχιζε να ψυχραίνει, 200.000.000 χρόνια πριν από την εποχή μας, τα πρώτα ερπετά ξεκινούσαν να κατακτήσουν τον πλανήτη Γη. Και τα πρώτα κωνοφόρα (πεύκα, έλατα κ.λπ.) αντικαθιστούσαν τα καταβυθισμένα δάση.

Η ζωή είχε για τα καλά εγκατασταθεί στη στεριά.

 

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

Εκδήλωση στο Κέντρο «Αντιγόνη» : Κοινωνική ένταξη των προσφύγων

Κέντρο «Αντιγόνη» : Κοινωνική ένταξη των προσφύγων

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ-ΑΝΤΙΓΟΝΗ

  • Την Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου στις 5:30 μ.μ. – 9 μ.μ.
  • Χώρος: ΕΣΗΕΑ (οδός Ακαδημίας 20 – τρίτος όροφος) 

    16η ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ «ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ» – ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΓΑΣΙΩΝ :

Α΄ Ενότητα (17.30 – 19.00)

Σύντομος χαιρετισμός από τον Αντιπρόεδρο του Κέντρου «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» , και τ. ευρωβουλευτή κ. Μιχάλη Τρεμόπουλο

A. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΝΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

[ Συντονίζει η κ. Νάγια Τσελεπή, διδάκτορας του Τμήματος Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου και Συντονίστρια του Προγράμματος NIEM (National Integration Evaluation Mechanism) ]

1) «Η επόμενη μέρα της προσφυγικής κρίσης υποδοχής: προκλήσεις και καλές πρακτικές σε ζητήματα ένταξης».
( ομιλήτρια η κ. Μαριανέλλα Κλώκα, μέλος του Τμήματος Διεκδίκησης Δικαιωμάτων της PRAKSIS).

2) «Πολιτικές ένταξης προσφύγων και μεταναστών: Προβληματισμοί και προκλήσεις» (ομιλήτρια η κ. Ειρήνη Γαϊτάνου, διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών, εργαζόμενη στην ΑΡΣΙΣ)

3) «Από την Υποδοχή και την Προστασία, στην Εκπαίδευση και την Ένταξη» (ομιλήτρια η κ. Κωνσταντίνα Τσιλομελέκη , Επιστημονικά Υπεύθυνη Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων ΜΕΤΑδρασης )

Ακολουθεί συζήτηση

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ (19.00 – 19.30)

Β΄ Ενότητα (19.30 – 21.00)

Β. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΝΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ 

{Συντονίζει ο κ. Κώστας Κουσαξίδης, Βαλκανιολόγος, Πρόσωπο Αναφοράς για την Ένταξη στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης }

1) «Όψεις του ρόλου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στην ένταξη των προσφύγων : Αναζητώντας μια στρατηγική για τους μελλοντικούς συμπολίτες μας» (ομιλητής ο κ. Λευτέρης Παπαγιαννάκης, αρμόδιος Αντιδήμαρχος Αθηναίων για ζητήματα Μεταναστών, Προσφύγων και Δημοτικής Αποκέντρωσης)

2) ”Η υγειονομική κάλυψη των προσφύγων: παρόν και μέλλον” (ομιλήτρια η κ. Παναγιώτα Μαντή, κοινωνιολόγος Υγείας, υπεύθυνη σχεδιασμού υγειονομικής κάλυψης προσφύγων στο ΕΚΕΠΥ του Υπουργείου Υγείας)

3) «Ένταξη των Προσφύγων – Ενδυνάμωση της Κοινότητας – ειδικότερη αναφορά στους πρόσφυγες με αναπηρία» (ομιλήτρια η κ. Ξένια Πασσά, Βοηθός Προστασίας στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες)

Ακολουθεί συζήτηση

 

 

Τζαζ στη Στέγη_Marc Ribot & the Young Philadelphians

                              FOREVER YOUNG FOREVER PHILADELPHIAN

 

STEGI.jpg

Marc Ribot & The Young Philadelphians

 

20 Οκτωβρίου 2017

20:30

​Κεντρική Σκηνή

 

Μαρκ Ρίμπο: ένας μουσικός που κινείται στα όρια του no wave, της free jazz, της rock και της κουβανέζικης μουσικής έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα.

 

Ακούστε εδώ τον Marc Ribot σε μια διασκευή του “Hey Joe” με τους Medeski, Martin & Wood.


Μοναδικός συνθέτης και δημιουργός, έχει επενδύσει μουσικά ταινίες του Martin Scorsese, του Wim Wenders, του Robert Altman ενώ στις συνεργασίες του φιγουράρουν ονόματα όπως των Tom Waits, Elvis Costello, Robert Plant, John Zorn, Diana Krall, Elton John, Solomon Burke, Marianne Faithfull, Caetono Veloso, Madeleine Peyroux, Norah Jones, The Black Keys.

Το σχήμα με το οποίο θα εμφανιστεί στη Στέγη, οι Young Philadelphians, πατάει σε δύο μουσικές παραδόσεις: το ιδίωμα του Philly sound, δηλαδή την disco-soul που αναπτύχθηκε στη Φιλαδέλφεια των 70s, και τις Harmolodics, τη φιλοσοφική, αυτοσχεδιαστική μέθοδο του Ornette Coleman, κάτι ανάμεσα σε free και avant jazz, αλλά πολύ πιο πέρα από αυτές.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

http://www.sgt.gr/gre/SPG1950/

Εισιτήρια

https://tickets.sgt.gr/showProductList.html?idEvent=2004072

 

 

 

Λ. ΣΤΑΥΡΙΑNΟΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Λ. ΣΤΑΥΡΙΑNΟΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ (εκδ. ΟΕΔΒ) [ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ]

Λ. ΣΤΑΥΡΙΑΜΟΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Ήταν το βιβλίο της Ιστορίας που, ευτυχώς, πρόλαβα και διδάχτηκα στην Ά Λυκείου. Το βιβλίο αυτό άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο διδασκόταν μέχρι τότε το μάθημα  και για εμάς τους μαθητές αποτελούσε έναυσμα για προβληματισμό και συζητήσεις μέσα και έξω από τις σχολικές αίθουσες. Δυστυχώς, η προσπάθεια υπήρξε θνησιγενής, καθώς κάτω από το βάρος μεγάλων πολιτικών πιέσεων αποσύρθηκε! Εξακολουθεί να ¨συνυπάρχει¨ στη βιβλιοθήκη μου με άλλα ιστορικά εγχειρίδια και να τονίζει τη διαχρονικότητα για να μην πω την προφητική του διάσταση!

Στη δεκαετία του 1980 και συγκεκριμένα κατά την περίοδο 1984-1989 στα ελληνικά σχολεία διδασκόταν ένα εγχειρίδιο ιστορίας το οποίο δεν ακολουθούσε την πεπατημένη και παραβίαζε τους «κανόνες» και τα θέσφατα της σχολικής ιστορίας. Έφερε τον τίτλο Ιστορία του Ανθρώπινου Γένους και συγγραφέας του ήταν ο Λευτέρης Σταυριανός. Ο Λευτέρης Σταυριανός  ή Leften Stavrianos (1913-2004) υπήρξε ελληνοκαναδός ιστορικός. Καθηγητής σε καναδικά και αμερικανικά πανεπιστήμια δίδαξε παγκόσμια και σύγχρονη ελληνική και βαλκανική ιστορία. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της ολιστικής προσέγγισης και ερμηνείας της παγκόσμιας ιστορίας και της ιστορίας του ανθρώπου. Με πεδίο αναφοράς την κοινωνική ιστορία και με αφετηρία την εξελικτική ανθρωπολογία και το μαρξισμό, ο Σταυριανός εισηγήθηκε μια συνολική θεώρηση της εξέλιξης του ανθρώπου διασυνδέοντας σε παγκόσμια κλίμακα την πολιτική και στρατιωτική ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα με τις κοινωνικές και οικονομικές δομές, την τεχνολογία, την οικολογία, την εκπαίδευση, τις επικοινωνίες, τον καταναλωτισμό, τη μετανάστευση κ.ά. Ο Λευτέρης Σταυριανός προσέφερε σε μια πατρίδα που την φανταζόταν μέσα στη ρομαντική αχλή, όπως συνήθως βλέπουν την Ελλάδα οι Έλληνες της διασποράς, ένα βιβλίο ιστορίας που κανένας εδώ τότε δεν μπορούσε να διανοηθεί.

Ωστόσο, το εγχειρίδιο του Σταυριανού γνώρισε σφοδρές αντιδράσεις τόσο από συντηρητικούς κύκλους όσο και από κόμματα της αριστεράς. {…}

Ποια είναι τα στοιχεία που καθιστούσαν αυτό το σχολικό εγχειρίδιο επίμαχο; Θα περιοριστώ σε λίγες μόνο ενδεικτικές και, δυστυχώς, επίκαιρες επισημάνσεις:

Αντίθετα με τη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας, τα οποία ήταν (και εξακολουθούν να είναι) διαποτισμένα από μια εθνοκεντρική οπτική, ο Σταυριανός ήθελε οι μαθητές να είναι πρωτίστως πολίτες του κόσμου, ενώ ταυτόχρονα τους καλούσε να διατηρούν τα ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της πατρίδας τους και να απορρίπτουν συνειδητά τα καταναλωτικά πρότυπα της παγκοσμιοποίησης.

Απώτερος στόχος του ήταν να αποκαλύψει τις εγγενείς παθολογίες των σύγχρονων κοινωνιών και να τις συσχετίσει με ανάλογες παθολογίες παλαιότερων κοινωνικών συγκροτήσεων.

Οι δεκάδες παραδειγματικές περιπτώσεις που επικαλείται ο συγγραφέας –από την Ινδία και τις Φιλιππίνες ως τη Νιγηρία, την Κύπρο και τη Χιλή –αναδεικνύουν με εντυπωσιακή ενάργεια την αλληλεξάρτηση της τοπικότητας με την παγκοσμιότητα και κατατείνουν όλα σε ένα μήνυμα που αφορά όλους τους λαούς του πλανήτη, πλούσιους και φτωχούς: στην ανάγκη αντίστασης στα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας, καθώς και στην ανάγκη υπεράσπισης της πολιτισμικής ταυτότητας και των τοπικών θεσμών, πολιτικών και οικονομικών. Η υπεράσπιση της ετερότητας όμως, σύμφωνα με τον Σταυριανό, δεν πρέπει να γίνει  με την εσωστρέφεια, τον απομονωτισμό και την πολιτισμική περιχαράκωση, αλλά με τη διεύρυνση των δημοκρατικών θεσμών και τη διεθνοποίηση των προβλημάτων των τοπικών κοινωνιών, κάτι που μπορεί σήμερα να πραγματοποιηθεί με την αξιοποίηση των ΜΜΕ. Αυτό είναι, κατά την άποψή του, ένα από τα ισχυρότερα ειρηνικά όπλα που διαθέτουν οι λαοί του Τρίτου Κόσμου απέναντι στα ισχυρά κράτη και στα οικονομικά κέντρα που τους εκμεταλλεύονται.

Αυτό που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για κάποιον που θα επιχειρούσε σήμερα μια επικαιρική ανάγνωση του βιβλίου του Σταυριανού, είναι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει την έννοια του «Τρίτου Κόσμου».  Για την περίοδο 1400-1770 περιλαμβάνει στον Τρίτο Κόσμο την ανατολική Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Για την περίοδο 1770-1870 εντάσσει σε αυτόν τη Μέση Ανατολή και τις Ινδίες, ενώ ως το 1914 προσθέτει την Κίνα, τη Ρωσία και ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο. Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως «Τρίτος Κόσμος» ορίζεται το σύνολο των λαών που επιζητούν την απεξάρτησή τους από τις αποικιοκρατικές ή μη δυνάμεις που τους εκμεταλλεύονται. Υπ’ αυτή την έννοια στον Τρίτο Κόσμο υπάγονται ακόμη και τα κράτη της κεντρικής και νότιας Αμερικής, τα οποία τελούν υπό καθεστώς πολιτικής και οικονομικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης από επιχειρήσεις δυτικών συμφερόντων ή από κράτη, όπως οι ΗΠΑ. Αναρωτιέμαι, αν ζούσε σήμερα ο Σταυριανός και παρατηρούσε όσα συμβαίνουν στην καρδιά του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, στην Ελλάδα και όχι μόνο, αν θα εισηγούνταν την αρχή μιας νέας φάσης του Τρίτου Κόσμου, μιας φάσης που θα περιλάμβανε το σκληρό πυρήνα των κρατών του ευρωπαϊκού consensus.

Υπ’ αυτή την έννοια, υπό μια επικαιρική δηλαδή και διασταλτική προσέγγιση της έννοιας του Τρίτου κόσμου, θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον να δούμε πώς ο Σταυριανός ερμηνεύει το φαινόμενο της φτώχειας και της εξαθλίωσης των λαών του Τρίτου Κόσμου.
• Μεταξύ άλλων ο συγγραφέας αποδίδει την οικονομική εξαθλίωση και την πολιτική και κοινωνική αστάθεια που βιώνουν οι λαοί αυτοί
• στην απροκάλυπτη και ανεξέλεγκτη δράση των πολυεθνικών εταιριών στις χώρες του Τρίτου Κόσμου κυρίως στους τομείς της γεωργίας και της βιομηχανίας,
• στις ωμές πολιτικές παρεμβάσεις των δυτικών δυνάμεων που φτάνουν μέχρι την ανατροπή δημοκρατικών κυβερνήσεων,
• στον έλεγχο των ΜΜΕ και στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης,
• στις μεθοδεύσεις των δυτικών κρατών και των εταιριών τους που στοχεύουν στην υπαγωγή των μετααποικιακών κρατών σε καθεστώς οικονομικής υποτέλειας (δανεισμός, επενδύσεις) και
• στη βιομηχανοποίηση και στις τεχνολογικές εφαρμογές στην οικονομία και τις παραγωγικές δραστηριότητες των κατοίκων του Τρίτου Κόσμου, οι οποίες όχι μόνο δεν οδηγούν σε άνοδο του βιοτικού τους επιπέδου, αλλά αυξάνουν την ανεργία και γιγαντώνουν τα μεταναστευτικά ρεύματα προς τα αστικά κέντρα και τις δυτικές χώρες.
• Πρέπει να σημειωθεί ότι την περίοδο που διδασκόταν το εγχειρίδιο αυτό, στην Ελλάδα δεν υπήρχαν μετανάστες και, ως εκ τούτου, πολλά από τα ζητήματα που ο συγγραφέας θίγει, όπως η μετανάστευση, δεν άπτονταν των καθημερινών εμπειριών των μαθητών. Αν όμως το βιβλίο αυτό διδασκόταν σήμερα, θα ήταν επίκαιρο όσο ποτέ, δεδομένου ότι η Ελλάδα όχι μόνο έχει κατακλυστεί από εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιωμένους μετανάστες από την Ασία, την Αφρική και την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και υφίσταται με απροκάλυπτο τρόπο πολιτικές μεθοδεύσεις υπαγωγής της οικονομίας της σε καθεστώς υποτέλειας και διεθνούς ελέγχου –μεθοδεύσεις παρόμοιες με αυτές που ο Σταυριανός αναφέρει ότι εφαρμόζονταν στα δικτατορικά καθεστώτα των χωρών του Τρίτου Κόσμου πολλές δεκαετίες πριν.

Αντιγράφω το σχετικό απόσπασμα που αφορά στη δράση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τη διαπλοκή του με πολιτικούς και στρατιωτικούς φορείς και συμφέροντα: «Οι συγκαλυμμένες ενέργειες και δραστηριότητες, που έχουν ακτίνα δράσης σε ολόκληρο τον πλανήτη, πραγματοποιούνται κύρια από τις μυστικές υπηρεσίες και ο αριθμός τους είναι πράγματι εντυπωσιακός. Το σημαντικό γεγονός πάντως είναι ότι συνδυάζονται με δραστηριότητες των διεθνών οικονομικών Οργανισμών, όπως της Διεθνούς Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.). Επειδή οι Η.Π.Α. συνεισφέρουν κατά το μεγαλύτερο ποσοστό σε αυτούς τους οργανισμούς, ασκούν την επιρροή τους για τη διάθεση των δανείων. Τα δάνεια αυτά χορηγούνται κάτω από συγκεκριμένους όρους που επιβάλλουν συμπίεση των αμοιβών των εργαζομένων, διευκόλυνση της κερδοσκοπικής δραστηριότητας των ιδιωτικών επιχειρήσεων, περιστολή των κοινωνικών δαπανών κτλ., δηλαδή αναπαράγουν τις σχέσεις ανισότητας και στο εσωτερικό της χώρας μεταξύ της εργασίας και του κεφαλαίου και μεταξύ της χώρας αυτής και των πλουσίων χωρών. Τα δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα παρέχουν εγγυήσεις ότι δε θα πραγματοποιηθούν σημαντικές μεταβολές στις σχέσεις αυτές, γι’ αυτό και ενισχύονται και οικονομικά και στρατιωτικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Χιλή, τη Ν. Κορέα, τη Ν. Αφρική και την Ταϋλάνδη τα ποσά που χορηγήθηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αυξήθηκαν αλματωδώς, όταν ανέλαβαν την εξουσία δικτατορικά καθεστώτα» (σσ. 142-144).

Νομίζω ότι ακόμη και ο πιο καλόπιστος παρατηρητής των όσων συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας θα αναγνώριζε τις προφανείς ομοιότητες της δράσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όπως την περιέγραφε ο Λ. Σταυριανός στη δεκαετία του 1980 αναφερόμενος σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, με τις πολιτικές που υφίσταται η Ελλάδα σήμερα. Το κρίσιμο ερώτημα βέβαια είναι το γιατί. Γιατί πολιτικές που εφαρμόζονταν σε «υπανάπτυκτες» χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα και «πρόθυμους» συνεργάτες, τώρα κτυπούν τις πόρτες του «πολιτισμένου» δημοκρατικού δυτικού κόσμου; Το ζήτημα είναι ασφαλώς σύνθετο και δεν μπορεί κανείς να το προσεγγίσει μέσα στα στενά όρια ενός τέτοιου κειμένου. Είναι όμως φανερό ότι βρισκόμαστε σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό τοπίο, όπου στο όνομα των «κανόνων της αγοράς» μεταλλάσσονται έννοιες που ως τώρα θεωρούσαμε σχεδόν αυτονόητα θετικές: η Ευρώπη, η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η εκπαίδευση, η εργασία.

Ωστόσο ο Λευτέρης Σταυριανός δεν ήταν απαισιόδοξος. Το όραμά του για το αύριο συνοψίζεται στο τρίπτυχο Δημοκρατία-Εκπαίδευση-Ενημέρωση. Ως δημοκρατία εννοεί το πολίτευμα που στηρίζεται στην ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων και στην άσκηση της εξουσίας (συμμετοχική δημοκρατία) και όχι τις αντιπροσωπευτικές εκδοχές με τις οποίες εφαρμόζεται στα δυτικά κράτη (αντιπροσωπευτική δημοκρατία). Ακολούθως, προτείνει τη δημιουργία εκπαιδευτικών συστημάτων στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, τα οποία θα υπηρετούν την κοινωνική πρόοδο και αλλαγή και όχι τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Τέλος, υποστηρίζει τη διαρκή ενημέρωση των πολιτών όλου του πλανήτη, η οποία μπορεί  να προσφέρει στους λαούς του Τρίτου Κόσμου (και όχι μόνο, θα προσθέταμε σήμερα) διεθνή στήριξη, ώστε να αποτρέψει τις ωμές, πραξικοπηματικές επεμβάσεις που πραγματοποιούν σε αυτούς  τα πλούσια δυτικά κράτη.

Το θέμα μας λοιπόν σήμερα είναι η παιδεία. Είναι η παιδεία που αποτύχαμε να δώσουμε σε όλους τους συμπολίτες μας που βιώνουν τον πανικό της απώλειας της καταναλωτικής τους ευδαιμονίας περιμένοντας στις ουρές μπροστά στα ΑΤΜ των τραπεζών. Στην ουσία, αυτό στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε είναι ένα  δίλημμα που αφορά στην ανθρωπολογική ιδιοσυστασία των επόμενων κοινωνιών μας: Θέλουμε αφελείς τεχνοκράτες και τεχνοκρατούμενους υπηκόους ή κριτικά σκεπτόμενους πολίτες; Ή, με μια άλλη διατύπωση, θέλουμε πράγματι η εκπαίδευσή μας να παράγει πολίτες που δεν χειραγωγούνται;

Αν η απάντησή μας είναι ειλικρινά θετική, τότε οφείλουμε να συμπεριλάβουμε στους πυλώνες της εκπαίδευσης που ευαγγελιζόμαστε την πολιτική παιδεία, βασική παράμετρος της οποίας είναι και η διδασκαλία της ιστορίας. Ίσως έτσι θα πετύχουμε επιτέλους να απεγκλωβιστούμε από το αγωνιώδες ψυχωσικό ερώτημα «τώρα τι κάνουμε;», το οποίο σαν ηχώ διαχέεται διαρκώς γύρω μας και μέσα μας και εμποδίζει κάθε νηφάλια και ορθολογική διαχείριση της κρίσης…

Διασκευασμένο άρθρο του Άγγελου Α. Παληκίδη, Λέκτορα Διδακτικής της Ιστορίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

ΠΗΓΗ: http://eranistria.blogspot.gr/

ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ BLOG: ΙΣΤΟΡΙΑ-ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ένα σπουδαίο σχολικό εγχειρίδιο που αποσύρθηκε έπειτα από τις αφόρητες πιέσεις της εκκλησίας
Ένα πραγματικά υπέροχο και πρωτοπόρο για την εποχή του σχολικό βιβλίο! Δεν είναι τυχαίο που εξαφανίστηκε άρον άρον, μέσα στις αλλαγές που έφερε το «βρώμικο 89» και την άνοδο της τότε συντηρητικής & οικονομικά ακραία (νεο)φιλελεύθερης κυβέρνησης, ούτε οι αφόρητες πιέσεις της εκκλησίας για απόσυρσή του. Προσωπικά, σημάδεψε τον τρόπο σκέψης μου κι αποτελεί το πρώτο και μοναδικό σχολικό εγχειρίδιο που έρχεται αυθόρμητα στη μνήμη μου σαν αναπολώ τα σχολικά χρόνια. Αργότερα, το αναζήτησα κι ευτυχώς το εντόπισα στο Μοναστηράκι.

@n. @vlonis

Αρέσει σε %d bloggers: